Mijn oudste vriendin ken ik van de middelbare school, dat is zo’n vriendschap waarbij je elkaar eigenlijk zelden ziet en spreekt, maar als je elkaar ziet is het meteen weer goed en als vanouds. Verder ben ik wel goed met vriendengroepen, volgens mijn therapeut omdat ik dan niet echt de diepte in hoef qua vriendschappen 
De meeste van mijn vrienden waar ik nu echt veel mee omga ken ik via werk en via via, maar dat is ook omdat ik hier pas ben komen wonen toen ik al werkte. Als ik in NL was gebleven had ik wsl nog veel meer vrienden uit mijn studententijd nog veel gezien. Nu is dat overigens ook nog steeds een vriendengroep (die zelfs wat hechter wordt door corona, zoom-borrels zijn blijkbaar makkelijker bij te wonen dan real life borrels voor drukke mensen met grotemensenbanen en families
), maar ja, vanwege afstand zie ik die toch een stuk minder.
Overigens heb ik zowel mannelijke als vrouwelijke vrienden, heb een hele tijd een beste vriend gehad, totdat die door drugsproblemen (aan zijn kant) uit mijn leven verdween, en een van mijn huidige beste vrienden is ook een man. Bij beiden heb ik nooit romantische gevoelens gehad en zij ook niet voor mij. Maar heb ook wel meegemaakt dat iets waarvan ik dacht dat het gewoon een vriendschap was als meer werd gezien door de ander, en ook zelf wel eens gevoelens gekregen voor iemand die onze relatie enkel als vriendschap zag. Het kan allemaal 