Ik denk idd dat dit een groot probleem in de WIA/ziektwet is. Je voelt gewoon aan alles dat het hele systeem erop ingericht is om oplichters en luiwammesen eruit te filteren. De mensen die dit uitvoeren zijn heus niet kwaadwillend, maar die moeten zich wel aan protocollen houden die op wantrouwen gebaseerd zijn. Je kan dan echt pech of geluk hebben met wie je treft, iemand die de protocollen heel streng opvat of iemand die patiënten hier juist een beetje tegen in bescherming neemt. En het systeem overtuigen/dossieropbouw kost ook nog eens véél energie in de vorm van gesprekken, gestress en geregel. Energie die zieke mensen vaak maar weinig hebben, dus in die zin zit het de re-integratie en herstel juist in de weg is mijn ervaring.
Vandaag heb ik het coalitie-akkoord op dit punt nog eens gelezen en er staan ook wel een paar oké dingen in. Bijvoorbeeld dat ze een terugvaloptie willen voor mensen die na jaren WIA weer willen proberen te werken, die zekerheid is natuurlijk heel belangrijk als je met een onzekere gezondheid weer iets wil. Ik lees nu vaak dat mensen uit angst om hun uitkering/financiële zekerheid weer te verliezen het niet aandurven om weer proberen te werken.
En ik snap ook wel dat er op dit vlak iets moet gebeuren. De instroom in de WIA neemt toe en dat is best een financiële belasting. Maar ik denk niet dat de WIA zelf de belangrijkste knop is om aan te draaien. Ik denk dat het veel belangrijker is om de werkvloer gezonder te maken. Dat zie je ook aan de WIA-instroom: de toename komt vooral door jonge mensen die uitvallen met psychische klachten, en dan dus zo heftig/langdurig dat het tot een WIA-aanvraag komt (oftewel na 2 jaar nog steeds ziek). Heel erg, maar imo niet gek gezien hoe er nu op veel plaatsen gewerkt wordt: onder hoge werkdruk, met grote verwachtingen van productiviteit, bereikbaarheid etc. Dat is voor gezonde mensen al pittig, laat staan voor mensen die al een lager basisfunctioneren hebben door een aandoening. Zelf ben ik er in elk geval van overtuigd dat ik als chronisch zieke (en velen met mij) veel langer mee had gekund als ons gezamenlijke werkethos wat relaxter was geweest. Nu heb ik in plaats daarvan keihard mijn best gedaan om mee te blijven draaien, dat ging steeds moeilijker en resulteerde uiteindelijk in totale uitputting en een ziekte die al jaren niet meer onder controle te krijgen is. En op dat diepste punt kwam ik dus in een systeem dat mij continu ging bevragen of ik écht niet een beetje kon werken, en of het eigenlijk wel écht waar was dat ik zo ziek was als ik vertelde, ipv dat ze me met rust lieten om te herstellen nadat ik jaren over mijn grenzen was gegaan om te kunnen werken omdat - en nu komt ‘ie hoor - ik dat zo graag wilde! Fucked up.
Maar ja, hier hoef je bij de VVD natuurlijk niet mee aan komen zetten, hè, dat het op de werkvloer wel een stapje rustiger aan mag zodat alle slappelingen van de samenleving ook nog een beetje gezellig mee kunnen doen.
