Mijn vriend is heel handig met klussers. Hij kan gewoon altijd een leuk praatje met ze maken. En hij haalt uit zichzelf lunchdingen voor ze.
Mijn ene minuut met de stukadoor ging zo: ‘goedemorgen’ - ‘goedemorgen’. Daarna bleef hij stilstaan en zei hij iets van ‘(…) dag’, dus ik dacht: nou oké, ik ga maar. Ik zei ook ‘dag’ en liep meteen weg. Bleek dat hij volgens mijn vriend zei: ‘ik ben Frank’. Waarop ik dus zo wegliep… 
Nou dat vond ik dus ook 
Hahah die gasten zijn ook niet te verstaan 
Mijn vriend en ik waren allebei slecht hierin, en heeft ook voor veel ongemakkelijke momenten gezorgd. Ik probeer ze dan aan hun aan te passen ofzo, ging plat praten en proberen slimme vragen te stellen. En dan gingen ze naar mijn vriend toe antwoorden want hallo hoezo moet ik tegen een vrouw praten?!
Ik ging net nog even een rondje lopen. Ik loop een huis voorbij en ineens begint een hond, die blijkbaar ineens naast me was, uit het niets keihard te blaffen. Ik schrok zo erg dat ik echt begon te gillen: AAAAAH!!! Dat baasje vervolgens tegen de hond schreeuwen en ik liep vervolgens vet hard tegen een lantaarnpaal omhoog 
ben half struikelend, half rennend er vandoor gegaan.
Ik was vandaag voor het eerst langs gegaan bij een dokter ih ziekenhuis ivm doorverwijzing. Hij stelde zich netjes voor:
“hallo wij kennen elkaar nog niet - ik ben dokter (uitspraak achternaam, leek op sorry)”
Ik (nog half in gedachten - verstond hem verkeerd, dacht dat hij zei): “vorige afspraak liep wat uit sorry”:
“Maakt niet uit hoor ik zat hier gewoon!”
Hij: “…”
Ik (kwartje viel langzamerhand): “oh sorry ik dacht dat u sorry zei maar u zei geen sorry u zei dokter S ja dat leek op sorry… nou sorry!”
Euh schaamde me
Haha dit doet me denken aan een keer toen ik wat ging ophalen bij een buurman verderop in de straat. Hij was nogal knap en ik was van mijn apropos. Hij stelde zich voor en zijn naam had een ai-klank. Ik stelde me vervolgens voor en zei: hoi ik ben laidy (maar dan met mijn echte naam of course). En toen zei ik nee, zo heet ik helemaal niet ik heet lady. Vet awkward haha
hahaha zo heb ik ook een keer wat meegemaakt op mijn werk. Een meneer noemde zijn naam, maar ik verstond ‘German’. Ik vond het al bot/kortaf om aan te geven dat je Duits bent en geen Nederlands kan, maar goed ik ben de moeilijkste niet en ging enthousiast over op het Duits. Ik heb denk ik wel 2 minuten lopen ratelen en hij bleef me maar schaapachtig aankijken, totdat hij boos zei: ‘ik kan gewoon Nederlands hoor’. Toen besefte ik dus dat hij alleen z’n naam had gezegd en hoe raar het moet zijn dat iemand dan ineens Duits begint te lullen.
Het verhaal is nog grappiger omdat ik nu Maarten van Rossem voor me zie die dit overkomt
Doet me denken aan deze situatie waarbij we met zijn allen op kantoor een kwartier op de vloer hebben liggen janken van het lachen:
Een collega heeft best een moeilijke achternaam die hij altijd moet spellen. Ik noem hem even Jan Metdemoeilijkeachternaam. Hij moest een tijdje terug een bedrijf bellen en hij kreeg de receptie aan de lijn. Degene die hij moest hebben was er ff niet, dus de receptioniste wilde een terugbelverzoek neerleggen en uiteraard moest ze zijn achternaam opschrijven. Dus hij netjes spellen alles. Vervolgens wordt hij teruggebeld… “Spreek ik met Jan Nugwhet?”… hij: “Ehhh wie?”… “Jan Nugwhet, of Nogwat. Er staat Jan Nogwat.” Hij probeerde duidelijk nog het op een bijzondere manier uit te spreken hahahaha.
Had die receptioniste niet de moeite genomen om zijn achternaam fatsoenlijk mee te schrijven en er gewoon “Jan Nogwat” van gemaakt. 
Ik zat net lekker aan m’n bureau te typen, buurman loopt langs dus ik zwaai. Pas toen ik mijn hand al had opgestoken realiseerde ik me dat ik nog van die stoffen handschoentjes aan had voor het laten intrekken van crème en zalf 
Haha dit doet me denken aan de keer dat ik naast mijn vader zat terwijl hij een telefoongesprek voerde. De vrouw aan de andere kant van de lijn zei dat ze hem beter even kon mailen. Toen hij vroeg waar hij heen kon mailen ging de vrouw het email adres opnoemen en mijn vader schreef geduldig mee. Het werd iets in de richting van “ninaursulatooskeserena@nogwat.nl” alleen dan nog veel langer dan dit. Dus mijn vader hangt op en zegt goh van een ingewikkeld mail adres en het werkte ook niet. Dus hij belt terug om te vragen of het adres wel klopt en noemt het op, blijkt dat ze het gespeld had dmv namen, het moest dus nuts@nogwat.nl zijn… 
Haha dit is echt schattig!
Ik vind eigenlijk dat ergens vastgelegd moet worden dat je altijd éérst het hele woord moet zeggen en dan pas het moet gaan spellen met die namen.
Dit is mij ook eens overkomen toen een vlaamse klant haar e-mailadres ging spellen. Ik kwam er totaal niet aan uit en had halverwege pas door dat ze aan het spellen was.
Ik heb ook wel eens zo’n ongemakkelijk iets gehad met mijn naam. Iemand uit de UK belde me voor mijn baas en hii zou naar aanleiding van ons gesprek een mail sturen. Hij wilde mijn achternaam weten maar ik ben nogal slecht met het telefoon woordenboek, en al helemaal in het engels. Mijn naam is zoiets als ‘De Groot’ maar ik raakte dus een soort van in paniek en toen spelde ik het als ‘De groetsen’ haha. De beste man herhaalde het nog, ik nog steeds met die error in mijn hoofd bevestigen. Uiteindelijk kwam de mail binnen en was niemand er over te spreken dat hij niet eens zijn best had gedaan om mijn naam goed te vermelden 
Vond dat zo naar, haha.
We hadden toen ik er net werkte overigens ook eens last van een soort verkoper die ons stalkte en we moesten hem standaard afwimpelen. Hij belde standaard voor mijn baas die ik even ‘Martijn de Boeg’ noem. Op een moment werd ik gebeld en vroeg iemand (niet de stalker) naar een zekere ‘Martijn de Graaf’ die naam was voor mij onbekend, maar omdat mijn collega de naam Martijn door de telefoon hoorde seinde ze dat ik moest zeggen dat hij in een meeting zat, wat ik dus deed. Eindstand, toen ze erachter kwam dat de beste man naar Martijn de Graaf vroeg ipv mijn huidige baas trok ze wit weg. Martijn de Graaf was namelijk al 3 jaar dood. En ik had doodleuk vermeld dat hij in een meeting zat. Zo ongemakkelijk toen de persoon later terugbelde en ik dat moest doorgeven.
Hahaha, die verhalen van mailadressen! Mijn vriend gaf ooit zijn mailadres in een winkel als: voornaam, underscore, tussenvoegsel, underscore, achternaam. De jongen was heel driftig aan het typen en draaide het scherm om te vragen of het klopte. Hij had underscore uitgeschreven…
Ik zei tegen m’n vriend dat hij ook beter niet zo interessant doet en gewoon laag streepje zegt ,
Ik had vroeger meerdere websites met een eigen domeinnaam en vaak maakte ik dus speciale e-mailadressen aan die ik dan alleen gebruikte om mij aan te melden voor nieuwsbrieven. Ik was ergens een keer bij een evenement en daar wilde iemand van een merk ook nog mijn e-mailadres hebben en was erg pushy. Ik zat daar niet op te wachten, maar je kon een hoge kortingscode krijgen, dus uiteindelijk wilde ik wel een e-mailadres opgeven maar niet mijn standaard geval á la helvegen@domein.extensie . Ik gaf dus mijn andere adres op spamelaanderson@domein.extensie en toen werd het heel awkward want ik mocht het niet zelf opschrijven, maar dat wilde die man doen. Dus ik al die letters spellen en het moest steeds opnieuw want het kwartje viel niet. 
Haha ik zei vaak juist laag streepje en dan werd ik quasi intellectueel aangekeken ‘underscore bedoel je?’ En dan zei ik maar ja in de hoop dat het hetzelfde was
Ja of als je zegt “gewoon middenstreepje” ipv koppelteken dan kijken ze je ook dom aan. JE BEGRIJPT GEWOON STREEPJE TOCH OOK.
Haha ik heb ook eens zoiets gehad. Ik heb Duits gestudeerd aan de universiteit, en schreef mijn masterthesis ook in het Duits. Enkele dagen voor de deadline had ik me dus al een hele tijd opgesloten om er aan te werken, ik leefde als een kluizenaar en was maar met één ding bezig en dat was die Duitse thesis. Ik kwam er plots achter dat ik nog één bron/boek ontbrak, dus ik ging snel even naar de Duitse universiteitsbibliotheek om dat boek. Dat was echter een ander filiaal dan ik gewoon was, het was de eerste keer dat ik daar kwam. Het was een klein lokaaltje met allemaal boeken en op het midden één bureau, van de bibliotheekmedewerker. Ik vraag hem waar het boek staat en hij zegt dat het in een van de stapels onder zijn bureau moet liggen. Dus ik op mijn knieën onder dat bureau kruipen om dat boek te zoeken (wat op zich al heel awkward was). Inmiddels vroeg hij waarover ik m’n thesis schreef en of het lukte enzv. Mid-conversatie geraak ik in de war, en vergeet ik of we nu Nederlands of Duits aan het praten waren. Mijn verwarde brein gokte op Duits, dus ik heb de hele conversatie verder gezet in het Duits, half onder dat bureau hangend. Die man zei niet meer veel. Achteraf schoot het me te binnen dat we gewoon in het Nederlands aan het praten waren, dus dat het heel raar moet geweest zijn dat ik opeens in het Duits verder praatte