Ik weet niet hoe je een poll maakt. Maar ben wel heel benieuwd naar dit. Ik heb best wat mensen in mijn omgeving die hun partner vergeven na vreemdgaan. Ikzelf zou dat nooit doen. In mijn optiek zijn dan drie belangrijke dingen (vertrouwen, communicatie en respect) in een relatie bewust voorbij gegaan.
Hoe denken jullie hierover? Zou je na vreemdgaan iemand vergeven en doorgaan met de relatie?
Haha de mensen die hun handdoeken vouwen zoals plaatje 2 zijn vast ook de mensen die hun handdoeken strijken
Is dat raar dan??
Ja
Ik zou het wel belangrijk vinden dat diegene het mij zelf vertelt. Het ligt heel erg aan de omstandigheden en aan hoe de relatie verder is. Ik denk dat ik iemand wel zou kunnen vergeven als er veel dingen meespelen op dat moment en als ik echt voel dat de ander er spijt van heeft, het goed wil maken en echt zijn best doet om dat vertrouwen wat weg is weer op te bouwen.
Nog nooit meegemaakt, denk dat ik daarna pas kan concluderen.
Ik denk dat het ligt aan het hele verhaal, maar gezien mijn persoonlijkheid wordt vergeten (en ook wel vergeven om eerlijk te zijn) nogal lastig, en daar zou ik dan niet mee kunnen dealen. Hoeveel spijt iemand ook heeft. En ik zou bovendien twijfelen of er dan niet fundamenteel iets mis in de relatie, of dat hij iets mist, moet maar net op te lossen zijn dan.
De combi dronken en zoenen denk ik wel? Ik heb hier al vaker over nagedacht. Ik denk dat ik dan waarschijnlijk wel zou vinden dat dat voor mij een free pass zou worden, indien ik daar een keer behoefte aan heb. Dus weet niet hoe goed dat dan zou lopen. Want dan is mân vertrouwen geschaad en heb ik een gevoel van oneerlijkheid, dus zou ik dat gelijk willen trekken. Dus nee echt vergeven niet, zou er wel mee kunnen leven.
Nee, MAAR ik zou wel open kunnen staan voor een (tijdelijk) non-monogame relatie, vooral als het op fysiek gebied gaat, en dit weet mijn vriend ook. (Ik heb er persoonlijk geen ervaring mee dus het zou kunnen dat het me verschrikkelijk af zou gaan en ik erachter zou komen me niet prettig te voelen, maar de openheid is er wel!) Mijn vertrouwen zou gewoon heel erg geschaad worden door vreemdgaan, juist omdat ik openheid ook w.b. eventuele wensen buiten de relatie heel erg zou waarderen. Seks met iemand anders op zich zou waarschijnlijk niet easy-peasy zijn om mee om te gaan maar zou absoluut geen probleem hoeven te zijn, maar zoiets achter mijn rug om doen (en dan niet eens genoeg je best doen om het geheim te houden 
ââ.
Ik vind dronken geen verzachtende omstandigheid haha.
Ik vraag me wel af waarom dan per se die spanning gelost moest worden op dat specifieke moment, kon/wilde je niet wachten op je vriend? Of kon je het er niet van te voren over hebben? Want als hij je makkelijk vergeeft, misschien had hij je ook wel âtoestemmingâ gegeven? Ik zou denk ik juist gekwetst zijn omdat iemand dan eigenlijk op eigen houtje beslissingen neemt die ook mij/onze relatie aangaan. Namelijk openheid en eerlijkheid naar elkaar toe.
Ik ben zelf niet vreemdgegaan, maar ik ken dat behoefte hebben aan spanning wel. Een keertje ben ik verder gegaan dan netjes was eigenlijk (een beetje twijfelen of iemand mee naar huis ging, toenmalige vriend was maanden van huis), maar toen zat altijd nog mijn toenmalige vriend in mijn hoofd en de normen/waarden die ik heb richting onze relatie. Had jij dat niet?
Ik vind een hele affaire ook anders hoor, maar als het ook niet eenmalig is, maar zelfs vaker gebeurt, dan kan ik al helemaal niet het idee van âhij mist ietsâ van me afschudden. De kans dat het dan een derde keer gebeurt lijkt mij groot. Soort glijdende schaal.
Het ligt ook heel erg aan zijn reactie na het vreemdgaan denk ik, maar ik zou iemand zeker kunnen vergeven
Ik denk eigenlijk dat als het om eenmalig vreemdgaan zou gaan (wat verder niet echt iets betekende) dat ik het liever gewoon niet zou weten.
Bij mij zou die spanning dan meer slaan op âflirting en seks met een nieuwe manâ, en niet per se dat het dan gaat om dat mijn vriend er niks vanaf weet.
Aan de ene kant zou ik het ook niet willen weten, maar stel dat mijn vriend het er over een paar jaar ineens uitflapt dan zou ik ook heel erg verdrietig zijn, vind het heel dubbel.
Ja dit heb ik ook!
Of dat je het van iemand anders hoort :o Denk ik vooral aan als ik zelf zou vreemdgaan; voor je houden is misschien het beste, maar stel dat hij het dan opeens hoort van iemand anders. Lijkt me heel pijnlijk.
Ik zou jaren geleden ook heel stellig geweest zijn, vreemdgaan is klaar. Maar hoe ouder ik word, hoe meer de omstandigheden mee zouden kunnen spelen.
Als het eenmalig is zou ik het inderdaad liever niet te weten komen, maar als het (veel) later alsnog uitkomt is het ook niet leuk inderdaad.
Ik moet wel zeggen dat vertrouwen echt een ding is bij mij en het zou me niet verbazen als mân relatie er uiteindelijk toch op stuk zou gaan als mijn partner vreemd zou gaan (ook al is het maar Ă©Ă©n keer en zijn de omstandigheden verder âverzachtendâ of wat dan ook).
Vind het maar lastig en zou denk ik pas kunnen zeggen wat ik zou doen als ik daadwerkelijk in zoân situatie terecht zou komen.
Ik zou het ook liever niet weten. Wel heel belangrijk zou ik vinden dat verder ook niemand het weet of bijvoorbeeld er bij was in de kroeg. Dat zou ik nog erger vinden, er achter komen dat anderen het wel wisten en ik niet.
Een hele goede vriendin van mij is meerdere keren vreemd gegaan. Haar vriend wist dit toen niet. Hij is ook een goede vriend van mij. Maar ik vond het ook niet mijn plek om dat te vertellen. Maar ik heb me in die periode best wel naar gevoeld over de hele situatie. Ik denk wel dat vreemdgaan vaker voorkomt dan je denkt. Ik ken meerdere vriendinnen die wel eens vreemd zijn gegaan in dronken toestand dan wel aangeschoten. Mensen zijn toch best impulsief en meer gefocust op zichzelf.
Ja ik heb dit ook heel erg. Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik ermee zou doen als hij zou vreemdgaan, maar het idee dat hij een geheim bewaart en het bewust geheim zou willen houden vind ik misschien nog wel erger.