Ik zou dit kunnen bespreken met mijn begeleider (ook supervisor van dit onderzoek) maar hij reageert nooit op mijn emails, herinnering emails, of herinnering herinnering emails :’) De phd student reageert wel dus ik vraag hem wel eens dingen, maar hij is ontzettend chaotisch en ik ben het tegenovergestelde. Ik kan hem niet altijd volgen en hij heeft ook weinig tijd om me dingen dan evht duidelijk uit te leggen, waardoor ik die meetings weer uit ga met een paar bullet points en veel vraagtekens. Afgezien daarvan weet ik niet wie ik om hulp kan vragen, aangezien wij de enige twee mensen zijn die met dit onderzoek werken. De post doc en professor kennen de data eigenlijk niet goed genoeg om vragen aan te stellen. Maar misschien moet ik gewoon eens een heel verslag schrijven en dan specifieke vragen, dat opsturen, en dan m’n eerstgeborene opofferen aan de duivel om de kans de vergroten dat m’n supervisor ook echt terug mailt deze keer 🥲
Ik vind het juist wel fijn om te lezen dat dit er “gewoon bijhoort”. Ik krijg nu iets minder het gevoel dat ik gewoon te dom/langzaam ben hiervoor. Je noemt wel dingen om te doen waar ik in mijn stress nog niet aan gedacht heb, dankjewel, daar heb ik wat aan en ga ik doen.
Ik moet ook wel zeggen dat ik mijn supervisor heel eng vind haha. Hij is het hoofd van de afdeling en ik heb echt het idee alsof het een administratief foutje was dat hij mijn officiele begeleider is, terwijl ik zeker weet dat hij dit zelf heeft toegezegd. Volgende week ga ik na de meeting vragen voor een persoonlijk feedback gesprek oid. Alles is helaas nog online dus ik ben dan wel weer afhankelijk van emailen maar waarschijnlijk weet hij nog wel wie ik ben als ik direct voor of na de meeting email :’)
Ik denk dat iedereen (misschien zelfs ook wel hoogleraren) weleens last hebben van het imposter syndrome hehe. Maar vervelende situatie! Ik gooi nu ook maar wat ongevraagd advies op je af, maar mocht je dus nog een PhD gaan doen, let dan ook vooral op wie je begeleider zal zijn. Helaas gaat het bij heel veel mensen in mijn vakgebied (sociale wetenschappen) op deze manier (dus bijna geen begeleiding, weinig contact, weinig bemoedigende woorden). Een fijne begeleider kan dan echt het verschil maken tussen 4 matige jaren waarvan je hoopt dat de tijd magisch heel snel gaat of 4 jaren waar je het prima naar je zin hebt.
Heb je geen statisticus op de afdeling? Tijdens mijn Phd kon ik daar ook terecht om gerichte vragen te stellen of de gebruikte methodes wel goed zijn. En verder toch meer vragen aan die Phd student hoor. Je valt toch onder zijn directe supervisie? Moet hij toch meer tijd insteken in beter begeleiden. Je bent daar om te leren en aangeven dat je iets niet snapt is ook deel van het leerproces.
Edit: ik begrijp dat de professor je supervisor is? Maar in praktijk is dat toch meestal de post doc of de Phd student. Gerichte afspraken maken, zoals aankomende weken elke maandagmiddag 2 uurtjes inplannen voor overleg met een van hen. Je moet wel assertief zijn en op je strepen staan om tijd te krijgen. Aan lot overlaten ken ik nog wel uit m’n Phd tijd, maar je bent nog een student.
Dankjulliewel iedereen voor de reacties! Aan de ene kant goed om te weten dat dit wel is wat te verwachten valt, aan de andere kant heb ik nu wel nog meer vragen of ik wel geschikt ben voor academisch onderzoek haha. Ik doe maar gewoon alsof van wel, het zal vast makkelijker zijn als het mijn eigen onderzoek is.
@Meka haha helaas verwacht ik dat dezelfde man mijn begeleider zal zijn als ik hier een phd doe, maar van mijn phd student hoor ik juist dat hij een hele fijne begeleider is. Hopelijk niet naief van me, maar ik nam eigenlijk aan dat het verschil zit in master student stagiaire vs phd student en dat deze man het al te druk had om een stagaire te begeleiden en dat eigenlijk niet op zich had moeten nemen.
@Victoria ik vind jouw reacties altijd fijn haha, hard/realistisch op een goede manier. Het is ook wel heel makkelijk van me om steeds in mijn stress te gaan zitten. Ik ga maar weer herinneringsmails sturen op strategische tijdstippen
@Broodrooster Voor zover ik weet hebben we geen statisticus voor onze specifieke afdeling, wel voor de afdeling boven ons. Ik heb contacten gevraagd maar wederom heeft niemand op die emails gereageerd :’)
Klopt dat de professor mijn officiele begeleider/supervisor is, en dat ik die phd student maar praktisch begeleider heb gemaakt (door hem steeds vragen te stellen). Ik doe overigens wel echt mijn best afspraken te maken met phd student en professor, maar het lukt gewoon vrijwel nooit. Toevallig gisteren wel een meeting kunnen hebben met mijn phd’er, maar die meeting stond eerst voor vorige week vrijdag (heeft hij nooit op gereageerd), toen voor woensdag (ook geen reactie), pas bij de derde keer mailen op dinsdag toen ik zelf niet meer op woensdag kon, kreeg ik reactie dat donderdag wel even kon.
De continue frustratie dat niemand op me reageert zorgt er ook wel voor dat ik steeds minder gemotiveerd raak om nog om hulp/feedback te vragen, dus het is ook wel deels mijn schuld dat ik ook minder assertief kan zijn.
Het lijkt erop alsof jij gewoon prima weet wat je nodig hebt en alsof je gedaan hebt wat je moet doen maar de juiste mensen gewoon hun mail even moeten lezen.
Kan je hulp/begeleiding krijgen bij het oplossen van dit probleem vanuit je master opleiding?
Wat vervelend zeg! Misschien idd eens kijken of je vanuit je masters iemand kunt benaderen om wat hulp te krijgen mbt begeleiding.
Ik heb geen echt advies maar wilde even zeggen dat ik dit heel erg herken. Zuur joh!
Mijn promotor was heel aardig enzo maar vertelde vooral wat ik nog moest verbeteren en dat vond ik best wel moeilijk ivm bevestiging willen/imposter syndrome. Als oplossing heb ik een super sympathieke/veel meer op de emotie gerichte co-promotor waarmee m’n promotor het heel goed kan vinden erbij gevraagd en dat was echt een uitkomst. Daarna kreeg ik zowel de nuttige verbeterpunten, ingebed in bevestiging 
Zie je kans om af en toe nog met een sympathieke collega uit die groep te spreken over de richting/vragen of ze tevreden zijn?
@tessel en @broodrooster ik heb er wel aan gedacht om naar iemand van mijn opleiding te gaan, maar zie dat ook niet zo zitten. Het is een kleine groep en ik weet dat de persoon die het meest “verantwoordelijk” is voor dit soort dingen ook dacht dat ik de master niet aan kon zonder extra hulp. Wat ik onzin vind, maar ik voel me niet comfortabel om hem dan extra “bewijs” hiervoor te geven. Er is eigenlijk niemand die ik in vertrouwen kan nemen en dat mis ik wel een beetje, vandaar dat ik het op andere plekken zoek zoals hier.
@Victoria ik denk eigenlijk niet dat ik echt wil zeggen dat ik onzeker ben hierover, of nou ja ik durf het niet omdat ik bang ben dat ze me dan te gevoelig vinden oid. Maar ik moet wel echt duidelijk maken dat ik begeleiding /bevestiging mis en dat de stroeve communicatie daar heel erg in meespeelt. Ik denk dat als ik om feedback vraag dat al een hele (nuttige) stap voor mij is haha
@Daria jammer wel dat je het herkent, maar echt een fijne oplossing gevonden haha. De enige andere onderzoeker aan wie ik dit zou willen vragen is een andere phd student maar die heeft niets met dit onderzoek te maken 
wel beetje spijt dat ik mijn thesis niet op haar onderzoek schrijf :’)
Sommige begeleiders weten echt niet hoe belangrijk het is om ook te benoemen wat je allemaal goed vindt, echt een beroepsdeformatie vrees ik 
Dat gezegd hebbende probeer ik dat bij mijn studenten nu echt wel anders te doen, maar ja weet ik veel hoe ik eigenlijk overkom in hun ogen 
Ik word van dit soort berichten altijd bang dat mijn student helemaal verzuipt en moedeloos thuis zit.
Al gaat deze student wss solliciteren voor een nieuwe functie binnen onze groep dus zal wel goed zitten 
@Daria @tessel haha aw jullie zullen vast goede begeleiders zijn. Het helpt denk ik al als je je studenten niet verteld dat ze de opleiding niet zullen halen :’)
Iemand hier ook bezig met de (aller)laatste loodjes van het proefschrift? Mijn hoofdstukken zijn af (ze zijn gepubliceerd, en van de laatste heb ik vorige week gehoord dat het een minor revision heeft) en mijn inleiding is af en goedgekeurd door mijn promotor. Maar nu worstel ik als een malle met mijn discussie, en hoewel het ook gewoon een lastig stuk is om te schrijven weet ik dat het vooral faalangst en uitstelgedrag is. Het moment dat we de juryleden definitief gaan vragen en de datum van inleveren gaan bepalen stel ik steeds maar uit. Mijn begeleiding was en is heel slecht dus dat is ook geen effectieve stimulans. Soms weet ik niet hoe ik het ga doen; ik ben een jaar thuis geweest door depressie en maak het nu in mijn eigen tijd af, maar met momenten moet ik mezelf er echt voor behoeden om geen panic attack te krijgen. We hebben hier twee verdedigingen (intern en publiek) en daar zie ik enorm tegenop. Ik ben veel meer een schrijver dan een presentator, wat waarschijnlijk is waarom ik zo opzie tegen dit deel. Ik weet eigenlijk niet precies waarom ik dit nu post, maar ik heb vaak van die vlagen dat ik denk: aaaaaaah, help? Ik ben zo ver gekomen en heb hier zoveel voor opgeofferd (veel teveel achteraf), en ik weet dat dit, 2021, het jaar moet worden en dat vind ik doodeng.
Heb je iets aan de tip die hierboven een keer werd genoemd, over elke dag gewoon een uurtje gaan zitten. Dus of je nou de font size tien keer verandert, of één zin schrijft, dat je er mee bezig bent zonder teveel druk. Zou dat ook voor jou kunnen helpen?
Ja zeker, dat probeer ik te doen. Als ik geen focus heb dan dwing ik mezelf om toch iets te doen, al is het maar iets zoals referenties checken of inderdaad het lettertype of de regelafstand veranderen… Ik probeer zoveel mogelijk in het moment, dag bij dag te leven, maar dat is soms moeilijk. Het is ook eenzaam - ik woon in het buitenland en ik woon alleen, tel daar Corona en mentale issues bij op, maar owell… I will survive.
Ik ga sowieso nog even de tips teruglezen in dit topic! Af en toe beland ik weer opeens hier in een emotioneel moment. :’)
Faalangst is echt een bitch.
Bedankt voor je reactie!
Het is ook een heel lastige fase, en dan ook nog in deze rare tijd. Sowieso knap dat je doorzet, daar mag je echt wel trots op zijn. Hang in there!
Wat goed joh! Al je hoofdstukken al gepubliceerd! Dan komt die discussie ook echt wel af! Struggle je met de inhoud van het stuk? In dat geval zou ik reviews van je stukken nog eens doorlezen: wat voor overkoepelende vragen werden gesteld over hypothesen of aannames, en welke vragen voor vervolgonderzoek liggen nog open? Mij hielp dat om iets uit te zoomen en niet te veel in herhaling te vallen.
Ik vind schrijven ook makkelijker dan presenteren, maar het is wel lekker om tijdens je verdediging to shinen, besef dat je weinig kan gebeuren want het werk is al gedaan. Goede voorbereiding en op wat te verwachtte vragen kan je jenatuuijk voorbereiden. Je kan het!
Present! Ik moet mijn proefschrift eind April inleveren. Je bent al veel verder dan ik. Ik heb pas drie hoofdstukken geschreven. Ik wacht al 5 (!!!) maanden op feedback van mijn professoren over 2 hoofdstukken.
Wat ik voor mijn discussie gedaan heb is een overzicht gemaakt met bulletpoints. Ik heb per hoofdstuk gekeken wat ik er graag in wil. Ook heb ik gekeken naar theses van andere.
Bedankt voor de reacties! Scheelt om te bedenken dat ik zeker niet de enige ben en dat we met een aantal in (ongeveer) hetzelfde schuitje zitten!
Ik ga jullie tips ook zeker ter harte nemen. Heb een (bullet point) structuur gemaakt voor de discussie en ben andere proefschriften en eerdere opmerkingen bij mijn losse discussies van papers aan het bekijken.
Ik wil jullie ook allemaal veel succes wensen! We can do it! 
En anders moeten we maar even digitaal komen uithuilen bij elkaar hier. 
@grace, ja, ik denk dat wij in het zelfde systeem zitten. Een interne verdediging heeft zeker ook bepaalde voordelen, het neemt de stress wellicht wat weg voor de publieke. Ik heb wel van al gepromoveerde collega’s begrepen dat het echt totaal andere vragen zijn die worden gesteld bij de interne en publieke verdediging. Niet perse makkelijker of moeilijker, maar anders. Inderdaad - bij de publieke verdediging geef je eerst een presentatie, maar er volgt dan toch nog een hele vragenronde (die opzich vaak al langer is dan de vragenrondes die ik in Nederland heb gezien… dat is natuurlijk standaard drie kwartier). Maar goed, uiteindelijk moet ik er toch doorheen in dit land, dus ik moet ook gewoon stoppen met die vergelijking. Het komt ook allemaal wel goed. Hoe gaat het nu bij jou?
Leuk om te lezen hoe in andere landen gaat mbt de verdediging. Volgens mij verschilt het ook per universiteit in Nederland hoe de verdediging eruit ziet. Ik had zelf alleen een publieke verdediging, dat bestond uit 15 min lekenpraatje, maar dan wel gevolgd door 45 min pittige vragenronde van de commissie. Dat is het stuk waar de familie dan weinig van begrijpt haha. Een officiële interne verdediging hadden wij niet, maar wel een onofficiële waarin je kennis getoetst werd. Dit was aan de EUR.