Ik ben op vakantie en ze hebben hier een kermis. Dit is de 2e keer dat we er zijn. De meeste mensen die er werken zijn super aardig ook al zit er soms een taalbarrière tussen (ik kan niet heel goed Spaans spreken en zij geen Engels). We weten elkaar toch dingen duidelijk te maken. Nu wilde mijn dochter in een auto attractie. Er stond even geen medewerker bij (moeten soms meerdere atteacties doen) en wij wachten. Dat ding was aan het rijden en stopte. Er zaten nog kinderen in dus die ook maar wachten totdat de medewerker kwam maar die kwam niet. Naast mij stond de moeder van die kinderen en die ging er op een gegeven moment maar in om haar kinderen los te maken en er uit te laten. Na 1 tot 2 minuten ofzo kwam er een medewerker aan en mijn dochter mocht er in. Maar ze zegt helemaal niks, blijft half in die ingang staan en kijkt me alleen maar aan. Geen lachje, geen instructie niks. Dus ik gebaar of mijn dochter door mag lopen en weer geen reactie. Dat was zo’n raar moment. Dus ik zeg naam kind loop maar door. Dus ik liep weg en zeg best hard tegen mijn vriend: nou die was chagrijnig (je hoeft van mij echt niet uitbundig o.i.d. te zijn maar even hallo of iets mag er wel van af). Mijn dochter koos een auto die ze niet open kreeg en toen kwam die medewerker er aan. Zegt ze ineens uit het niets: ik ben niet dronken, ik ben gewoon erg moe. Ik ben echt niet dronken. Dus voor mij ongemakkekijk moment 1 omdat ze dus NL was en mij waarschijnlijk heeft gehoord. Was misschien niet netjes om te roepen en vond ik wel lullig alleen aan de andere kant vond ik het echt zo, er kwam echt niets uit. Misschien dat ze daarom die zinnen zei. Maar toen kwam het. Een hele klaagzang: Ik werk hier van 3 uur smiddags tot 2 uur snachts en ik ben zo moe. Ik kan het niet meer aan bla bla bla. Ik sta alleen maar hier en mensen denken dat ik dronken ben maar het is zo zwaar. Alles is hier duur en ik verdien weinig enz. Ik stond eigenlijk echt zo van WTF moet ik daarop zeggen. Ik zei maar dat het inderdaad wel heel zwaar leek die dagen in die hitte enz. Maar ze bleef maar doorgaan. Gelukkig kwamen er andere kinderen aan die ze moest helpen. Misschien wilde ze even haar ei kwijt maar ik vond die klaagzang wel erg ongemakkelijk omdat ze maar bleef doorgaan, dus ongemakkelijk moment 2. Ik had echt het idee dat ze het maar bleef herhalen zodat ik op een gegeven moment zou zeggen: hier heb je wat extra’s. Nu in het uit zit te typen komt de omgemakkelijkheid niet echt over maar ik vond het echt ongemakkelijk. Ik zei tegen mijn vriend dat hij onze dochter er maar uit moest gaan halen want ik ging niet meer terug.
Edut: oeps kang verhaal geworden, sorry!
Uiteindelijk heeft de uitvaartbegeleider het geregeld.
en zei ‘ die kant op naar buiten’ 
oh nee cringe helemaal mee
Die vent verzon dat op zo’n serieuze manier dat ze het gewoon geloofden.
het shirt ging ook uit en voor we het wisten stond er dus een poedelnaakt kind voor ons? Dus ik kijk de ouder aan en dan naar het kind, zo van aub doe hier iets aan. De ouder probeert het kind aan te kleden maar zodra het aangekleed is en de ouder zich weer naar ons draait, wordt alweer die broek uitgetrokken. Dit in het bijzijn van ook nog andere klanten die in de aangrenzende ruimte zijn. We hebben ze naar het toilet begeleid om even in alle rust en volledig gekleed terug te komen. Uiteindelijk vertelde de ouder dat het kind autisme heeft en dat dit vaak voorkomt maar omg. We hadden zo’n medelijden met die ouder, maar ook zo’n bezwaard gevoel tegenover de andere klanten en het was gewoon echt te bizar voor woorden. Heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld.
maar ik vond dat toch wel even een rot momentje 
