Ik vond De laatste dans heel mooi. Ik vind dit soort verhalende podcasts heel interessant, maar vaak niet zo ethisch, iig als iemand die mentale problemen heeft of kwetsbaar is (zoals bij Bob) tot een verhaal gemaakt wordt. Dan staan de makers er totaal niet bij stil dat ze zonder enige kennis van zaken echt heel ver in iemands persoonlijke leven aan het duiken zijn voor content. Ik vind dat Bob op het einde ook echt gered wordt door die random arts die de podcast volgde en besloot in te grijpen (!) en dan komt uitleggen hoe mensen met dementie het leven ervaren. Dan vertelt ze dat je niet met hen kan denken in feitelijkheden en dat dit soort vragen heel veel onrust kunnen veroorzaken, en dat die podcastmakers zitten van wow!!! wat een inzicht!!! echt saved by the bell hoor
Hier is de podcastmaker wel iets meer persoonlijk betrokken geraakt bij de situatie waar het om gaat, maar de persoon in kwestie heeft nog steeds geen idee wie hij is. En in plaats van een sensationele zoektocht naar iemand die echt iets BizARs heeft gedaan, stelt hij zichzelf de hele tijd de vraag waarom hij dit eigenlijk doet, en wat dat over hem zegt, en of hij niet te ver gaat. En het is mooi geschreven! En het is liefdevol! En er is geen wannabe Kees van der Spek momentje voor de “”“confrontatie”" maar iedereen wordt gerespecteerd!!! Als ik eraan terugdenk is het misschien wel mijn meest favoriete podcast ooit
wel echt respect dat jullie verder zijn gekomen dan aflevering 1