Tnx, ik voel me prima. Zit nog de -45 . Blijf daar nu stabiel hangen. Tis nu zo’n 3 jaar geleden alweer.
Opmerkingen zijn ook lastig. “je bent nu zo knap geworden” uhhm, ik was een lelijk wicht??
Ik spreek mijn moeder nu niet meer. Heeft niet perse hiermee te maken, maar het feit dat ik nooit iets goed doe in haar ogen helpt niet mee.
Dikke knuffel voor iedereen hier! 
Ik had vanmiddag een gesprek met een goede vriend en we delen eigenlijk alles wat betreft afvallen. Ik doe al 1,5 maand een bepaald dieet en ben al 7 kilo afgevallen en dat vind hij heel knap. Overigens heeft hij op alles wat ik deel wel commentaar dat je daar “dik” van raakt, en dat ik dit dieet niet lang moet gaan doen. Dat ik na 1 snoepje ik niet de 7 kilo aankwam, en het niet ga volhouden als ik dit nog maanden blijf doen. Ik voel me dan zo niet serieus genomen? Als ik dan zeg dat ik wil gaan mealpreppen als we weer naar werk gaan moet hij dan ook mega hard lachen. Ik weet dat het niet slecht bedoeld is, maar soms voelt het als lichte jaloezie.
Hè gadverdamme… hoe kun je zo’n opmerking maken joh. 
Heb je erop gereageerd of was je te flabbergasted?
Zit dit topic altijd met grote verbazing te lezen. 
Wat een kut opmerking!
Jeetje wat ondoordacht. Hoe kom je er in godsnaam op om dit te zeggen?
Zo herkenbaar! Ik heb 3 jaar geleden een gastric sleeve gehad. Nou de opmerkingen die eruit voorkwamen 
. Ik snap ook oprecht niet wat mensen bezield. Alsof ze t recht ineens hebben om vanalles van ons oude en nieuwe lichaam te vinden.
Als ik dan een keer zei joh, lekker sociaal dit. Kreeg ik enkel ja t is een compliment hoor dat je er nu goed uitziet. Mijn omgeving ziet gewoon niet de negatieve lading die erachter zit.
Heel vervelend dat bij jou je eigen moeder zo reageert…
Ook herkenbaar, “je bent eigenlijk best knap” “niet doorslaan he” “nu zie je pas dat je best leuk bent” en alle varianten erop. Mensen moeten hun bakkes gewoon houden.
Dan vind ik het al helemaal bizar dat je zoiets zegt, als je weet hoe gevoelig zoiets ligt.
Oef, wat een pijnlijke opmerkingen allemaal. Dikke knuffel voor een ieder die het nodig heeft.
Zelf kreeg ik vooral opmerkingen over mijn uiterlijk (lelijk) en mijn schoolresultaten (nerd (nerd afgekeurd)/stuudje). Over dat laatste: op de middelbare school werd nerd/geek zijn ineens heel populair. Mensen droegen truien met nerd/geek en de ‘nerdbril’, ook al had je geen sterkte. Toen ben ik nooit meer zo genoemd. Was opeens niet cool genoeg. Ben daar echt nog verontwaardigd om geweest, haha.
Een oude van de vriendin van mijn vader. Ik was een jaar of 14/15 en moest een broek van haar lenen (volgens mij was die van mij natgeregend oid). “Oh wat grappig, dit is een broek uit mijn dikke periode, en nu past hij jou precies!”. Secreet.
Later overigens wel teruggekaatst toen ze me vroeg voor een interview voor stiefmoeder en stiefdochters; “Zie jij jezelf als stiefmoeder dan?”
Edit: weg, want niet boeiende maar toch misschien herkenbare werkgerelateerde shizzle
Dat vind ik altijd zo erg aan dit soort opmerkingen. Dat je je pas later bedenkt wat je had moeten zeggen en dan houd je er zo’n machteloos gevoel aan over.
Mijn moeder leeft ook vaak in een andere realiteit. Sowieso heeft ze er ook een handje van om naar mij vervelende opmerkingen te maken (je bent weer dikker geworden of niet?) om vijf minuten later tegen iemand die ze tegenkomt op straat te zeggen dat ik zo slank ben. Que???
Edit: inmiddels heb ik ook wel door dat het uit haar eigen onzekerheid komt zoals hierboven ook al genoemd wordt. Daardoor trek ik het me wel minder aan, maar blijf het storend vinden dat een vrouw van 55 haar eigen onzekerheden nog zo projecteert. En dan tegen de buitenwereld doen alsof er nooit iets aan de hand is.
Ik hoooooop vanuit de beste intenties. Dat denk ik in het geval van mijn moeder in ieder geval wel, maar ze snapt gewoon niet dat het alsnog kutopmerkingen zijn, hoe goedbedoeld ook.
Herkenbaar. Mijn moeder vond het vroeger altijd nodig te zeggen dat ik echt wel moest uitkijken met wat ik at, dat ik eerder mollig was, maar ‘gelukkig niet zooo dik’ (ze heeft zelf zwaar overgewicht). Ik heb altijd een gezonde BMI gehad, rond de 22. Dan een eetstoornis gekregen, nu al een tijdje op gezond gewicht terug, maar nu zie ik er nog steeds ‘walgelijk mager’ uit. Ja wat is het nu? Mag ik er ooit gewoon oke uit zien?
Dat doet me er aan denken, ik denk toch wel dat een van de allerkutste opmerkingen van mijn moeder was (over mijn eetstoornis):
“Ik dacht dat we je slimmer hadden opgevoed dan dat.”
Jep getuigd van echte topopvoeding 
Erg vervelend en inderdaad zo onnodig kut. Helaas ook heel herkenbaar. Zeggen dat ik wel eens beter op mijn eten mag letten, om vervolgens allerlei cakejes, koekjes en snacks voor te houden. En als ik dan nee zeg, opeens zeggen: ach dat kun je nog prima hebben
Valt geen pijl op te trekken
Mijn moeder schrok en zei: je moet echt wat aan je onderkin doen.
Die kutopmerkingen hier van mensen die iets van gewicht of uiterlijk van iemand moeten vinden. Zo achterlijk!
Ik had gister hier ook nog iemand op het werk (we komen elkaar nu natuurlijk minder tegen): ‘zo jij bent ook niks afgevallen!’.
Holy shit! Ik reageerde: jij ook niet zo te zien (hij is 2x zo dik als ik) en toen kreeg ik een heel relaas hoeveel ie aan het wandelen was deze tijd.
Echt zo idioot! Ik weet dat deze persoon niet heel sociaal competent is, maar dan nog.
(Positive note: andere collega zei die ochtend: wat straal je! Dusja, laat ik me daar maar aan vasthouden haha).
Mijn moeder na een videogesprek: ‘wat zie je er goed uit!!’
Toen ze mij 2 weken later in het echt zag: ‘je weet wel goed je hoeken en de camera te gebruiken hé?’
Ik heb inderdaad de mazzel met vrij aanwezige jukbeenderen maar voorderest ben ik nog steeds een lekkere dikzak hoor mama <3.
Woooooow 