Goed dat-ie ingediend is!
Die online submissionsystemen, zo hatelijk soms, en al die submit-procedures, bij ieder journal weer net anders. Moet je de hele lay-out en alles weer omgooien, weer drie uur verder. Ainât nobody got time for that?! Mijn referenties zette ik daarom vaak pas echt âgoedâ in het door het journal gewenste format (dus handmatig de - meestal behoorlijk scheve - Mendeley refs corrigeren) als ik al zeker wist dat het een (minor) revision of accept werd.
Vandaag mijn interne verdediging overleefd! Iedereen dacht blijkbaar dat ik minimaal een fles wijn leeg zou gaan zuipen erna, maar ik heb eerlijk gezegd alleen maar als een geplette paling vegetatief op de bank gelegen de paar uren erna, beetje dwaas en zonder enige duidelijke emotie. Die twee 2-2.5 uur vliegen op het moment zelf opzich voorbij, maar daarna besef je toch wel dat je je tijdelijk even cognitief en gevoelsmatig compleet leeggezogen in niemandsland bevindt. :âD Wel blij dat dit er alvast op zit hoor, slechts een paar mini aanpassinkjes/suggesties, de afronding kan beginnen, boekjes fixen, en dan de openbare over een maandje. 



Vanwege de Corona-situatie en het feit dat ik in het buitenland woon, verwacht ik heel weinig mensen ter plekke, behalve wat collegaâs en mân ouders enzo, maar het wordt nu voor andere vrienden en familie dus wel ineens heel makkelijk om erbij te zijn (online), waar het normaal veel te ver weg zou zijn. Ik vind het half-half idee een beetje creepy ofzo?! Lol! Ik heb het idee dat ik het chiller vind als iedereen elkaar op een scherm ziet, of real life, maar het idee dat mensen mij zien en ik hen niet en mezelf niet vind ik maar weirdâŠ?
En ik hou al zo van voor groepen praten (not).
) Ik moet me daar echt een soort van voor gaan proberen te zien afsluiten haha.