Heb gestemd dat hij het toch van iemand moet leren en zou het over het algemeen een fijn gesprek vinden en prettig vinden dat hij luistert etc, alleen heb ik hier wel een grote maar: ik ben zelf biseksueel dus als mijn partner dat niet accepteert hebben we wel een probleem. En ik heb ook geen trek erin om dan met iemand samen te zijn die nog moet leren om mij te accepteren, dat voelt heel verkeerd.
Al zou dit al vrij snel ter sprake komen in mijn geval dus zou deze specifieke situatie sowieso niet opgaan, dat je hier na jaren achterkomt. Maar ik moet mān vader (ook vanuit een andere cultuur) al vaak genoeg āopvoedenā met dit soort dingen, hij weet ook nog niet dat ik bi ben. Die situatie is al werk genoeg, hoef dat niet ook nog in mijn relatie.
Met veel andere onderwerpen prima, vind āt bijvoorbeeld geen probleem om hem wat over feminisme bij te brengen, maar als het over mān eigen bestaansrecht gaat⦠tja.