Onnodige kutopmerkingen

Wat een rare reactie? Jeetje, dit maakt mij echt boos. Wat had je op haar gereageerd?

“Ik heb medelijden met jouw toekomstige vriend” - jongen uit mijn klas uit het niets

Eh what the actual fuck? Lompe dame dit hoor
 :sob::scream:

Ik ben in een jaar tijd 12 kilo aangekomen en daar super onzeker over. Vroeg een cliĂ«nt aan mij of ik zwanger was. Dus ik zei al:" nou nee, maar bedankt." Reageerde ze daar op met: “jezus, wat krijg jij een buik dan.” Heb dr vriendelijk bedankt en ben dr kamer uitgelopen =’)

Nouuu
???
Echt soms gaan m’n oren klapperen van wat mensen weten uit te kramen hoor

2 likes

In welk universum waar ik geen weet van wil hebben is het uitslapen om om 8:30 Ăłp je werk te zijn?! Ik vind 8:30 opstaan al een lijdensweg, laad staan dat ik dat ooit uitslapen zou noemen.

29 likes

Ik zou vooral een zure vrouw zijn als ik dan zou opstaan, hou op zeg. Zeg me dat je haar heel hard uitgelachen hebt please

7 likes

Pfoe ik vind om 9 uur beginnen ook al een lijdensweg. Ik snap mijn collega ook niet die vaak vroeger begint (half 8? 8uur?) zodat ze eerder naar huis kan.
Of ik nou 5 uur thuis ben of 7 uur boeit mij geen reet. Maar half 8 van huis of half 9 vind ik al een wereld van verschil.

4 likes

In welk universum leeft zij?!

Edit: Ooh laat maar, dit had @Zemraluani ook al geplaatst. Ik ben traag, en niet eens om 4:30 opgestaan.

1 like

Ik was vroeger nogal chubby met een heerlijk rond gezicht en vet haar .
Destijds speelde Angela schijf in GTST en had van dat stekeltjes haar en ik wilde dat zo graag.
Mn moeder gevraagd en die zei zet maar op de kalender voor over een maand en als je dat nog steeds wil vind ik het prima.
Maand later wilde ik dat nog steeds dus ik als 11 jarige trots naar de kapper en het was echt heel leuk!

Kwam ik op school de volgende dag en kwam ik de vader van een vriendinnetje tegen en die zei ;
Nou Wendy wat zie jij er leuk uit! Eindelijk verlost van die vette sluike haar en je ziet er ook meteen slanker uit.

Ben nu 30 en wil hem nog steeds slaan

4 likes

Mijn toenmalige vriend noemde me altijd dikkertje
 op de basisschool en middelbare school hebben ze mij hier altijd mee gepest. Hij wist dit ook.

Etc etc. Behalve m’n gewicht ben ik echter niet meer zo onzeker als vroeger en ben daar zo trots op. Ik ben ondanks het pesten altijd mijzelf gebleven en daar en ik echt blij mee, dat ik ze niet gegeven heb wat ze wilden: zien dat ik zou falen. Heb al 9 jaar een vriend, woon samen, goede baan en goed salaris, zie er prima genoeg uit, supergoede band met gezin etc.

Dat is zĂł belangrijk!! Hoop dat je inderdaad ook positieve dingen kunt halen uit je pestverleden. Het feit dat ze je niet klein gekregen hebben en nu een sterke volwassen vrouw bent zegt genoeg. Deze verhalen maken me zo verdrietig! :anguished:

1 like

Ik zou je heel graag een hele dikke knuffel geven nu

1 like

Jeetje wat een lijst, ik weet niet wat ik moet zeggen maar wil je even heel veel liefde sturen! :heart:

2 likes

Mensen kunnen zo intens gemeen zijn. Vaak vloeit dit voort uit eigen onvolkomenheden. Je bent een prachtmens @dontgiveup en kijk waar je nu staat. Dikke middelvinger naar hen!

Vroeger genoeg kutopmerkingen naar mijn hoofd gekregen. Gelukkig heb ik daar niet heel veel last van gehad. De ergste kutopmerkingen die mensen op dit moment maken: ‘Goh, wordt het niet eens tijd voor een 2e?’

Ik blijf me er over verbazen hoeveel mensen dit gewoon nog blaten, terwijl het zo niet vanzelfsprekend is dat het vanzelf lukt.

1 like

Ooh wat vreselijk
 :broken_heart:

Hoop dat deze mensen zich kapot schamen en hun kinderen beter opvoeden dan dat zij zijn opgevoed.

2 likes

Heel herkenbaar!!! Mijn “beste vriendin” op de basisschool wilde wel altijd met mij omgaan, maar deed dan wel alsof ze “veel beter” kon krijgen qua vrienden dan ik, deed alsof ik niet cool genoeg was om aan haar scoutingvrienden (haha) geĂŻntroduceerd te worden omdat zij ouder waren en ik juist een tutje/te kinderlijk. Ze zei dingen als “Je ziet er wel grappig uit van veraf” als het ging over uiterlijk en knap zijn, vertelde me vaak dat ze had gehoord dat ““iemand”” had gezegd dat mijn schoenen bijv. raar waren ofzo, terwijl ik gewoon prima omging met iedereen en zelden aan mezelf twijfelde omdat ik er totaal niet bezig mee was. Ik ging heel veel om met de jongens uit de buurt en dan was ze er altijd bij en was ze heel blij om vrienden met me te zijn, maar als één van die jongens me dan leuk vond maakte ze me wijs dat diegene me in de maling nam/het niet echt was ofzo, terwijl zij altijd in het middelpunt stond. Echt heel zielig eigenlijk, vooral voor haar omdat ze als ik er nu op terugkijk constant de drang leek te hebben om zichzelf te bewijzen, maar ik vraag me eigenlijk ook af of het een invloed heeft gehad op MIJN zelfvertrouwen. Ik ben er altijd van uitgegaan dat het nihil was, want ik was een heel zelfverzekerd en blij kind en als tiener was ik ook totaal niet bang voor andermans oordeel, maar ik ben wel gewoon een teruggetrokken en zelfbewust persoon en besef dat ik stiekem toch wel constant de behoefte voel om begrepen te worden/niet gek over te komen. Misschien vergezocht hoor, maar eigenlijk denk ik wel dat die jaren kleinering sporen moeten hebben achtergelaten. :woman_shrugging:

3 likes

@kali

Een iets ander verhaal, maar ik had ook zo’n vriendin waar ik echt een flinke knauw aan over gehouden heb, als ik er nu op terugkijk. Zij was altijd mijn beste vriendin, al voor de basisschool, maar toen we naar de basisschool gingen kwam er nog een ander meisje bij ons in de klas waar we beide bevriend mee raakten. Soms was het dan ineens zo dat ik een afspraak had met die vriendin en als ik dan na schooltijd naar haar toekwam stond ze ineens grijnzend met dat andere meisje voor mijn neus en ontkende ze glashard dat wij een afspraak hadden. Terwijl ik altijd zeker was dat we dat wel hadden. Zij belden dan soms ook naar mijn huis als ze samen speelden en haalden dan hele rare grapjes uit waarbij ze zeiden dat ze de brandweer waren en dat het huis in brand was gevlogen met hen erin (?!). En ik wist altijd dat zij het waren, maar ze bleven steeds maar bellen, tot mijn vader er genoeg van had en boos op ze werd.

Ik heb nog altijd een beetje het gevoel dat dit er toegeleid heeft dat ik nooit zo goed mensen durf te vragen om iets te doen, omdat ik bang ben dat ze toch weer afzeggen of niet kunnen omdat er een beter aanbod is. Ik probeer dit nu gewoon te negeren en alsnog mensen te vragen af te spreken, maar heel vaak wacht ik ook gewoon af tot iemand mij vraagt.

2 likes

Doodvermoeiend zo’n persoon, ik kan ook oprecht niet begrijpen dat je zo in elkaar zit en je “vriendinnen” zo kunt behandelen.

Door jouw verhaal kom ik er ineens achter dat ik dit ook vaker heb gehad, blijkbaar trek ik dit soort mensen aan ofzo? Mijn beste vriendinnetje van de basisschool was ook zo dominant en altijd in een soort van competitie met mij, alleen had ik dat toen niet in de gaten omdat ik een heel makkelijk en meegaand kind was. Ik weet bijv. nog dat ik een tijd lang alleen met haar mocht spelen als ik haar m’n koekjes voor tussen de middag gaf, anders mocht ik niet meedoen. Later ben ik wel gaan beseffen dat dat geen normale vriendschap is, en ik ben heel blij dat ik zulke mensen nu niet in m’n leven heb.

Maar toch gek dat het een soort van patroon wordt, ik besef door jouw post pas dat dit me vaker is gebeurd. Ben benieuwd waar dat aan ligt.

1 like

@anon44204370 Hier ook vaak dominante vriendinnen gehad, maar uiteindelijk alles afgekapt. Maar jeetje wat een trut zeg :rage: Dat soort mensen moet je linea recta uit je leven gooien. Wel goed dat je gelijk na je middelbare school het contact hebt verbroken. Heel vervelend dat zulke mensen issues hebben, maar ga het niet projecteren op anderen


1 like