Wat fijn zeg! Ik heb het grootste gedeelte van mijn studententijd zonder smartphone en zonder internet thuis doorgebracht en ik denk daar nog zo vaak met weemoed aan terug.
Ik merk ook echt dat stoppen terwijl ik het internet wel tot mijn beschikking heb maar heel moeilijk lukt. Na wat mislukkingen probeer ik nu met mezelf af te spreken wat ik op een dag wèl ga doen (schilderen, lezen, muziek luisteren, de natuur in) zonder mijn telefoon ipv alleen tegen mezelf te zeggen dat ik niet op mijn telefoon mag en dat gaat wel beter. Maar uiteindelijk heb ik hem daarna dan alsnog en wat je ook zegt dat voelt eigenlijk zo zonde na een fijne dag zonder.
uitzonderingen daargelaten natuurlijk. ik tap wel op straat wifi op de hoek voor bv routebeschrijvingen als ik met ov moet en niet naar de sportschool wil lopen daarvoor. en dat blijkt nu uiteindelijk het belangrijkste plus mail checken mbt administratieve zaken maar ja al het andere is eigenlijk echt randzaak.
klinkt heel fijn en inderdaad levend in de werkelijke wereld. en verdwalen is alleen maar de beste manier om de wegen te onthouden. vroegâh kenden de taxichauffeurs ook de hele stad uit hun hoofd en nu met uber weet niemand niks omdat ze allemaal op navigering rijden. vind ik ook jammer.