Ongemakkelijke momenten

Centraal Station
#2170

Sinds een paar maanden volg ik een cursus in de avond. We eten met de cursisten samen en dat vind ik al best ongemakkelijk, want ik ken ze helemaal niet. Ik ben dan best teruggetrokken in zo’n groep. Vorige keer raakte ik tijdens het eten aan de praat met een paar mensen en ineens verslik ik me gigantisch in een stuk brood. Tranen over m’n wangen, snel wat water drinken en na een paar minuten was ik er weer. In de tussentijd was het groepje al die tijd stil aan het observeren of ik het er wel levend vanaf zou brengen. Dus ik probeer snel mijn verhaal te vervolgen. Maar dat stuk brood zat blijkbaar nog ergens vast, want ik kreeg amper geluid uit m’n keel :confused: Alsof ik aan de heliumtank had gelegen.

En het allerleukste is: dit is me een aantal weken geleden óók gebeurd met precies dezelfde groep mensen :roll_eyes:

50 likes
#2172

Mijn stiefmoeder (inmiddels voor mij gewoon mijn moeder) zei altijd ‘bonusdochter’ over mij ipv stiefdochter. Klinkt toch wat leuker.

6 likes
#2175

Flauw en niet zo aardig.

1 like
#2176

Een collega van mij is ook ‘stiefmoeder’ en haar stiefkinderen zeggen dan, dit is mijn stiefmoeder maar we noemen haar liefmoeder.

Ik vond dat zo aandoenlijk toen ik dat hoorde. Ze zijn 4 en 7.

Ik hoop dan dat als het iets wordt tussen mij en mijn date dat zijn zoon ook zo over mij zal denken al is dat nog heeeeel ver in de toekomst.

14 likes
#2177

Mijn moeder heeft mij verlaten toen ik 1 was en het contact verbroken toen ik 5 was.

Op school moesten we een moederdag cadeau maken en op moederdag sprong ik op haar bed en zei: ‘ik zie mijn mama niet meer dus nu ben jij mijn mama’. En dat is altijd zo gebleven. In mijn ogen is zijn mijn moeder, omdat zij mij wél heeft opgevoed. En toen ik 12 was kreeg ze ook de voogdij over mij.

79 likes
#2179

Wat mooi dat jouw moeder dat zo voor jou doet/heeft gedaan, en dat je dat zo voelt. Dat is liefde.

5 likes
#2180

Haha mijn ouders hebben allebei zoiets gedaan.

Toen er nog grensbewaking was naar Duitsland wilde mijn vader daar langs, en toen vroegen ze of hij wiet bij zich had. Hij vond dat zo’n domme vraag (of iemand ja zegt) dat hij heel sarcastisch antwoordde: "Ja, kilo’s :roll_eyes: ". Die fout heeft hij ook maar een keer gemaakt want hij zei dat zn auto daarna bijna gestript werd en dat het superlang heeft geduurd.

En later was hij een keer met mijn moeder, en toen de douanier toen aan mijn vader vroeg of er verboden spullen in de auto lagen, vond zij het leuk vanuit de bijrijdersstoel om ‘SEMTEX!’ te sissen. Nou, nog een keer hele auto overhoop en m’n vader was behoorlijk pissig op mn moeder.

23 likes
#2182

@Banananana, snap dat het niet onaardig was bedoelt hoor! Vond de opmerking wel grappig haha

2 likes
#2183

Oooooh, ik lig in bed en ik moet net denken aan echt het meest ongemakkelijke moment uit
2018. Echt stom dat ik ‘m nog niet gedeeld heb.

Ik was afgelopen maand in Milaan in een heel chic hotel. We zouden naar een restaurant gaan maar omdat het regende hadden we een taxi besteld bij de receptie van het hotel. Eenmaal bij de voordeur bleek dat de taxi een straat verderop zou voorrijden, dus we moesten een stukje lopen. Toen liep er dus een portier mee met een paraplu die hij al lopend boven mij wilde houden onderweg naar de taxi? Maar ik had zoiets dus nog nooit meegemaakt en ik schaamde me ook een beetje ervoor dat zo’n man mij droog moest houden dus zeg ik tegen hem ‘it’s okay, you can take the umbrella’. Toen liep ik dus in de regen en die portier liep dus naast me met die paraplu en volgens mij dachten we allebei wtf is dit. Het was echt mega awkward want die man liep nu voor niks mee en ik werd ondertussen nat geregend…

Man man man, degene waar ik mee was ging later kapot van het lachen in de taxi. Hij had overigens zelf een eigen paraplu gekregen van de portier…

39 likes
#2186

Sterker nog, ik zou overwegen om een klacht in te dienen. Zuur als ik ben

25 likes
#2188

Een vriendin van me liet een keer een foto zien van drie mannen en ze zei erbij dat het haar neven waren. Een vriendin die ook meekeek zei ‘Oh links is best knap, niet wat voor jou Linus?’ Dus ik zei… ‘Nee, doe de middelste maar.’

Middelste was haar vader. En ik ben daar nog best vaak thuis geweest :joy:

97 likes
#2189

Ik liep laatst in de jumbo met een vriendin en zag daar een jongen die ik herkende. Ik liep samen met deze vriendin naar hem toe en vroeg of hij Rens was en of hij op mijn basisschool had gezeten. Hij knikte maar keek me wel een beetje raar aan. Toen ging ik een heel verhaal ophangen over dat we vroeger altijd Bobo gingen spelen op de computer en dat hij een paar keer bij mij langs is geweest. Nadat ik dat hele verhaal had opgehangen zei hij: “Ja leuk verhaal, maar ik ben in groep drie van [mijn basisschool] af gegaan.”

Basically komt mijn extreem goede geheugen soms wel van pas, maar soms kan het ook zeker voor ongemakkelijke momenten zorgen… vooral als die mensen niet zo’n goed geheugen hebben als jij…

31 likes
#2190

Gisteren waren m’n vriend en ik bij m’n ouders en ze hadden speciaal donuts en van alles en nog wat in huis gehaald, dus heb de hele dag lopen vreten. ‘s Avonds zitten we met z’n allen op de bank en stelt m’n vriend aan me voor om naar bed te gaan. Dus ik: “ja, dan kan ik ook niks meer in m’n mond stoppen”

Beseffende dat dat enigszins fout klonk, zei ik er snel achteraan: “qua eten dan”
…
:cry::cry:

92 likes
#2191

Hahaha heel herkenbaar dit. Ik ben soms ook bang om over te komen als een stalkende creep door m’n goede geheugen, en het is ook soms lastig inschatten of iemand je nog herkent of niet (hoewel iedereen daar wel last van zal hebben).

10 likes
#2192

Whaha ik vind die toevoeging het juist fouter/dubbel maken :joy::sweat_smile:

12 likes
#2193

Hahaha ja dat was ook, maar was de eerste reactie die in me opkwam. Zo dom

1 like
#2194

Op het 30-jarig huwelijksfeestje van mijn ouders waren een paar buitenlandse cateraars die het diner serveerden. Op een gegeven moment vroeg één van die cateraars in de keuken (in het Engels) aan mij hoe het bordje moest worden opgemaakt. Toen reageerde ik: “I am not sure, she is the chefcock”, (en wees naar mijn moeder). En schrok zo dat ik direct weg liep.

38 likes
#2195

Omg dit doet me denken aan die keer dat ik in Utrecht liep en van een afstandje een bekende aan zag komen lopen, maar we kregen telkens geen oogcontact. Toen we elkaar bijna passeerden zei ik heel enthousiast hoi! En ze zei, iets minder enthousiast, hoi terug. Dus ik vraag hoe gaat het nou met je, woon je nog steeds hier? Zij een beetje ja, ja, nog steeds, ja goed hoor. Ik dacht dat ze geen zin zou hebben in een gesprek dus ik zei nou succes nog met je studie! Zij bedankt en we gaan ieder onze eigen weg.
Ik zit me onderweg naar huis telkens af te vragen van welke studie of activiteit ik haar ken en ineens valt het kwartje… ik ken haar van The Voice :woman_facepalming:

214 likes
#2196

Hahaha oh nee!

Ben wel heel benieuwd wie het was

#2197

Geen specifiek moment, maar met bellen haat ik het altijd zo erg dat als het half stilvalt, je dan allebei tegelijk begint te praten (en weer stopt omdat je elkaar hoort praten). Aaaargh

45 likes