Ik was zelf een verschrikkelijke huilbaby. Mijn ouders hebben overal hulp gezocht (ook medisch laten onderzoeken), maar er was geen oorzaak: ik huilde gewoon veel.
Toen ze finaal overwogen om aan een tweede kindje te beginnen, zeiden de artsen als troost dat het ´niet erger kon dan bij de eerste’.
Ik ben ZO blij dat ik deze info enkel ken uit de verhalen die mijn ouders me er zelf over verteld hebben en dat dit niet in geuren en kleuren op internet staat.
Dat het zwaar is, gaat niemand ontkennen. Maar dat je zo’n informatie deelt met meer dan 50.000 mensen, dat is wel een keuze die je maakt.
Edit: ik ben nu echt bang dat ik ook een huil baby ga krijgen. Alsof ik dat ´verdien’ omdat ik zelf zo was. Slaat op niks natuurlijk.





Wat een spannende tijd zullen ze gehad hebben en nu misschien nog steeds. Echt super leuk voor ze dat het ze weer gegund is!