Hoe vaak in je leven heb je gevlogen?
- nooit
- 1 of 2 keer
- 3-5 keer
- 5-10 keer
- 10+
0 stemmers
Hoe vaak in je leven heb je gevlogen?
0 stemmers
Was jij vroeger…
0 stemmers
De grote clubs op ibiza, zoals Ushuaia en Pascha, zijn
0 stemmers
Ik dacht dus dat ik daar geweest moest zijn tot ik er daadwerkelijk was, toen vond ik het versxhrikkelijk
. Vond de kleine kroegjes, terrasjes en gewoon de rest van het eiland veel leuker en gezelliger. Die clubs zijn echt zien en gezien worden en als je dronken wil worden ben je al zo een paar honderd euro kwijt:roll_eyes:.
Same hoor. In een keer geslaagd maar ik had het liever anders gezien. Durf nu 2 jaar later nog steeds niet alleen te rijden.
Ben jij vaak naar een discotheek geweest?
0 stemmers
Hoe vaak ga je uit
0 stemmers
Hoe vaak verschoon jij je bed
0 stemmers
Met hoeveel kussens slaap je
0 stemmers
Hoe ziet je dekbedovertrek eruit
0 stemmers
Ik heb een
0 stemmers
Ik gebruik zelf echt nooit mokken, en ben ff in de ban van mokken. Heb jij thuis een lievelingsmok?
0 stemmers
Heb jij dit soort bekers in huis?

0 stemmers
Ik heb niet letterlijk deze maar wel mooie plasticen
hahaha ja snap ik, superknus!
Die werden hier vooral vroeger gebruikt toen wij nog kleine kinders waren.
Ik heb een betere band met mijn:
0 stemmers
Mijn vriend(in) heeft een betere band met:
0 stemmers
Moet hier aan denken door een berichtje in een andere topic. Het overlijden van je opa of oma… Hoe erg raakt je dat?
Ik vraag dit omdat ik van mijzelf weet dat ik er vrij snel overheen zal zijn als mijn oma van 92 komt te overlijden, mooi leven gehad dit dat. Dood van mijn andere opa en oma deden mij ook niet heel veel. Tuurlijk ik was wel verdrietig maar langer dan een dag huilen (op de crematie/begrafenis na dan) heb ik volgens mij niet gedaan.
0 stemmers
zo herkenbaar, dat ver van tevoren ermee bezig zijn heb ik ook. was het maar gewoon voorbij. ik droom er een paar keer per week over (momenteel niet veel, kan pas over 2 maanden op dus ben er niet zo mee bezig) en ja ik merk gewoon dat ik er vaak ook onbewust mee bezig ben. ik heb het verder eigenlijk met niemand over rijlessen/examens omdat ik inderdaad ook niet wil dat mensen ernaar vragen.
ik hoor van sommige mensen dat valdispert zou moeten helpen en daar dan ongeveer 2 weken van tevoren mee beginnen. ik heb het zelf nog niet gedurfd maar ga dat de volgende keer wel proberen denk ik
nou ik heb dus zelfvertrouwen genoeg! ben niet verlegen, best extravert en ook niet onzeker over mijn uiterlijk. maar in de auto zakt het op de een of andere manier gewoon beneden het nulpunt.
ik ben ook nu zo’n 2,5 jaar bezig, wel met wat tussenpozen. geen idee hoeveel lessen ik nu heb gehad. moet ook steeds huilen als ik op moet omdat ik dan zo zo zo zenuwachtig ben en ik t gewoon allemaal niet zie zitten. mijn theorie is ook al eens verlopen geweest en toen moest ik weer op en deed ik DAAR zelfs weer 3x over??? terwijl ik fucking goed geleerd had en ja na 2,5 jaar ken ik die fucking regels wel hoor pff.
ik doe ook elke keer een faalangstexamen (zelfs de eerste!) maar het mag dus blijkbaar niet baten.
Snap ik helemaal hoor! Onlangs is mijn grootmoeder overleden. Wel onverwacht dus dat zorgde wel voor verdriet maar ik heb het wel snel een plaats kunnen geven omdat ze een goed leven heeft gehad en een mooie leeftijd heeft bereikt
Een setje grootouders betekent voor mij meer dan een van mijn eigen ouders. Mijn opa was als een vader voor mij en gewoon een ontzettend inspirerende man
.
Ik heb nu 5 grootouders verloren en er is nog 1 opa (opi!) in goede gezondheid. De ouders van mijn moeder waren gescheiden en beiden hertrouwd ver voordat ik geboren was, zodoende.
Het lijkt elke keer zwaarder te worden. Misschien omdat, naar mate ik ouder word, mijn band met mijn grootouders verandert, maar misschien ook omdat ik me meer en meer realiseer dat het straks mijn ouders zijn die ik zal verliezen. Mijn twee beste vrienden hebben beide geen vader meer en dat vind ik heel lastig. Ik kan me echt nog niet voorstellen hoe mijn leven er uit zou zien zonder ouders, terwijl ik absoluut onafhankelijk van ze ben.
Het lastigste aan het overlijden van mijn oma begin dit jaar vond ik dat ze gewoon nog niet klaar was maar dat haar lichaam (na een fout in het ziekenhuis) op was. Had haar graag nog bij me gehad!