Ah Zora, ik denk dat ik me goed voor kan stellen hoe je je voelt. Zelf heb ik dit gelukkig nog nooit meegemaakt, maar je weet bij een huisdier dat de kans erin zit dat je ooit afscheid moet gaan nemen. Hiermee bedoel ik niet: dus stel je niet aan, maar ik bedoel hiermee dat ik hier nu zelf ook al wel eens aan denk, tot huilens toe. Dan aai ik mijn kat en besef ik me ineens dat dit niet voor altijd gaat zijn.
Ik snap heel goed dat je hier niet na een week overheen bent. Ze is onderdeel van het gezin, en zorgen voor haar zit waarschijnlijk zo in je routine. Waarschijnlijk hoor je de kat nog vaak in huis. Dat je een geluidje hoort, en denkt dat zij het is. Maar dat kan dan helemaal niet
Of dat je een vers bakje water of eten voor haar wilt maken, en dan met dat bakje in je hand staat van ‘o, dat hoeft nu niet meer’ 
Anyway, meer tips dan hierboven door anderen genoemd heb ik eigenlijk niet. Wat ik vooral wil vertellen is dat je hier je verhaal mag doen, ook nog over een hele tijd. Ik last laatst iets moois dat rouwen en verdriet als een bal in een doosje is. Een vierkant doosje, met binnenin een knop. En daarin zit ook een bal. In het begin is de bal heel groot, hij past maar net in de doos, en als je de doos ook maar een beetje beweegt, dan stoot de bal tegen de knop. Als dat gebeurt dan voel je pijn en verdriet. Naarmate de tijd vordert, wordt de bal kleiner. De bal raakt minder vaak de knop, maar als de bal de knop raakt, dan doet het nog net zo pijn. Het komt alleen minder vaak voor omdat de bal kleiner is.
Soms als alles even tegen zit, dan wordt de bal tijdelijk weer wat groter. En daarna weer kleiner. Maar hij gaat nooit helemaal weg. De rest van je leven heb je dit doosje met de bal, en dat is ok.