Ik had 2 weken geleden een sollicitatiegesprek voor een hele toffe functie. Ik kreeg telefoon dat ik mocht beginnen. Maar zonder enige uitleg: geen loonschaal, geen startdatum en bovendien was het aantal uren plots meer dan in de vacature stond. Ik zou ook nog een opleiding van 2 jaar moeten gaan volgen om de juiste verloning te krijgen (onduidelijk of zij zouden tussenkomen in de kosten en de uren en stages). Al die voorwaarden stonden niet in de vacature. Ik bleef doorvragen maar kreeg geen antwoorden. Ze zeiden alleen dat ik niet te lang meer moest wachten om mijn huidige werkgever op de hoogte te brengen.
Ik had er een heel raar gevoel bij.
Uiteindelijk heb ik gemaild dat ik hier geen âjaâ op kon zeggen, maar dat ik zeker open stond voor een gesprek om de opties te bekijken.
Ik heb daar geen antwoord op gekregen, maar zie nu wel dat de vacature opnieuw online staat sinds woensdag.
Mijn buikgevoel zat zĂł juist.
Ik heb binnenkort een klikgesprek van 10 minuten en daarna worden pas de daadwerkelijke kandidaten gekozen. Ik vraag me een beetje af wat ik dan moet voorbereiden, want dat is natuurlijk wel erg kort. Puur een beetje een kennismaking en over jezelf vertellen?
Ik neem zelf regelmatig zulke gesprekken af en zou vooral aanraden om te oefenen op een tekst om jezelf voor te stellen (huidige job, waarom wisselen, wat spreekt je aan aan de functie, eventueel iets korts over je privĂ©leven als je dat wil vertellen). Zeker in zoân kort gesprek is de eerste indruk zo belangrijk. Verder vragen we soms wel wat korte inhoudelijke vragen, vooral om te kijken of je een realistisch beeld hebt van de functie en de organisatie. Ik zou dus zeker de website bekijken en de vacature nog eens heel goed doornemen.
Vanuit jouw kant zou ik mân verwachtingen/wensen willen checken over de baan
Ik snap het niet helemaal. Dit klinkt voor mij als een soort afwijzing, terwijl je volgens mij sommige dingen simpelweg nog niet helder had maar dat wel graag opgehelderd wilde hebben. Had je dan niet beter ja kunnen zeggen en alle vragen die je hebt stellen in het arbeidsvoorwaardengesprek?
Edit: Ik lees nu nog eens terug dat je de vragen al stelde maar geen antwoorden kreeg. Tja, wellicht aan de verkeerde persoon gesteld? Ik weet het niet zo goed. In een AVG zit meestal wel de juiste voor je. Afin, je klinkt er niet rouwig om dus hopelijk is het gewoon zo dat je de de dans bent ontsprongen!
Het lijkt me bijzonder ongebruikelijk dat je als werkgever mailt; je mag beginnen en dat als je daar op reageert die persoon geen enkel antwoord kan geven op vragen over de arbeidsvoorwaarden. Dan had die persoon je desnoods even kunnen zeggen: dat bespreken we graag in een arbeidsvoorwaardengesprek en we stellen moment x voor lukt jou dat/hier heb je de gegevens van persoon x voor deze vragen. Maar dan wel aandringen op snel opzeggen???
Ja, ik heb dus meerdere keren gevraagd om de HR-dienst te spreken maar ik moest van hen eerst âjaâ zeggen en ontslag nemen bij mijn huidige werkgever en dan zouden we eind augustus wel kijken hoe en wat.
Een arbeidsvoorwaardengesprek is hier niet echt de gewoonte (BE). Maar normaal gesproken geef je wel gewoon helderheid voordat iemand âjaâ zegt.
Ja zeggen had wel gekund (het is niet leuk om te doen, maar terugkrabbelen kan altijd nog), maar opzeggen zou ik zelf niet gedaan hebben inderdaad. Jammer dat HR zich kennelijk achter een slotgracht bevindt.
Eerlijk gezegd denk ik dat er niet echt HR-dienst was haha. Of die was al met vakantie ofzo. Niet echt professioneel in elk geval.
Interessant! Als een arbeidsvoorwaadengesprek niet gebruikelijk is, hoe bespreek of onder handel je dan over je salaris en andere voorwaarden? Of krijg je doorgaans gewoon een voorstel waar je akkoord mee kunt gaan of niet?
in BelgiĂ« wordt niet echt onderhandeld, de meeste functies zitten in een paritaire comitĂ©âs die quasi alles voor de sector regelen. Onderhandeling heeft vaak eerder betrekking op anciĂ«nniteit meenemen.
Er wordt in mijn ervaring echt wel onderhandeld in België?
Ik ken echt niemand die het doet? In mijn kenniskring wordt zelfs raar gereageerd dat ik opnieuw wil onderhandelen over anciĂ«nniteit bijkrijgenâŠ
Sorry, lange post: Ben sinds een tijdje een beetje aan het solliciteren, had vrij veel brieven al gestuurd maar was nog nergens uitgenodigd en dat vond ik mega demotiverend. Maar goed, het is ook best een ander werkgebied dan ik nu doe dus kom er niet zo makkelijk tussen. Tot nu! Deze week een gesprek en ben er echt enthousiast over maar ⊠ik merk dat ik voor het eerst ZO onzeker ben over mân leeftijd??? Ben 33 pas hoor maar ik weet niet, ik voel me oud man. Het komt echt over als een mega hip en jong bedrijf wat me heel erg aantrok maar twijfel nu opeens zo of ik daar wel tussen pas, en ook zelf wel wil? Vind mezelf echt niet mega oud maar ook niet perse jong overkomen meer (ik heb twee vriendinnen die halverwege 20 zijn en die maken ook altijd grapjes dat ik zoân ongelofelijke oma ben ahahaha, maar dat is ergens ook echt wel zo 
) Ik ben daar overigens helemaal okay mee. Maar nu op werkgebied ga ik opeens zo twijfelen. Ik wil bijvoorbeeld alleen maar de hele tijd heel erg duidelijk maken dat mijn jaaarenlange werkervaring alleen maar voordelen heeft. Ben ook al een paar jaar samen met mân vriend, we hebben vorig jaar een huis gekocht dus zijn helemaal lekker gesetteld maar hebben totaal geen kinderwens en ik voel enorm de behoefte om dit heel erg te benadrukken: dat ze niet bang hoeven te zijn dat ze iemand aannemen die de komende jaren enkel aan het baren is en ze dus beter voor iemand van 25 kunnen gaan die daar nog totaal niet mee bezig is. Ik weet dat het nergens op slaat en ze daar uberhaupt niet over na zouden mogen denken maar mân punt is vooral dat ik hier voor het eerst zo erg mee bezig ben, bij vorige sollicitaties (5 jaar geleden dus nog lekker in mân twenties) heb ik dat nooit zo ervaren. Heel ingewikkeld vind ik het. Heb het hele geen kinderwens-deel in mân motivatiebrief overigens niet vermeld maar merk wel dat ik voor het gesprek echt al naar een haakje zit te zoeken om dit casual op te gooien terwijl ik helemaal niet weet of dat wel slim is. En nodig? Ik ben tenslotte al uitgenodigd, ze kunnen mân leeftijd gewoon zien dus waar maak ik me druk om??? God nou heel verhaal maar ik moest het even kwijt. Ga het gesprek in ieder geval gewoon helemaal open aan deze week en dan maar eens kijken hoe het uberhaupt voelt maar vind het ongelofelijk spannend en ook confronterend ahahaha đ„č
Kinderwens niet vermelden. Ook zonder kinderwens moet je niet willen werken bij een bedrijf die daar een probleem van zou maken.
Weet ik 
Ik begrijp je helemaal. Ik had dit ook toen ik solliciteerde. Ik vond het ook belangrijk om ergens te benoemen, omdat het toch iets zegt over je leven. Meestal is er ook wel een haakje als je iets over jezelf moet vertellen. Ik vertelde dan altijd iets over mezelf en dan vertelde ik ook dat ik samen met mijn partner in stad x woon en dat we geen kinderen of huisdieren hebben en dat ook niet per se willen, omdat we een andere passie hebben namelijk x (en dan vertelde ik iets over onze gezamenlijke stichting, maar je kan het natuurlijk zeggen zoals je wil). Ik deed dit overigens wel alleen als degenen met wie ik het gesprek voerde, ook iets over hun privé leven vertelden.
Je hoeft het niet te zeggen en een bedrijf dat jou zou afwijzen omdat je wel een kinderwens hebt is een totaal belachelijk bedrijf waar je niet wil werken, maar ik snap wel dat je het âalgemene verwachtingspatroonâ van je af wil schudden. Want dat projecteren mensen toch wel op je. En dan wil je dat gewoon ontkrachten als dat niet op jou van toepassing is. Overigens weet ik ook zeker dat het in sommige sollicitaties heeft meegespeeld, zelfs bij de overheid.
Lang verhaal kort: nee, je hoeft het inderdaad niet te doen, maar ik snap totaal dat je het wel wil doen
Nou ik denk dat het eigenlijk alleen maar heel logisch is dat je onzekerheid voelt nu het gelukt is om uitgenodigd te worden bij een bedrijf waar je graag zou willen werken en wat ook nog eens iets heel anders is dan je voorheen deed. Ik denk dat bijna iedereen die ooit aangenomen is voor een baan of selectieve opleiding, die een promotie heeft gekregen, of in een nieuw werkveld is begonnen, heeft gedacht âomg YESâ en daarna âwtf wil/kan ik dit wel??â Als het niet je leeftijd was geweest, was je waarschijnlijk wel ergens anders onzeker over geworden 
Dus heel veel succes met je gesprek deze week, probeer erop te vertrouwen dat ze je uitgenodigd hebben vanwege je profiel, kennis en ervaring, en dat ze niet hebben gedacht ânou ja we hebben nog een gaatje dus laten we dan die boomer maar uitnodigen dan kunnen we zien of ze nu al zwanger is of dat we nog net op tijd zijnâ
Dit is het precies inderdaad, dankjewel voor je herkenbare reactie 
Heb ik heel veel aan! Het is inderdaad wel echt onderdeel van mij en ben sowieso heel open over mijn niet-bestaande kinderwens dus ik vind het, los van of het invloed zou hebben op, ook gewoon een belangrijk thema in mijn leven en belangrijk om over te praten. En een bedrijf dat je afwijst op een eventuele kinderwens is totaal niet okay, dat staat op alle mogelijke manieren buiten kijf maar ik zou het ook wel echt nog vervelender vinden om afgewezen te worden op een eventuele kinderwens die ook nog niet eens bestaat omdat ze er niet van af weten en het dus enkel in kunnen vullen naar wat logisch zou zijn. Ik ga kijken of ik het ook in een casual persoonlijk praatje kan verwerken, thanks voor de inspiratie.
@Victoria Och, zo lief! Enorm gegniffeld om de laatste zin; helemaal waar en dat ga ik absoluut voor ogen houden. De rest is ook echt helemaal zo, er zijn nog tientallen dingen waar ik (ook) onzeker over ben, maar die leeftijd is gewoon nieuw. En wennen. Dankjewel dat je de moeite hebt genomen om dit te sturen, waarder ik heel erg!!