Ik kwam gister met mijn vriend te laat bij een voorstelling. Het was zo 5min bezig. We waren laat, omdat we 20min moesten zoeken naar een parkeerplek -.-. En ik had al stress, want haat te laat komen. Maar goed we werden snel begeleid naar onze plek. Ik moest zo hele rij mensen langs “sorry! Sorry!”. Maar toen kwam ik bij het einde van de rij… Dus ik “uhm… gaan we goed?”. Zat dus nog een trap tussen en toen ging de rij weer verder. Dus we zijn een heel rij mensen doorgestuurd terwijl we daar niet zaten. Voelde mij zo ongemakkelijk.
Ik vloog gisteren terug naar Nederland van vakantie, en ik had nieuwe schoenen gekocht. De veters gingen de hele tijd los dus ik had ze voor ik vertrok extra goed vastgeknoopt zodat ze niet los zouden gaan tijdens het reizen. Toen ik door de scan ging bij de security ging het alarm af, en 3x raden: of ik even mijn schoenen uit wilde doen
Sowieso krijg ik dan altijd nog extra stress wat het absoluut niet makkelijker maakte, dus ik probeerde mijn 1234892-dubbele knoop los te maken maar dat lukte echt totaal niet! Heb nog geprobeerd ze uit te trekken zonder de veters los te maken, maar ik kreeg ze écht niet uit, dus ik zat daar heel awkward op de grond mijn veters los te maken. Het heeft uiteindelijk wel iets van 10 minuten geduurd, gelukkig waren er niet zoveel mensen

Ik liep vandaag door de stad zakt mijn stay-up af
had gelukkig hoge laarzen aan en een lange jas. Maar fucking genant
Ik had laatst een borrel met werk en aansluitend zijn we met een aantal collega’s gaan eten. Een van die collega’s (type degelijke 50-plusser) woont in dezelfde stad als ik (niet de stad waar ons werk is) en was met de trein. Hij vroeg aan het eind van de avond of ik 'm thuis af wilde zetten. Dat is op zich natuurlijk geen enkel probleem, ware het niet dat ik mijn auto al in geen maanden had opgeruimd…
Ik ontbijt iedere dag in de auto, dus de hoeveelheid verpakkingen was niet gering, tel daarbij op: talloze bonnetjes, parkeerkaartjes, lege zakken snoep, lege flesjes drinken, bananenschillen, Mac Donalds verpakkingen en ga zo maar door. Dus ik probeerde het nog met een ongemakkelijk grapje dat ik dan wel tien minuten eerder naar de parkeergarage moest om plaats te maken voor hem.
Uiteindelijk lopen we samen naar mijn auto, blijf ik ongemakkelijke grapjes over mezelf maken en probeer ik hem op afstand te houden. ‘Wacht maar even, ik graai het allemaal even snel bij elkaar, geen probleem!’ ‘Jaa, iets met dat er ook prullenbakken bestaan hihaho.’
Maar neen, deze man heeft mijn auto eerder open dan ik en wil me ‘helpen’. Laat me dit even zelf fiksen, man! Ik heb echt moeten lullen als een brugman om hem een beetje op afstand te krijgen zodat ik zelf mijn eigen zooi op kon ruimen. Het was zo gênant. Ik geloof dat ik twee plastic zakken heb weten te vullen met afval.
En toen we eindelijk konden vertrekken, was ik mijn parkeerkaartje kwijt. Waarschijnlijk in alle stress per ongeluk bij het afval gegooid… 🤦
Gisteren was ik met mijn man en onze dochter van 4 door het bos aan het wandelen. We kwamen een meneer tegen met een lief teckeltje. Zegt onze dochter “ah kijk nou wat een schattig klein piemeltje dat hondje heeft!”
Ik ga stuk!
Wow wat brutaal! Dubbel geluk dat de auto vol lag in dit geval dus. Wat een trut. Vraag me af waar ze haar fiets gelaten zou hebben.
die is gek
Ik tegen andere man: "Je vader … "
Hij: “Dat is mijn vriend”
Ik: 
Hoe kan je je in hemelsnaam redden uit zo’n situatie? Oké, nooit vanuit gaan dat mannen vader en zoon zijn. Ik weet ook niet waarom ik het dacht, ik denk door het leeftijdverschil en omdat ik vaak denk te zien/weten wanneer twee mensen een stel zijn en bij deze twee mannen had ik het echt niet door. Zo ongemakkelijk!
Mijn schoonvader is 75 en mijn schoonmoeder 55. Zij worden heel vaak voor vader en dochter aangezien. Maar bij deze misschien een troost: ze wéten zelf ook heus dat er een groot leeftijdsverschil is en vinden dat soort opmerkingen totaal niet vervelend :)!
OMG. Net bijna een hartaanval dat ik per ongeluk iemand ging videobellen en ik ineens mezelf zie in de verschrikkelijke staat waarin ik me nu verkeer. En whatsapp blijft ook gewoon doorbellen terwijl je op de home button of de knop aan de zijkant drukt 
Toen kreeg ik instant zweethanden en kon ik mijn telefoon niet goed meer ontgrendelen en het lukte me bijna niet meer om whatsapp te openen en op de button in het scherm te drukken om te annuleren.
Nu ben ik echter zo bang dat die persoon al soort van mee kon kijken door de camera. Weet je wel, van die complot theorieën van - hoe heet die YouTuber - waarin hij in een video gaat testen dat mensen elkaar al kunnen horen via de iphone voordat ze een gesprek hebben aangenomen zeg maar?
En toen videobelde die gast terug terwijl ik een appje aan het typen was naar hem. Help. Zag ik weer mijn vercrackte kop in beeld. Paniek. Weiger. Weiger. Weiger.
Pffoeeee. Ik heb weer een paar jaar van mijn leven verloren geloof ik. Nog nooit gehad dit.
Echt hopelijk is er niks te zien geweest 
Ja inderdaad, dat hoop ik ook bij die twee mannen. En zeker in hun geval zullen ze waarschijnlijk (jammer genoeg) veel vaker zulke dingen horen.
Ik zie mezelf hierin, niet in je verhaal, maar in je foto 
Oke ik sta op een vriendin te wachten en ik weet dat ze een klein zwart autotje heeft maar verder…
Dus er stopt een klein zwart autotje maar ik ben zo scheel als de pest. Dus ik dacht ja roep mij maar als jij het bent anders sta ik voor lul.
Dus die deur gaat open en iemand roept iets en het klonk als mijn naam.
Dus ik roep " Haha dus jij bent het toch "
Was het dr niet oeps.
Ik ben een keer 3x naar een verkeerde auto gelopen achter elkaar. En dan ook echt breed lachend en met een goeie pas erin met enige doel die auto. Elke keer kwam ik dichter bij de auto en dacht ik ‘nee dat is hem toch niet’ en dan droop ik weer af. Snap echt niet dat ik het 3x deed :’)
Ik onthoud tegenwoordig kentekens, want ik kan gewoon niet in auto’s kijken. Vooral na het incident dat ik superenthousiast bij een random vent was ingestapt die dezelfde zilvergrijze bmw had als mijn vader. Zijn hoofd ook toen ik zei: ooo ik dacht dat je mijn vader was! Terwijl het een Antiliaanse man betrof en hij mijn tatta vader met bloempotkapsel wild zag zwaaien vanaf de stoep.
Haha ik vind het wel slim, ik weet altijd alleen vaag een kleur. En vaak dan nog niet want dan is het van: ja de auto was blauw, maar wat voor tint blauw eigenlijk?
Hen wel geleerd om meer op logo’s te letten, maar dan moet ik wel dus heel bewust erin stampen in wat voor auto iemand rijdt :’)
Tijdens de eerste date met mijn vriend kwam hij me halen van het station met de auto. Hij had gezegd dat ‘ie in een rode auto reed, dus ik liep heel zelfverzekerd op zijn auto af. Trok de deur open en HERKENDE HEM NIET OFZ? Dus deed snel de deur weer dicht met: oh sorry verkeerde! En toen moest hij de deur weer open gooien en zeggen: ik ben het wel hoor! Hahah zo kut.
We zaten trouwens gewoon bij elkaar in de minor klas al een paar weken, dus ik wist echt wel hoe hij eruit zag!
Zo is er ooit iemand bij mijn moeder ingestapt terwijl ik erachter stond van eh… dat is mijn moeder…
Hahahaha 