Ik vond deel 1 heel mooi in elkaar gezet. Soms ook best confronterend, ik kom zelf ook uit een gezin waar het niet âveiligâ was en waar je ook altijd op je tenen liep, bang voor wat zou komen. Snap dus ook heel goed dat ze eerst eigenlijk helemaal niet doorhadden dat het niet normaal was, vooral als kind heb je dit helemaal niet door. En de loyaliteit van kind naar ouders is altijd heel groot, juist bij kinderen die te maken hebben gehad met (emotionele) mishandeling en misbruik. Ik heb zelf ook vaak dat ik juist de leuke dingen van vroeger of over mijn ouders vertel, dat snappen mensen dan vaak niet. Maar je wil dan vooral âvasthoudenâ aan die momenten. Wellicht hebben de jongere kinderen daar ook mee te maken.
De angst en het op je hoede zijn las ik ook in de ogen van de kinderen op de videobeelden en de fotoâs. Ben heel nieuwsgierig naar de volgende delen. En hoop ook dat het niet tot een kloof heeft geleid tussen de oudste en de jongste kinderen. Ik lees hier en daar wel eens dat mensen zich afvragen waarom de oudste kinderen de jongsten niet weg hebben gehaald maar ik denk dat ze het beste hebben wat kon. Weggaan en niet meer terugkomen.