Ik ben geen socioloog, wel aanverwant en erg enthousiast over mijn PhD (ondanks mn geklaag hier), maar ik zit wel in een vrij luxe uitzonderingspositie (waarbij ik moet zeggen dat ik onder reguliere voorwaarden nooit gestart was. Ik geef geen onderwijs, word goed betaald, werk nagenoeg niet over, heb uitzicht op vast contract, reiskostenvergoeding. Ik ben echt heel kritisch over de universitaire voorwaarden en zou goed overwegen of dat het je waard is). Ik ben 4 jaar na mijn start met werken begonnen en je mag altijd een berichtje sturen. Ik heb anders dan anderen hier geen flauw benul van wat ik hierna wil. Kwam er tijdens het werken achter dat ik echt verdieping mis en dat ik aan onderwerpen wil werken die nog niet vanzelfsprekend worden behandeld in Nederland. In veel werkomgevingen (heb hiervoor voor een onderzoeksinstituut en in beleid gewerkt) is daarnaast gewoon heel weinig aandacht voor kennis en al helemaal niet voor het op kennisbasis kritisch beschouwen van waarom we doen wat we doen en ik ben daar ook gewoon goed in. Dat vond ik als (pedagoog) juist het leukste en belangrijkste in mijn werk. Ben via een zijpad (ik promoveer aan de uni, maar het traject wordt betaald door het hbo) hierin gerold.
Leukste aan mijn PhD vind ik de vrijheid. Ik heb echt fijne promotoren die buiten het algemene onderwerp volledige vrijheid hebben gegeven om uit te zoeken wat ik interessant vind. Waarmee prima te debatteren viel over of ik een bepaald conceptueel kader wat zij dan interessant vinden niet gewoon kon negeren omdat het mij niet paste. Daarnaast heb ik aardige contacten in mijn veld (doordat ik al werkervaring had) waardoor toegang tot participanten en data niet een nog grotere horde werd dan het normaal al is.
Als je eerst nog een master moet doen zou ik die eerst aanpakken en tegelijkertijd oriënteren: wie doet er interessant onderzoek in je veld? Kijken of het onderzoeken in de master je bevalt of er thema’s zijn die jou specifiek aanspreken. Congressen/gastcolleges bezoeken, je gezicht laten zien om je kansen wat te vergroten. Ik zou er niet zoveel haast mee hebben eerlijk gezegd. Je leert gaandeweg ook een beetje waar je heen wilt en ik denk dat een PhD in de sociologie anders dan in de betawetenschappen ook iets is wat je primair uit een bepaalde passie/drive moet doen omdat het zich gewoon niet zo rechtstreeks terugbetaald en de kans op een succesvol academisch pad ook gewoon niet gigantisch is. Ik zou jezelf wat dat betreft tijd gunnen. Kies een master die je leuk vindt, loop een toffe masterstage en neem daarna desnoods vanuit een andere baan de tijd om een PhD vacature af te wachten.
Zelfstandig promoveren zou ik niet aan beginnen zo vroeg in je carrière. Academische seniorbanen liggen niet bepaald voor het oprapen en een PhD is in mijn ervaring een traject waarin je steun nodig hebt. Ik vind het idee van een zelfstandige PhD eigenlijk echt ongewenst want het stort je in een super precaire positie. Als je een carrière in de wetenschap ambieert is in mijn ogen veel doorslaggevender nog dan dat je slim bent, onderzoek leuk vindt, mooie publicaties schrijft dat je mentoren hebt en een netwerk opbouwt binnen de academische wereld. Om dat weer te kunnen doen heb je toegang en middelen nodig. Doordat ik in een vrij groot project zit kan ik ook in drie verschillende universiteiten en een hbo instelling een kijkje in de leuken nemen en het verschilt zo per universiteit/afdeling wat de sfeer er is, hoe de omstandigheden zijn dus als het even kan zou ik dat meewegen.
Ligt aan welke master ik kies maar voor 1 zou ik sowieso een pre-master moeten doen. Vind dat niet erg want ik wil echt weer naar school (goede oude tijden) haha. Zag wel enkele interessante research masters, maar daar wordt toch echt een bachelor uni gevraagd 
heeft iemand toevallig nog tips? Voel me wel goed voorbereid, maar ben nu best zenuwachtig.
, en nu loop ik ook enige vertraging op).