Bij mij was het precies andersom. Ik was precies lui genoeg om mensen heel consequent teleur te stellen, ook een prestatie.
Basisschool: advies voor havo/vwo, maar was heel onzeker en durfde niet alleen dus ging met m’n beste vriendinnetje mee naar mavo/havo.
Middelbaar: afgezakt uiteindelijk maar vmbo. Constant te horen krijgen dat ik nou eindelijk gewoon op moest komen dagen en wat moest gaan doen, want ik kon toch veel meer!?!
Bleef weg, dus blijven zitten in 3 vmbo zelfs nog.
Mbo: doe de versnelde stroom, je kan veel beter! Geen zin in, dus gewoon normaal 3 jaar gedaan erover.
Hbo: als je nou alleen dit nog af maakt heb je je P in het eerste jaar. No thanks, volgend jaar is ook prima.
Na 4 jaar hbo: nu alleen je scriptie nog en je hebt je diploma. Jaaa, maar op mezelf wonen is ook chill dus dat doe ik wel eerst en dan ga ik alvast werken en dan doe ik die scriptie wel tussendoor.
Op dat werk aangeboden gekregen veel toffere hbo opleiding kunnen doen: stop alvast met oude opleiding, word vervolgens ziek (rechterhelft verlamde) + crisis in de sector = geen hbo diploma voor mij.
Echt mijn luiheid tekent zo alles wat ik heb gedaan en iedereen bleef maar zeggen dat ik beter kon en ik bleef maar bewijzen dat dat niet zo was. Achteraf spijt? Kinda.
Als tiener was ik ervan overtuigd dat ik écht nergens genoeg om gaf (was wel fijn, want daardoor leek ik volgens mij best cool), maar ik heb het wel altijd jammer gevonden dat ik de veel te hoge verwachtingen vanuit mijn omgeving niet waar heb gemaakt. Het begon met 
