Ik lees mijn post terug en denk dat het misschien een beetje vaag omschreven is. Maar in haar boek lees je dus vanaf het moment van diagnose tot het eerste jaar daarna ongeveer. En toen ze haar diagnose kreeg was er geen behandeling mogelijk en ging ze eigenlijk van nog feesten en druk zijn naar een sterfbed in 1-2 weken. Vandaar dat ik nu zei dat ik me kan voorstellen dat het nu dus ook snel ging.
Vond het een ontzettend heftig verhaal, maar fijn geschreven en alles in het hele boek laat zien hoe sterk en dapper ze was. Het heeft me echt geraakt en ook aan het denken gezet over hoe vergankelijk het leven is en hoe in het leven te staan etc.
Kan me voorstellen dat het allerlei emoties met zich meebrengt als je zelf ziek bent geweest. Fijn dat je erover kunt spreken in de verleden tijd, ik hoop dat het goed gaat met je en dat je mentaal ook tot verwerken kunt komen 