Ik vind het wel fijn dat jij (en meer mensen hier) het herkennen. Mijn moeder doet altijd alsof ik me aanstel. Zij drinkt elke dag, ze wordt ook niet dronken (maar wel elke dag 3 wijn ofzo) en is daar ook onder geen beding bereid van om afstand van te nemen. Weet dat het een ‘probleem’ van niks is, maar ze doet er soms echt laatdunkend over, alsof ik overgevoelig ben en vooral niet gezellig. Eigenlijk de omgekeerde wereld, het is niet alsof alcohol goed voor je is ofzo. Maar zij haalt er echt veel levensvreugde uit ofzo, terwijl ik het juist een inbreuk vind op mijn levensvreugde als ik slecht slaap, moe ben en de volgende dag niet de dingen doe die ik had willen of moeten doen omdat ik me niet helemaal lekker voel.
Vraag me inderdaad ook wel eens af of het alleen de leeftijd is, of ook de leeftijdsfase. In mijn studententijd dronk ik beduidend meer, maar ik weet niet meer of ik dat lamlendige gevoel toen niet had, of dat het gewoon minder uitmaakte toen. Want toen hoefde je alleen even naar college (of je sloeg het over) en ik sportte toen niet. Nu werk ik fulltime en wil/moet ik in mijn weekend dingen doen omdat ik dan de tijd heb en vind ik het ook meer jammer om een hele dag niet tot iets te komen. Als student had ik minder problemen met een dag in bed liggen en pas tegen de avond er brak uit te komen. Had toen meer tijd en minder dingen te doen. Ik erger me er nu ook wel echt aan als ik me zo voel.



Alleen heb ik het nooit zo erg aan alcohol gelinkt, ik heb het ook na een heel volle gezellige dag met leuke dingen zonder alcohol. Dus misschien toch niet hetzelfde. Wel naar 
