Pff ik kan OML gewoon echt niet kijken zonder tranen met tuiten te moeten huilen… Wat een diep respect heb ik voor die prachtige mensen zeg. Vind de vriendin van Jeroen ook ZO sterk, volgens mij is ze nog super jong. En ook ZO onwijs knap hoe positief Fabienne al die tijd nog is gebleven. Zet je echt weer even extra met beide benen op de grond, dit programma.
En wat is het leven soms toch hard en oneerlijk…
Mijn hart breekt elke keer als ik een aflevering kijk. Het laat me wel head-on dealen met het verdriet, misschien is dat juist wel goed. Pff. Ik weet het even niet, mijn hoofd zit helemaal vol
Tranen met tuiten, jemig. Wat zet het mijn leven en ‘problemen’ dan in perspectief… vind het ook zo hartbrekend dat ze allemaal niet eens zo zeer bang zijn voor de dood, maar verdriet hebben om wat ze achter laten…
Vind ik ook! Direct, maar hij voelt volgens mij ook goed aan wanneer hij wat afstand moet nemen. Lijkt me heel lastig wel.
Ik vind dit seizoen trouwens heel heftig/confronterend, misschien omdat ze allemaal een beetje van mijn leeftijd zijn. En zulke leuke mensen.
“Vroeger” keek ik dit en waren het oudere volwassen mensen, nu ben ik bijna even oud al alle deelnemers en komt het nog harder binnen…
Ik had echt een brok in m’ keel bij Fabienne toen ze zei dat ze zichzelf miste.
Ik ben gewoon een beetje verliefd op Pieter, Jeroen en Esmee. Wat een kwetsbaarheid en kracht. Hoe Pieter praat over ‘zijn’ Lotte, dan val je toch als een blok voor hem of ben ik de enige? Oh en Fabienne, wat een positieve houding. Ik ben niet ziek en sta minder positief in het leven. De vraag is dan of je je daar schuldig om moet voelen. Ik weet het niet. Maar tranen weer tijdens de aflevering. Bizar en oneerlijk dat het bij Mirjam zo snel klaar was ineens.
Pff ik dronk per ongeluk mn eerste 2 glazen wijn na dry january voordat ik de laatste aflevering ging kijken, wat een verdriet.
Zo heftig hoe vergelijkbaar al deze levens zijn met die van mezelf en van mensen om me heen en hoe snel dingen dus kunnen veranderen.
Ik had me voorgenomen niet te kijken dit seizoen omdat ik er gewoon niet van slaap, maar ben nu toch alles gaan kijken. Ondanks dat het keihard binnenkomt zet het me ook echt met beide benen op de grond (want waar maak ik me soms druk over zeg). Vooral het verhaal van Lotte raakt me, ik ben ook 31 en heb 2 kinderen en de gedachte dat ik ze niet zou kunnen zien opgroeien… jezus
Jeetje die familie van Jeroen heeft het ook te verduren. Vader overleden, diens zus, andere zus haar zoon en dochter, hij binnenkort… wat een ellende in 1 familie, ontzettend sneu.
Net de aflevering terug gekeken, heb me toch een potje zitten janken. Heftig
Godsamme.
Pfff 
Mijn hemel. Lang geleden dat ik zo heb lopen huilen.
Wat een ontzettend dapper en wijs meisje was Fabienne.
Volgende week wordt ook weer een heftige aflevering zo te zien.
Oh er is een topic voor. Ik heb zo waanzinnig veel respect voor Fabiënne. Tot aan het laatste moment van haar leven zo positief blijven. Oneindige bewondering voor haar.
Agoss die Fabienne. Zo’n ellendig moeilijk en pijnlijk einde gun je dr toch niet.
Oh dit vind ik zo lief van je!
Die beelden van de dochters van Lotte, aan het graf van hun moeder 
Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn dat ik als moeder afscheid zou moeten nemen van mijn kinderen, dat je weet dat je allerliefste bezit zonder jou verder moet en je ze nooit meer zult zien. Dat je nooit zult weten hoe ze opgroeien. Zo onmenselijk en hartverscheurend.
Ik ben zelf ook 31 en heb 2 kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd. De gedachte dat ze mij gewoon vergeten als mij nu iets zou gebeuren…jezus… En idd de gedachte dat ik ze niet zal zien opgroeien, daar geen onderdeel meer van ben, pff. Ik weet dat Lotte is overleden maar hoe stom het ook klinkt, toen ik de preview van volgende week zag dacht ik nee nee nee niet nu al! Alsof je ergens nog hoopt dat het alsnog niet waar is allemaal.
Ja ik vind het ook zo heftig. Maar ook dat het zooo snel kan gaan. Zoals bij Fabienne, ze leek zich nog zo goed te voelen en opeens gaat het dan zo snel en bij Mirjam. En wat Jeroen ook zegt: “Ik voel me goed, maar daarboven groeit iets.” Het is echt een soort tikkende tijdbom.
Ik vind Tim het wel erg goed doen
