Niet per sé PhD related, maar ik denk dat hier de meeste mensen zitten die onderwijs geven op de uni. Bij voorbaat sorry als ik als een boomer klink. Maar ik heb het gevoel dat het niveau van de studenten sinds de pandemie flink omlaag is gegaan. Uitzonderingen daargelaten doen ze echt the bare minimum, komen afspraken vaker niet dan wel na en laten weinig reflectie op zichzelf / kritisch denkvermogen zien. Herkennen jullie dit toevallig en zo ja, hoe gaan jullie ermee om?
Het moment dat studenten bij mij terecht komen is richting het einde van hun master, dus eigenlijk al te laat om nog echt “bij te sturen”. Ik heb best veel ervaring met onderwijs geven en scripties begeleiden, en pas dat ook allemaal toe, maar het lijkt gewoon niet te werken? Ik probeer bijvoorbeeld heel veel structuur te geven, veel kleine deadlines en feedback enz. maar dat kost me meer tijd dan ik heb. Ik ben daar ook wel een beetje een sukkel in hoor, en niet zo goed in mijn grenzen bewaken, maar ik wil ook niet dat ze allemaal een onvoldoende krijgen. Ik vind het vooral rot voor hen ook, want veel studenten lijken gewoon geen plezier uit hun studie te halen? Of is dit gewoon een nihilistische Gen Z tendens? Help 