Vanwege mijn kwakkelende gezondheid en het einde van een druk schooljaar heb ik de afgelopen maanden maar beperkt kunnen solliciteren. In totaal heb ik 12 sollicitatiebrieven gestuurd. Maar liefst vier keer heb ik gereageerd op overheidsfuncties, maar daarvoor ontving ik telkens een afwijzing. Zelfs bij een functie waarvan ik dacht echt een perfecte kandidaat te zijn (als ik heel strikt keek naar de gestelde eisen en mijn eerdere ervaring), werd ik afgewezen. Daar baalde ik ontzettend van. En ik maakte ook nog de klassieke fout dat ik bij twee sollicitaties mijn cv en motivatiebrief met elkaar had verwisseld.
Uiteindelijk ben ik vijf keer uitgenodigd voor een gesprek, maar daar is niks uitgekomen. Eén keer kreeg ik een belachelijk laag salaris aangeboden voor een WO-functie waarbij je 10 jaar ervaring moest hebben (3.400 voor 40 uur vind ik echt bizar weinig).
Bij twee communicatiefuncties haalde ik de tweede ronde niet (ik kreeg als feedback dat ik niet vriendelijk en geĂŻnteresseerd overkwam en daar hadden ze helemaal gelijk in) en bij een ander gesprek was ik zo dom geweest om te antwoorden op de vraag wat ik nu verdiende. Daarmee gooide ik mijn eigen glazen in. Achteraf gaf een van de gesprekspartners aan dat ze niet verder met mij wilde, omdat ze mij geen soortgelijk salaris konden bieden voor deze functie. Onderwijs betaalt zo slecht nog niet.
Verder heb ik laatst nog bij één bedrijf twee dagen meegelopen, omdat ik erg twijfelde aan de werkomgeving en pas daarna een handtekening wilde zetten. De eigenaresse kwam echt over als een micromanager en verder werkten er maar zes andere mensen. Tijdens het meelopen werd mijn gevoel bevestigd: ik zou het daar echt niet lang hebben uitgehouden.
Na de vakantie maar weer verder zoeken. Het moet nu toch wel mogelijk zijn om komend schooljaar een andere baan te vinden waarmee ik genoeg verdien om mijn vrijesectorwoning te kunnen behouden en therapie en schoonmaakhulp te kunnen blijven betalen. Ik ga dit niet nog vele jaren volhouden. 