@vitaminwater @Coco het is niet in heel België gebruikelijk, maar wel in de stad/streek waar ik werk haha, dus ik moest er ook aan wennen. Niet alle collega’s doen er aan mee (collega’s die uit dezelfde streek komen als ik voornamelijk), ik ga zelf ook niet rond, maar het wordt wel verwacht dat als iemand je komt kussen je de kus ontvangt en terugkust.
Het is trouwens wel maar één kus
Even better.
Haha wat. Dit zou echt een reden voor mij zijn om ontslag te nemen :’)
Ik heb een best grote angst om koortslip op te lopen, dat zou voor mij dus absoluut een drama zijn, haha
Mijn broek zat strak dus ik had de knoop en rits opengedaan, zit toch aan mijn bureau dus niemand ziet het. Komt een nieuwe collega binnen om zich voor te stellen en ik sta op om hem een hand te geven. Vol m’n open broek aan hem geshowd🤦🏼♀️
Wow, ik vind nieuwjaar en verjaardagen al hels. Laat staan iedere dag?!
Ik kus alleen mijn vrienden en familie hoor, toedeloe.
Dit zou ik echt heel erg vinden, inbreuk op mijn privacy. Bij mijn ene werk wordt er echt niet gezoend, bij mn andere werk zijn er bepaalde collega’s die ik wel eens een hoi of doei zoen geef. Maar elke dag iedereen. Echt me reet.
Ik bedacht vannacht toen ik wakker lag ineens een ongemakkelijk moment van jaaaaaren geleden.
Ik was ziek geweest en ging weer naar mijn werk. Normaal met het OV, maar mijn vriend had de auto niet nodig en omdat ik nog niet topfit was, vond ik het wel fijn om met de auto te gaan. Alleen reed ik bijna nooit auto en vond ik het ook best spannend. En ik kende de weg niet goed en had geen telefoon met navigatie (is echt lang geleden, ik ben oud). Toen reed ik ergens verkeerd en raakte ik een beetje in paniek. Ik was inmiddels op een soort landweggetje en herkende het weer. Ik moest alleen even keren. Dus wat doe ik, zonder na te denken draai ik de auto in de berm om te keren. Dat was dus een zachte berm en de auto ging geen kant meer op… Ik was vlakbij een boerderij waar allemaal bouwbusjes stonden. Toen ben ik daar, waar alle bouwvakkers net samen koffie dronken, om hulp gaan vragen. Ik heb heel wat spottende blikken toegeworpen gekregen en ze moesten hard lachen, maar gelukkig geen lullige opmerkingen 
En ze hebben me geholpen!
Toen kon ik weer verder. Auto en ik onder de modder en ik durfde niet naar mijn werk omdat ik veel te laat was, onder de modder zat en het dan zou moeten vertellen. Dus toen ben ik weer naar huis gereden en heb ik gedaan alsof ik nog een dag ziek was.
Waaaaarom schiet zo’n verhaal ineens door je hoofd als je 's nachts niet kan slapen??
Ik had precies hetzelfde gedaan als ik jou was, jooeee 
lekker weer naar huis. Schijnbaar was het niet de bedoeling ofzo van het universum 
Hoe ik bouwvakkers ken helpen ze graag met zulke dingen, goed dat je het gewoon gevraagd hebt!
En toen? Wat een cliffhanger
Aan de hoeveelheid e’s te zien ben ik bang dat het niet onopgemerkt is gebleven.
Ik had een nogal pikante droom vannacht over een collega (why??) en de collega in kwestie kwam tijdens de lunch tegenover mij zitten. Ik was die hele droom alweer vergeten tot ik hem zag en het opeens BAM weer allemaal terug kwam.
Kon niet meer uitbrengen dan een piepend “eet smakelijk”. Kon die collega echt niet meer normaal aankijken 
Thoughts and prayers 
Iemand kwam via Marktplaats iets ophalen en nadat hij weg was kwam ik er achter dat mijn gulp echt WAGENWIJD open stond. Ben nog van boven naar beneden gelopen om wisselgeld te pakken dus hij moet het wel hebben gezien…
Ik ging met mijn vriend hardlopen en ik dacht ‘Oh ik maak een foto voor in m’n verhaal op instagram’
Dus ik maak een foto van onze schoenen (echt, why?) en benen. En mijn vriend zegt al lachend ‘Zorg dat je niet mijn piemel ziet he’
Ik post snel de foto zodat ik kan beginnen lopen zonder echt goed te kijken, het was ook al donker.
Kijk ik na een uur terug op mijn gsm, echt 20 berichten van familie en vrienden… Je zag dus echt heel goed een bobbel in de broek van m’n vriend, het was echt ‘in your face’ zeg maar, het nam zowat de helft van de foto in, hoe kan ik dat niet gezien hebben 
Hahaha oh shit!
Ik zat in een glazen wachtruimte met oude man met rolator, die stond op om te gaan en ik vroeg of ik de deur even open moest doen, hij zei ‘nee hoor dat gaat wel’. En toen zei ik: ‘dankje’?? 
Toen was hij daarmee een paar seconden aan het hannessen en toen kwam er een medewerker aangerend om alsnog de deur open te doen en zat ik daar alsof ik een aso ben die oude mensen negeert/niet wil helpen. 
Ik kreeg vandaag een kriebelhoestaanval terwijl iemand een speech hield.
Tijdens een uitvaart.
Van iemand die veel te jong gestorven is (dus stampvolle aula) en die ik niet kende, maar waar ik werkgerelateerd was.
‘Gelukkig’ was het niet tijdens een verhaal van een nabestaande, maar tijdens het praatje van de begrafenisondernemer. Ik was zo in tweestrijd, want het leek me ook overtreffende trap onbeleefd om zomaar de zaal uit te galopperen. Dat zou niet bepaald subtiel zijn gegaan aangezien ik heel ver van de deur zat en ongeveer stikte.
Dus maar zoveel mogelijk ingehouden en een berg hoestsnoepjes genomen. Ik voelde dat mijn hoofd tot nog toe onbekende tinten paars aannam.
De rest van de zaal negeerde me vakkundig (zou ik zelf wss ook doen). Gelukkig nam het na een minuut of twee weer af.
Het was echt de definitie van ongemakkelijk.
Een tijdje geleden ging ik naar een salon om mn wenkbrauwen te laten epileren. Ik kwam binnen en de medewerkster was bezig met iemand anders en zei dat ik nog even plaats mocht nemen. In het midden van de salon stond een grote tafel waar 2 mensen aan zaten te praten. Ik ging daar bij zitten maar na een paar minuten bleek dat zij een sollicitatiegesprek aan het voeren waren 
zeer ongemakkelijk. Maar ook raar dat ze dat gewoon midden in de zaak deden.
Ik voer bij mij op school actie om de wegwerpbekertjes af te schaffen. Alleen toen stond ik dus een keer koffie te drinken naast een tafel. Ik had mijn mok een stukje verderop staan waar ik eerder een gesprek aan het voeren was. Alleen toen stond er een wegwerpbekertje zo vlak voor mijn neus, waardoor het leek alsof die van mij was.
Toen kwam iemand die ik helemaal niet goed ken naar me toe, en vroeg ‘Jij was toch diegene die zegt dat wij geen bekertjes meer mogen gebruiken?’, dus ik nuanceerde het een beetje, maar zei wel dat hij waarschijnlijk mij bedoelde.
Hij zei iets wat ik niet verstond, maar het klonk boos en Frans (het was een Waal, maar hij spreekt ook wel Nederlands), en hij stak zijn hand uit om te wijzen naar die wegwerpbeker. Hij wilde me blijkbaar wijzen op mijn hypothetische hypocrisie (wat terecht was geweest als het echt mijn bekertje was).
Ik verstond hem dus niet en ik snapte echt niet wat hij bedoelde (ik had het bekertje niet gezien) en hij bleef maar zijn hand uitsteken om te wijzen.
Dus toen gaf ik hem maar een hand. Ik schudde de hand waarmee hij boos stond te wijzen. Het was zo ongemakkelijk. Zo ontzettend ongemakkelijk