Ken je de docu Not Carol? Die gaat ook over een moeder die in een postpartum psychose haar kinderen doodde en daarna een mislukte zelfmoordpoging deed. Echt een tragisch verhaal.
5 likes
Vind het ook bizar hoe openbaar alles is.
Verder ook een hele lastige en zware zaak. Ik zit een beetje op reddit te kijken (dus geen volwaardig onderzoek!!). Ik vind het ook zo naar dat haar toenmalige partner al js getrouwd en een kind heeft, iedereens tijdlijn is anders natuurlijk. Al vind ik het echt pittig om deze keuzes te maken als het proces nog gaande is.
3 likes
Net deze hele documentaire zitten kijken. Heel interessant en indrukwekkend.
Ik heb zelf last gehad van ernstige psychische klachten (nooit zwanger geweest) en weet daardoor hoe belangrijk slaap is. Het is zo heftig hoe heftig wij vrouwen kunnen gaan op bijv. hormonen. Echt onbeschrijfelijk triest dit.
4 likes
Blijkbaar is er op prime ook een docu over deze zaak
Ik moet nog best vaak aan die documentaire denken. In mijn herinnering woonde ze dus ook echt in een soort garage zonder ramen, met die drie kinderen die ze zo vlak na elkaar had gekregen en al die zorg die ze bijna alleen droeg en haast geen slaapâŠ
Op insta is ook een vrouw die haar verhaal over haar postpartum psychose deelt. Vrij recent gebeurd. Een Britse vrouw die enkele weken na haar bevalling de autoweg is opgerend. Ze heeft het overleefd maar is wel haar been kwijtgeraakt. Ook bij haar begon het bij niet kunnen slapen⊠Onlangs is mijn beste vriendin bevallen. Ook zij was in het begin heel angstig en durfde niet meer te slapen. Met het verhaal van deze vrouw in mijn achterhoofd ben ik dus ook een aantal nachten bij haar en de baby geweest. Mijn vriendin is alleenstaande moeder dus ik was best wel alert op signalen.
De zaak van Lindsay Clancy ken ik niet maar wat afschuwelijk. Helaas begrijpen sommige mensen ook nog steeds niet dat een psychose een ziekte is. Enige wat ik kan denken is⊠Zorgen we wel goed genoeg voor onze nieuwe/jonge moeders? 
25 likes
Oh wow krijg bij die video meteen reclame voor de morning after pil 
1 like
Oke zit nu in een soort deep dive en zijn ânieuweâ vrouw (rachel danis) lijkt wel veel op Lindsay. Viel op.
4 likes
Recentelijk is er een vergelijkbare situatie (moord) geweest. Tatiana Maxwell heeft ook haar kind om het leven gebracht en is uit het raam gesprongen.
https://www.reddit.com/r/DuxburyDeathsFreeTalk/comments/1ve4le4/the_parallels_between_lindsay_clancy_and_tatiana/
In de comments gaat het ook over white feminism en dat deze casus geen aandacht krijgt omdat Tatiana niet de conventionele uiterlijke standaarden heeft zoals Lindsay. Hier ben ik het absoluut mee eens
Zelf denk ik wel dat er nog geen media over valt, omdat het zo recent is en er nog geen process is gestart. Zover ik weet heeft de zaak Lindsay pas bekendheid gekregen sinds het proces van start ging.
Anyway, dit gebeurd waarschijnlijk best vaak
3 likes
Klopt ja, 3 kinderen in minder dan 2,5 jaar, man die veel werkte en een traditionele rolverdeling wilde waardoor ze veel alleen deed, slaapgebrek. Maar vooral ook: zij had in haar jeugd al dat ze stemmen hoorde, haar moeder gaf aan depressies te hebben gehad, ze was seksueel misbruikt in haar jeugd en als jongvolwassene. Het is een combinatie van veel factoren (erfelijk belast, hormonen, en idd slaapgebrek) en niet alleen slaapgebrek. Mooi dat je er voor je vriendin wilde zijn, dat is heel lief en waardevol.
3 likes
Ja sowieso dat die partner er niet 100% voor haar was. Ze heeft ook op FB oa opvoedtips gevraagd omdat haar middelste zo pittig was.
Zo zielig allemaal pfff. We moeten echt meer op elkaar letten. It takes a village!!! Laat de mama slapen, doe huishoudelijke taken voor haar. Als ze begint met werken, pak die mentale load aan. Er zijn nog zoveel dingen die vrouwen voor lief nemen en gewoon doorgaan op de automatische piloot.
11 likes
Dan denk ik soortgelijk aan Andrea Yates. Die vrouw is ook zo grandioos gefaald.
Dat hele meekijken heb ik vooral gemerkt toen met Depp vs. Heard en alle âgrappenâ die om haar rondgingen 
zo sneu!
Tijdens een zwangerschap wordt je nauwlettend in de gaten gehouden, maar zodra je kindje eenmaal op de wereld is stopt dat - in de meeste gevallen - meteen. Met een beetje geluk heb je na 6 weken nog een afsluitend gesprek met je verloskundige of gynaecoloog, maar naar mijn eigen ervaring is dat lang niet altijd zo. Net de grootste verandering van je leven gehad waardoor je lichamelijk en mentaal helemaal over de kop ligt en dan is het toedeledokie. Ik heb dat altijd al een gek contrast gevonden. Ik kreeg dit keer een korte online vragenlijst zoân 4 weken na mijn bevalling van het ziekenhuis in de mail. Raakte wel even kort aan hoe je je voelt na de bevalling, maar totaal niet uitgebreid en ik betwijfel of een jonge moeder hier altijd âeerlijkâ op zal antwoorden (want âdit hoort er toch bij zo kort na de bevalling met slapeloze nachten en alle moeders hebben dit tochâ, bang dat ze haar als incapabele moeder zullen zien). De drempel om hulp te vragen is erg hoog of om ĂŒberhaupt te kunnen constateren dat bepaalde gevoelens misschien niet okĂ© zijn. Ik zou dit graag zien veranderen! Ik moet wel toevoegen dat het consultatiebureau bij ons wel echt - op een fijne manier - incheckt over hoe ik me voel, hoe het slapen gaat, of we al een date night samen hebben gehad etc.
Persoonlijke noot
Ik ben net voor de derde keer zwanger geweest en dit was de eerste keer dat ik (vermoedelijk) door slaaptekort en mijn hormonen best een klap heb gekregen. Het overviel me dus heel erg. 's Nachts langs een raam zonder gordijn lopen en denken dat er iemand staat om maar een random voorbeeld te noemen. Extreem bezorgd over baby, knikkebollend op de bank, maar geen moment willen wegleggen of zorg uit handen willen geven. Heel angstig zijn, een opgejaagd gevoel. Erg twijfelen aan mijn kunnen als moeder⊠Ik heb dit vanaf moment 1 meteen met mijn partner gedeeld die dit heel goed oppakte, maar ik kan me ook goed voorstellen dat je dit verzwijgt uit angst om als gekkie gezien te worden en de gedachte van straks pakken ze mân kinderen nog af kwam ook weleens bovendrijven. Nu gaat het gelukkig weer helemaal goed, was het echt slaaptekort in combinatie met die hormonendip en had het even tijd nodig om te stabiliseren, maar nu ik weer middenin in de babyfase zit ben ik weer helemaal verwonderd over wat wij als moeders allemaal moeten doorstaan. Ik denk dat deze vrouwen in veel gevallen ook erg gefaald zijn door het systeem/hun omgeving.
24 likes
Volgens mij is nederland zelfs het enige land met kraamzorg ook.
2 likes
Jaaa daarom is het zo belangrijk dat we onze kraamzorg koesteren, door de tekorten op dit moment is dit lang niet voor iedereen gegarandeerd of veel minder uren of zelfs enkel online.
Ik vergat inderdaad kraamzorg in mijn vorige bericht te vermelden, maar al is het geweldig, het stopt na ± een week en in die periode zit je meestal nog in die automatische adrealine piloot plus ligt de focus vooral op je fysieke herstel en verzorging van de baby. Daarna val je een beetje in het niets. Maar goed, ik zal er hier in dit topic verder niet over spammenđ
4 likes
Off topic reactie op kraamzorg
Samenvatting
België heeft het sowieso ook. Hier in Zwitserland is er geen kraamzorg in de zin van hulp in huishouden, maar komt er wel iemand langs om te helpen met borstvoeding, zorg voor baby (in bad doen, navel, andere vragen die je hebt) en die regelmatig het herstel van de moeder checkt. Die komt 16 keer langs in de eerste 56 dagen (maar dan wel steeds maar een uurtje ofzo). Ook is er een sportklas die vergoed wordt waar je actief aan je herstel van je bekkenbodem etc werkt. Ik voel me eerlijk gezegd veel beter verzorgd hier dan ik me in Nederland zou voelen.
8 likes
Oh dat klinkt heel goed inderdaad!
5 likes
Ik kan me alleen maar bij jou aansluiten. Ook wat je zegt over de hormonendip. Wat ik bijvoorbeeld ook vaak merk bij vriendinnen die voor het eerst zwanger zijn, dat ze onderschatten wat dat met je kan doen. En wat zoân hele ervaring met jou als persoon. Dat je normaal misschien wel heel rationeel bent, en luchtig en go with the flow maar dat je zo anders in dingen kan staan als die kleine er eenmaal is. Hoe onvoorbereid je eigenlijk echt bent / kunt zijn.
En tuurlijk gaat het ook heel vaak goed en fluiten mensen er doorheen. Maar ik denk ook zeker dat er helaas nog altijd een grote drempel is om bepaalde gevoelens te bespreken.
Wat ik daarnaast ook steeds vaker merk, in mijn omgeving maar ook hier op het forum, is dat mensen vaak ten onrechte denken dat als de komst en zorg voor een kleintje soepel verloopt, ze dit volledig aan hunzelf te danken hebben. âMijn baby is heel relax maar dat komt natuurlijk omdat ik zelf ook heel relax ben!!â En als je dan naar het grotere plaatje kijkt, blijkt die baby vanaf week 1 een perfecte slaper te zijn, goed aan te komen en tevreden te zijn. Ja dan ben je natuurlijk ook veel relaxter als ouder dan als je om de 2 uur moet voeden, met reflux kampt, weet ik veel. En dat maandenlang.
Ik heb ook vriendinnen die zulke opmerkingen hebben gemaakt hoor. âIk ben gewoon altijd heel relaxt geweest en mijn baby voelt datâ. Nee jij kunt relax zijn omdat je: een baby hebt die goed eet en slaapt, opaâs en omaâs die oppassen, een partner die steunt, omdat je slaap en rust krijgt. Maar hoe komt dat over op nieuwe en onzekere ouders. Ouders met slaapgebrek die ook niet altijd meer even logisch kunnen denken. Shit het komt dus door mij. Zie je wel, ik moet ook gewoon een veeeeel relaxtere moeder zijn. Het is mij schuld, kan ik dit eigenlijk wel??
Maar ik geloof dat ouderschap en zeker van babyâs maar tot op zekere hoogte maakbaar is. Sommige babyâs zijn gewoon echt âmakkelijkerâ. Ik had zelf eerst een moeilijke en daarna een makkelijke baby. Was het andersom geweest, dan had ik echt gedacht: wat doet iedereen moeilijk over dat moederschap joh?!
Sorry wat een rant.
Over je persoonlijke noot; wat ben ik blij om te horen dat je zo goed bent ondersteund en dat het nu goed gaat met je.
27 likes
Ja helaas is een van de belangrijkste oorzaken van moedersterfte (sterfgevallen van tijdens, en na de zwangerschap tot een jaar post partum), zelfdoding. T komt gelukkig niet vaak voor maar het is heel triest.
Er is echt nog zoveel werk aan de winkel. Ik merk het op mân werk. Tijdens en eventjes na de zwangerschap en bevalling staat de moeder in het middelpunt. Maar eigenlijk begint het dĂĄn pas! Dan is er hulp, steun, mentale ondersteuning nodig. Ik vind het zelf ook soms lastig maar ik trok snel aan de bel. Toen ik na de bevalling weer 32u wilde werken (de eerste) ik was een zombie ik sliep amper, moest wel presteren op t werk en thuis als moeder en partner ook nog leuk zijn.
Ben blij dat ik minder ben gaan werken, maar wel kan blijven werken! Want dat helpt me ook om even weer lekker mezelf te zijn en niet altijd moeder. Maar heb wel mn partner hierin goed moeten betrekken want die zag dat niet altijd. Hoe ik me voelde. Je kan gewoon een dag heel leuk en lief doen met de kids maar ondertussen in het hoofd is het donker en somber (ik denk dat dat bij Lindsay ook het geval was).
9 likes
Ik heb een beetje gelezen over die zaak maar wat een bizarre hoeveelheid medicatie kreeg zij. 12-13 verschillende middelen in 4 maanden tijd door verschillende artsen⊠Ik hoop zo dat daar serieus naar gekeken word als oorzaak, maar eerlijk gezegd weinig vertrouwen in zoân jury rechtszaak en een aanklager die haar gewoon wil veroordelen
5 likes
Napleiten heeft ook een interessante aflevering (nummer 10, Dubbele bijlmoord in Badhoevedorp) over een vrouw die door verkeerd voorgeschreven medicatie zo depressief en suicidaal werd dat ze haar man en dochter vermoord heeft en daarna een (mislukte) zelfmoordpoging deed.
Ik ben geen expert, maar ik kan me niet voorstellen dat zo veel medicatie géén invloed heeft.
4 likes