Nou. Ik heb weer DE PAREL van het jaar gehad. Misschien wel DE PAREL die mij de rest van het leven van mijn poes blijft achtervolgen….
We hebben sinds afgelopen weekend een kitten. Een poes. We hebben twee katers gehad, eentje is in februari overleden en we wouden een vriendinnetje/vriendje omdat de ander erg eenzaam werd/was. Voordat we de kater(s) hadden, zei mijn man “jammer dat het geen poes is. Anders konden we haar ‘MienPoes’ (Gronings voor ‘mijn poes’) noemen. Ik uiteraard blij met de keuze van katers, met normale namen.
Nu hebben we dus een poes… je raadt het al… MIENPOES! Ik heb van alles geprobeerd, ik kreeg hem niet op andere ideeën. Afijn. Ik zeg wel Mien. Of Poes.
Vanochtend de dierenarts gebeld om een afspraak te maken. Dierenarts assistente aan de lijn.
Zij: “hoe heet de poes?”
Ik: “ja echt ontzettend debiel maar ze heet MienPoes”.
Zij: “hoe heet ze?”
Ik: “MienPoes”
Zij: “HOE?!”
Ik: “MIEN-POES!”
Zij: “Mien???”
Ik: “ja, ja maak er maar Mien van ja”
Ik ga niet naar de afspraak, dat mag meneer lekker zelf doen.
Bonus foto van MienPoes;