Dit heb ik een tijd geleden ook meegemaakt dus ik kan mij helemaal inleven in hoe kut dit voelt, die onzekerheid vooral. Maar wat ik heb geleerd is dat universiteiten erg subjectief zijn en dat het heel veel vriendjespolitiek, gunning en geluk is. Dat zijn dingen die je niet volledig in eigen hand hebt. Dingen als loyaliteit en hard werken worden op korte termijn gewaardeerd maar voor de lange termijn niet per se. Zelf ben ik veranderd van iemand die een werkpaard was en erg loyaal, een rots om op te bouwen naar iemand die toch grenzen ging stellen en minder ging doen maar wel meer strategisch.
Het enige advies wat ik je kan geven is om een officieel gesprek aan te vragen met iemand op je werkvloer die het voor het zeggen heeft. Ik weet niet of dat in jouw geval een professor is of iemand anders en gewoon op de man af vragen: Dit is wat ik wil voor de komende tijd, ik wil graag weten van mijn opties zijn. Zo dwing je iemand om je duidelijkheid te geven, want dat is wat je nu nodig hebt. Als ze namelijk al bedacht hebben dat ze iemand anders willen dan jij, ondanks je harde werk en loyaliteit is dat erg kut, maar dat kan gebeuren in dit wereldje. Dan heb je in ieder geval duidelijkheid en als je mag blijven dan is de onzekerheid weg, als je niet mag blijven dan heb je duidelijkheid gekregen en tijd om om je heen te kijken.
Loyaal zijn en hard werken hoeft niet te betekenen dat je verlegen hoeft te zijn, vraag gericht naar je opties. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, het is allemaal makkelijk gezegd maar het heeft mij maanden onzekerheid gekost.
. Wordt hier eigenlijk best onzeker van. Sommige onderzoeken komen namelijk niet in grote bladen omdat het geen grote onderwerpen zijn. En ik vind het zonde te horen dat mijn oudere onderzoeken waarschijnlijk niet mee mogen tellen.
