Toen mijn man z’n ouders vertelde dat we gingen trouwen (hij had me ten huwelijk gevraagd) was de eerste reactie van hen: “Weet je dat wel zeker?”
Op onze bruiloft hebben ze me niet gefeliciteerd. Dus ik denk dat ik met redelijke zekerheid kan zeggen dat we niet echt fan zijn van elkaar.
Ik ga een keer per jaar met kerst daar langs, en dat vind ik eigenlijk wel voldoende.
Jezus wat ongelofelijk Petty en kinderachtig van ze. Naar jou zeker, maar ook naar hun eigen kind dat ze niet eens blij kunnen zijn met zijn keuze. Wat ben je dan voor’n ouders?
Gatsie wat akelig dat dat zo gaat 
Heb je enig idee hoe dit komt dan? Zijn het gewoon hele rare, onaardige mensen of zijn er hele grote verschillen die ze niet kunnen accepteren of is er ruzie geweest ofzo? Er moet dan toch iets zijn waardoor ze zich zo harteloos gedragen.
Ik denk dat ze me wel mogen, maar ik denk ook dat ik niet hun favo schoonkind ben. Heb altijd het idee dat de partner van mijn schoonzus leuker gevonden wordt. Dat was bij mijn ex ook zo. Kan er ook mee te maken hebben dat zowel mijn huidige partner als mijn ex volgens mij ook niet het favo kind was
Oh pfff mijn ex was ook heel duidelijk het minst favoriete kind in zijn gezin, echt naar (voor hem het meest maar ook om getuige van te zijn)
Denken jullie dat de meeste ouders (al dan niet stiekem) een favoriet kind hebben waar ze meer van houden?
Wat ik de beste manier vind om een handstand te leren is oefenen met je buik tegen de muur (een spinnetje heet dat). Dus met je handen ongeveer een halve meter van de muur en dan met je voeten tegen de muur op lopen. Dan controleren of je goed staat, dus billen en buik aangespannen en geen holle houding. Als je goed staat kan je proberen met je handen een stukje richting de muur te lopen en dan weer in de gaten houden of je aangespannen blijft en je rug niet hol wordt.
Als je een redelijke handstand kan, is het goed om te oefenen met het daadwerkelijke balanceren op je handen. Dan maak je weer zo’n spinnetje en loop je met je handen richting de muur tot ongeveer 20 cm van de muur. Dan doe je één been recht in de lucht door op zoek te gaan naar het balanspunt. Daarna probeer je je andere been erbij te doen. Je merkt dat je in een goede handstand staat als je twee seconden kan blijven staan en voelt dat je met je vingers en polsen aan het balanceren bent.
Schoonvader vindt mij wel lief omdat ik in bepaalde opzichten op zijn moeder lijk.
Schoonmoeder vindt mij te dik, te dom (HBO-niveau ipv universitair zoals haar man en kinderen, terwijl ze zelf notabene de spinazie-academie heeft gedaan) en van de verkeerde afkomst. Elke keer als we elkaar spreken laat ze dat blijken.
Sinds ik haar geblokkeerd heb op Whatsapp is mijn leven een heel stuk leuker geworden. 
uhm tja. Hun wereldbeeld is nogal afwijkend van de norm. Erg spiritueel, hippie, alternatief zeg maar en gaan helemaal op in complottheorieën, ook pre covid. Ze hebben jaren met hun kinderen in een caravan in the middle of nowhere in Spanje gewoond en plaatsen zichzelf buiten de maatschappij. Ze zijn ook behoorlijk gelovig (maar nogal een bijzondere variant geloof ik)
En ze bedoelen het niet kwaad en zijn ook geen onaardige mensen hoor, maar ik ben het andere uiterste in vele opzichten (atheïst, pro-choice, feminist, politiek actief, moedig mensen aan hun eigen keuzes te maken) en ben ook niet op m’n mondje gevallen. Ik zoek de confrontatie niet op, maar het schuurt wel. (bijv: zij gaan naar viruswaarheid protesten, ik werk momenteel als Bron en contactonderzoeker…)
Ze hadden gewoon graag een partner voor hun zoon gezien die in hun straatje past. Het is vooral sneu voor m’n man omdat dat zo’n lieverd is die conflicten vermijdt. Ik heb me er wel bij neergelegd dat dit nou eenmaal is wat het is.
Wel fijn dat je een werkbare manier hebt gevonden om te kunnen dealen met je schoonmoeder.
Niet per se meer van houden, maar ik denk wel dat veel ouders met een van hun kinderen een betere band hebben dan met de andere. Dat viel me vaak op toen ik nog schoonmaakte bij ouderen, dat veel mensen het meer over een van hun kinderen hebben dan over de rest. Misschien komen die karakters dan het meest overeen of zo.
Nou eigenlijk verwacht ik dat de bom nog wel een keer barst, dat 11 jaar aan afwijzing, sneren en hatelijke opmerkingen zijn tol eisen en dat ik een keer knap.
Wat dat betreft is het fijn dat ik Corona kan gebruiken als excuus om ze niet te hoeven zien. Maar diep van binnen weet ik dat mijn conflictvermijdend gedrag het uiteindelijk niet oplost.
Ik stel het nog maar eventjes uit.
Mijn moeder sowieso, mijn broertje is echt haar lieveling. Ook al deed hij 30 dingen fout en ik maar ééntje dan was ik het nare kind.
Bij mijn moeder is het altijd het jongste kind, want ze is echt een kinder moeder. Ze heeft nu alleen nog mijn jongste zusje thuis wonen en daar gaat de meeste aandacht naar toe. Echter begint zij nu te puberen en heeft twee kleinkinderen en nu zie je dat ze ineens haar aandacht verzet naar de kleinkinderen omdat die nu weer de jongste zijn 
Lijkt me echt moeilijk… zou bijna geen meerdere kinderen willen omdat ja toch onbewust bang dat ik mijn kinderen ook niet gelijk zou behandelen, wat natuurlijk best schadelijk kan zijn.
Oh dat klinkt interessant. Doe je dan echt je buik tegen de muur?
Groot fan van Piet Parra hier dus dit blik gaat niet weg.
So wie so. Mijn ouders hebben allebei wel een favoriet, ookal zeggen ze van niet. Je merkt het wel.
Mijn schoonmoeder heeft ooit aangeschoten toegegeven dat mijn man niet haar favoriete kind was, vond dat echt sneu. Maar was ook niet echt een verrassing.
Weet niet zeker of er dan ook meer liefde aan gekoppeld is, denk gewoon dat de onderlinge relatie wat beter is door matchende karakters.
Nou ik ben enig kind en nog steeds niet de favoriet. Dus zou me daar geen zorgen om maken.
Ik vind van die hele donkere bananen altijd zo viezig doordat er dan op een soort harde kern ofzo binnen in zit. En dan dat zachte er omheen, echt brr.