Ze slaapt met de gordijnen open zodat ze wakker wordt met de zon (ze heeft ook een wekker staan volgens mij). Dan ontbijt ze en vervolgens schrijft ze in haar dagboek over de dag daarvoor met een koppie thee of koffie en daarna wandelt ze met de hond.
Ik moet zeggen dat ze geen haastige ochtendroutine heeft, omdat ze vanuit huis werkt. Dan kun je natuurlijk ruim de tijd nemen.
Haha nĂłg niet 
Ik dacht elke keer: ja, waar ben ik eigenlijk mee bezig.
Dan moest ik even een paar seconden (!) op antwoord wachten voor werk en ging ik meteen naar Instagram 
Aah, wat tof 
Ik moest er vandaag nog aan denken dat ik meer gewoon uit het raam zou moeten zitten staren.
Dat klinkt echt als de perfecte ochtendroutine! Maar waarom doe ik het dan niet? 
Ik wil wel meedoen. Ik heb vaker periodes offline doorgebracht en dat bracht me heel veel goeds. Ben ook gevoelig voor prikkels en offline zijn werkt heel goed. Meer tijd voor andere dingen.
Ik heb op omroep Max Het hoge noorden gezien, de mensen in dat programma leven ook meer back to basic, het blijft me wel trekken om zo te gaan leven, tegelijk voelt dat ook als een enorme opgave. Het slow en intentional living is wel iets wat me bezig houd.
Bij deze; ik ga meer offline in mei.
Hoe ga jij het aanpakken? Heb je bewuste vervangers?
Ik lees wel graag, mag heel graag achter de naaimachine zitten en vind koken en bakken wel leuk. Dat wil ik weer meer gaan oppakken. Daarnaast ben ik met een revalidatie traject bezig wat ook veel energie kost en bewust wording vraagt.
Heb jij hobbyâs of iet wat je (meer) wil gaan doen?
Heb je een idee voor een challenge? Mijn schermtijd is echt dramatisch, ben zo snel afgeleid en zit dan weer op mijn telefoon precies hetzelfde rondje te doen. Een vriendin van mij was laatst bij mij, zat ook constant op haar telefoon en ik vond dat echt zo kut dat ik dacht, oke ik moet mijn eigen gedrag minderen.
Oeh, ik wens je heel veel kracht! 
Ik heb een paar jaar geleden ook een revalidatietraject gehad, dat kan zo pittig zijn voor fysiek en mentaal. Daar heb ik trouwens heel veel geleerd over hoe je zenuwstelsel werkt met prikkels en pijn. Eigenlijk sluit dat ook weer aan op dit verhaal ⊠
Ik heb een grote to do list met allemaal klusjes in huis die ik heb uitgesteld. Mijn vriend is ongeveer de hele maand mei weg vanwege zijn werk, dus het lijkt me leuk om hem te verbazen met alles wat gedaan is als hij terug komt. 
Dramatisch hé? Ik ben ook wanhopig op zoek naar een oplossing, maar mezelf voor de gek houden met limiters werkt ook niet. Dat omzeil ik allemaal. 
Ik leg mezelf wel dingen op: telefoon niet meenemen naar de wc, badkamer, tijdens het eten of als we uit eten zijn, als ik tv kijk, als ik met vrienden ben en als ik naar bed ga (dan lees ik tot ik moe word).
Het helpt me ook wel als ik âs nachts mijn telefoon niet oplaadt. Dan moet ik hem overdag opladen en laat ik hem met rust tot die vol is.
Wat ik deed de vorige keer is mijn data uitzetten. Dus ik was alleen per sms of bellen bereikbaar en alleen dat al had rust. Dat er geen internet verbinding was was alleen al rustgevend. Dat ga ik straks weer doen.
Ik ben afgelopen dinsdag begonnen, met alleen de inleiding en er komt al zoveel sjit omhoog van vroeger dat ik 2 dagen in de war was. Dus er zit nog best wel een wond ergens diep van binnen. Ik ben zeker gemotiveerd om het aan te pakken alleen gaat het zeker pittig worden.
You can do it! 
Het begin is gemaakt en dat is de grootste stap.
Ik kan me herinneren dat het bij mij ook helemaal los kwam toen ik begon met praten. Dat vond ik kei lastig en heel confronterend. Geef jezelf de tijd en wees extra lief voor jezelf. Als je je ei kwijt wil, mag je me altijd iets sturen!
Dat is lief! Ik ga het onthouden! 
Woah Egon Schiele 
Ik ga het proberen (goed) uit te leggen, maar als je zelf op onderzoek wil: de korte term is sensitisatie. (Dit is dan op mij van toepassing )
Je hebt een parasympatische (acculader) en sympatische (gaspedaal) modus. Volgens mij is dat vergelijkbaar aan rust en fight/flight. De samenstelling van je zenuwcellen verandert als je in die fight/flight modus komt. Als je in die modus blijft, wordt je zenuwstelsel over alert en overgevoelig.
In mijn geval was het zo dat die fight/flight modus aan bleef houden door een trauma. Die mentale pijn die ik niet aan ging, omdat het onbewust was, heeft gezorgd voor fysieke pijn. Somatische klachten.
Je hebt cognitieve overprikkeling (van denken en leren, waarbij alle data even te veel is voor je hersenen), emotionele overprikkeling (emoties, inlevingsvermogen, meeleven) en sensorische overprikkeling (zintuigen die te veel binnen krijgen). Onderprikkeling of onderbelasting kan dit volgens mij ook veroorzaken.
Volgens mij kan een burn-out zo ook ontstaan.
Ik weet van mezelf dat ik, wanneer mijn schermtijd toeneemt, iets (mijn emoties of vermoeidheid) onderdruk terwijl ik eigenlijk het tegenovergestelde moet doen. Ergens weerstand tegen bieden kost vaak meer energie en pijn dan er aan toegeven en even doorheen moeten.
Dit is zo herkenbaar, dankjewel voor het schrijven! Ik heb ptss en fibro en dit is idd precies wat er gebeurt
Mijn scherm tijd loopt ook weer uit de hand. Merk dat ik er onrustiger van word en dan ook de hele tijd de neiging krijg om dingen te kopen. Wil vanaf 1 mei de scherm tijd drastisch omlaag brengen.
Dit is precies de reden waarom ik de revalidatie doe. Oude wonden die zo diep zitten dat mân cellen in de war zijn. En zo raar, want ik voel me goed, geen (oppervlakkige acute) stress en gelukkig. Maar de sensitisatie shit is real. đ„č
De psych daar zei -je moet je niet GOED voelen, je moet je goed VOELEN. En dat is het precies.
Ben je er trouwens âbeterâ van geworden?
Dit heb ik ook heel erg! Hoe meer ik op het internet zit, hoe meer dingen ik ook wil kopen. En doe minder, meer onrust, lastig mn telefoon weg te leggen ook âs avonds en dan ga ik weer later slapen dan ik wil 
Eigenlijk krijgt mn hoofd dan ook niet echt de tijd om tot rust te komen en dingen te laten bezinken ofzo, omdat er via die telefoon altijd weer nieuwe informatie (hoe nutteloos ook 
) binnen blijft komen.
Mijn lichamelijke somatische pijn is eigenlijk zo goed als verdwenen, maar het blijft voor altijd een challenge om balans te vinden. De pijn is nu van fysiek terug naar mentaal, in de vorm van angst. Soms is het omdat ik teveel pieker over dingen maar soms ligt dat, naar mijn gevoel, ook aan de werking van mijn schildklier.
Ik ben in ieder geval elke dag dankbaar voor het feit dat ik weer âeen normaal levenâ kan leiden, maar daar moet ik soms wel veel voor inleveren. (Zoals schermtijd⊠)
Oh wauw wat fijn. Naja voor de lichamelijke pijn dan. Heb je veel last van de angsten? En merk je echt dat het zeg maar een switch heeft gemaakt?
Ik had eerder ook wel veel angsten, ben een tijd depressief geweest en daarna eigenlijk altijd angstig gebleven. Ik stond altijd wel aan. Trigger happy was my middlename.
De onrust in mân hoofd gaat nu beetje bij beetje uit maar nu is mân lichaam aan. En nou moet mân lichaam uit.