Ik voel je pijn, het is echt verschrikkelijk. Met mij gaat het enigszins oké, ik huil niet meer de hele dag haha. Het komt bij mij idd ook echt in vlagen. En op zo’n moment voelt het weer zo zo heftig. Ze is zo plotseling van ons “afgenomen”, ze had hier echt nog veel langer moeten zijn. Ik denk dat ik dat een van de heftigste dingen vind, dat ze nog zo jong was en dat het zo plotseling was. Sochtends ga je naar je werk, niks aan de hand. En ineens een voicemail dat ze er niet meer is…
Met haar broertje gaat het denk ik wel oké. Sommige momenten lijkt ie iets aanhankelijker, maar komt alsnog niet echt op schoot liggen ofzo (heeft ie nooit veel gedaan). Hij miauwt wel een stuk meer en dat klinkt zo zielig (maar zijn miauw klinkt altijd al zeurderig haha). Verder doet ie het wel goed, zijn dagritme en eten en drinken etc. is hetzelfde denk ik.
Ik mis het knuffelige contact wel heel erg, voel me er een beetje eenzaam door. Zij wilde altijd de hele dag knuffelen, liep me altijd overal achterna, altijd kopjes geven, altijd kletsen, op schoot liggen etc. En mijn andere kat is ook heel lief maar gewoon veel meer op zichzelf. Ik haat het woord huidhonger haha maar ik heb nu kattenknuffelhonger ofzo haha.
Hopelijk ben jij ook oké, voor zo ver dat kan. Het is echt verschrikkelijk om mee te maken. Wat zielig dat je andere kat zo uit haar doen is. Hopelijk zakt dat gauw en voelt ze zich wat beter. Ik denk dat een toename in lief/sociaal zijn ook kan komen doordat ze nu contact met haar maatje mist, en dat dan bij jou zoekt?
Als je ooit wil praten erover, mag je me gerust nogmaals taggen of een berichtje sturen!