Ik heb een theorie.
Het is algemeen bekend dat je door al het perfecte op Social media sneller ontevreden of minder happy kunt zijn met je eigen leven.
Werkt dit ook andersom?
Dus als je meer ellende van anderen om je heen hebt, bijvoorbeeld door je beroep, of wanneer je veel films en series kijkt over drama, dat je dan meer blij of tevreden bent met je eigen leven/jezelf?
0 stemmers
Gaat dit over een eigen kind of mantelzorg ofzo?
Als ik in de randstad had gewoond of particulier (lees duur) had moeten huren had ik het leven minder leuk gevonden want geld. Nu zijn er een paar factoren die meespelen dat ik als eenpersoonshuishouden wel nog goed kan leven maar ben ook scheefhuurder die never nooit meer iets gaat kunnen kopen. Dus dat is niet zoals het hoort eigenlijk maar ja ik ga mezelf niet op giga kosten jagen door te verhuizen⊠Vind dat een beetje egoïstisch van mezelf maar dat is wel de realiteit.
Voor mij persoonlijk een beetje van beiden, ik weet niet wat zwaarder telt.
Ik kwam via vorig werk wel in aanraking met wat er allemaal mis kan gaan in een mensenleven zeg maar. Aan de ene kant dacht ik dan: blij dat ik niet zulke dingen mee hoef te maken. Aan de andere kant werd ik verdrietig van de situatie waarin veel mensen leven en wordt je op sommige momenten ook geconfronteerd met de nare shit waar mensen toe in staat zijn.
Ik weet hier weinig van, maar ik vraag me vaak af hoe dit zit:
Is hier een voorbeeld van? Bijvoorbeeld 2x fulltime minimum inkomen, 3514 euro.
Dan moet je best wel hoge vast lasten hebben wil je bij de voedselbank terecht komen toch? Dan kun je denk ik voor het maken van bepaalde keuzes dit voorkomen. (Of er moet echt een financiële onverwachte tegenvaller zijn, waarvan ik zo even niet kan bedenken wat).
Zolang je nog kan sparen, niet savonds een boterham hoeft te eten in plaats van warm en je niet hoeft te kiezen tussen warm stoken of vocht in je huis, valt het wel mee. En ja dit klinkt heel erg alsof gevoelens er niet mogen zijn en er altijd mensen het erger hebben. Maar kom op, een beetje empathie in een crisis voor mensen die Ă©cht niet rond kunnen komen kan geen kwaad. En al die verhalen van ons dat we even wat minder kunnen sparen winden me op als ik zie hoe een deel van de samenleving struggelt en zo weinig (politiek maatschappelijke) aandacht krijgt
Mee eens, maar ik denk wat @ufo beschrijft dat je ook daardoor even stil staat bij je eigen leven en hoe 
dankbaar je daarmee mag zijn?
Ik vind het soms moeilijk te begrijpen waarom sommige mensen het juist leuk vinden om naar drama te kijken(op tv bijv) omdat ik zelf nogal gevoelig ben daarvoor. Ik denk door teveel inlevingsvermogen of dat ik denken snel op mezelf betrek. Dus ik dacht wellicht kan dit een reden zijn voor mensen.
âVoedenâ klinkt weer meteen alsof je er echt van geniet of blij van wordt of het nodig hebt om je goed te voelen om andermans ellende te horen/zien, dat is wel vrij scherp gesteld denk ik. Ik heb âik denk het welâ geantwoord omdat ik echt wel denk dat ik vaker herinnerd zou worden aan hoe goed ik het zelf heb en daar bewuster dankbaar voor zou zijn (en dus ook blijer met mân eigen situatie) als ik vaker ellende of moeilijkheden om me heen zou zien.
N=1, ik heb verschillende takken van sport binnen de GGZ gezien en dit had geen invloed op mijn stemming.
Ja bij een bedreiging ofzo maar dat had niet te maken met hetgeen wat ik zag.
Het zorgde wel regelmatig voor bewustwording tijdens het werk. Dat ik enorm veel geluk heb gehad waar mijn wieg stond.
Daar kan ik soms nog wel over nadenken maar dat is ook wel mijn motivatie om mensen binnen mijn machten kwaliteit van leven te geven.
Nou dit inderdaad. Fulltime minimum bruto, of een uitkering. En dan roepen dat je met het maken van keuzes -ja daar issie weer- kan voorkomen dat je in de problemen komt. Nou zet alle vaste lasten maar eens op een rij en kijk wat er overblijft. En daarna gaat je wasmachine stuk, of je auto die je voor je werk gebruikt moet gemaakt worden, of er is een inflatie waardoor alles(!!!) 18-25% duurder is.
Keuzes 
En stel je bent daarmee een gezin van 4 en je boodschappen zijn 1500 per jaar duurder geworden en de energie 4000 (hoorde ik op de radio?) dan is de grens tussen net ok en best wel fucked maar klein. Dit bruto inkomen voor 2 volwassenen fulltime is echt heel laag in deze tijd.
Ik loop me zo op te vreten hierover. Vergeleken met andere Europese landen lopen in Nederland oa de energieprijzen het hardst op en blijft het kabinet echt opvallend stil. Duitsland heeft net nog grote maatregelen aangekondigd bijvoorbeeld. Er schijnt hier ook niet nog iets bij te komen dit kalenderjaar, maar op zelfredzaamheid gemikt te worden.
Het is nu al duidelijk hoeveel mensen in de schuldproblematiek gaan belanden en we weten precies hoe erg dat kan dooretteren (en hoeveel kinderen daar de dupe van worden). Ik vind het echt misdadig om dat moedwillig te laten gebeuren in een land waar de rijkste huishoudens door subsidies en overheidsgrijpen vrijgewaard zijn van deze problemen en alsmaar rijker zijn geworden (om van de grote bedrijven nog maar te zwijgen).
Ik hoop zo dat mensen zich niet zullen schamen als ze in de knel komen, want dit is keihard falend overheidsbeleid. En dat de groep die het wel redt dit ook blijft zien, en het niet als eigen verdienste/schuld gaat lopen afdoen.
Dit lijkt me zo fijn. Dan zie je dit dus eigenlijk los van je eigen situatie ofzo? Of is het niet zo zwart-wit? Merk dat ik er zelf mee struggle niet goed tegen (geestelijke) ellende van andere mensen te kunnen. Ik kan me echt een paar dagen van slag voelen of ook neerslachtig zijn als ik een verhaal hoor over een ander. Geen idee wat je aan zoiets kunt doen 
Ja heel erg eens met dit en met @Shaaar. De inkomens van forummers hier liggen bovengemiddeld hoog en daarmee de buffer igv nood waarschijnlijk ook, maar veel mensen met een lager inkomen hebben vaak geen buffer en wel relatief hoge lasten (huur/energie/verzekeringen) die een veel groter % van het inkomen uitmaken dan bij mensen met een hoog inkomen. Als de boodschappen dan ook heel veel duurder worden en er een financiële tegenvaller komt (eindafrekening, kapotte wasmachine of fiets, whatever) dan is er gewoon niet genoeg geld.
Daarbij komt dat van mensen met een laag inkomen veel meer verwacht wordt wb regelen/rekenen: bijhouden houden of je het juiste bedrag aan toeslagen ontvangt, nagaan voor hoeveel geld je boodschappen kunt doen ipv klakkeloos alles in je mandje gooien, minima regelingen uitzoeken, etc, dus het heeft vaak ook echt veel stress, met alle problemen ten gevolge.
Daarbij; net als de meeste van ons werken de meeste mensen met een laag inkomen ook niet fulltime, bijvoorbeeld omdat ze zorg dragen voor kinderen/anderen, omdat ze dat fysiek/mentaal niet aankunnen of omdat ze zichzelf gewoon af en toe wat vrije tijd gunnen. Dus dat minimuminkomen kun je dan ook nog x een deeltijdfactor doen waardoor je nog minder overhoudt. Beetje wereldvreemde gedachtes tav mensen met lage inkomens lees ik hier somsâŠ
Ik vind het vooral bizar dat het kabinet zo stil blijft omdat er best wat dingen zijn die ze kunnen doen zonder dat er direct geld uit de schatkist bij hoeft. Overheid krijgt nu namelijk veel meer geld binnen dan geraamd aan btw op producten uit de supermarkt en energiebelastingen door de enorm gestegen prijzen. Dus je kunt bijna âgratisâ nu de heffingen verlagen omdat de gestegen prijzen dat compenseren. Alleen is het ânadeelâ daarvan wel dat iedereen daarvan profiteert en niet de groepen die dat het hardste nodig hebben (minima en modaal gezinnen).
En daarnaast vind ik sowieso dat de overheid in het algemeen veel meer zou moeten doen voor lage inkomens ten koste van de hogere inkomens. Met meer belasting heffen op vermogen ipv arbeid, maar ook door hogere inkomens geen kinderbijslag of energietoeslag te geven. Mijn huishouden heeft dat Ă©cht niet nodig.
Ik kom nu goed rond, verdien ±2250 netto en red het daar in mijn eentje goed mee. Over een tijdje ga ik samenwonen en zal ik in het begin de kosten voor ons tweeën op me nemen tot mijn vriendin een baan heeft hier (emigratie dus wat onzeker wanneer ze aan het werk kan). Dan wordt het wel krapper, maar denk dat het wel moet lukken. Als ik mensen hier hoor dat 3500 bruto maandelijks al weinig is voor twee mensen vraag ik me af of ik te optimistisch ben 
Het heeft er denk ook mee te maken dat ik niet echt een gevoelsmens ben, in de zin dat ik zelf niet echt stil sta bij wat ik voel.
En misschien omdat ik als kind al veel ânareâ dingen heb gezien. Ik moest er niet echt voor oefenen ofzo.
Ik zie het niet perse los van mijn eigen situatie maar ik denk wel dat ik met een reden dit werk ben gaan doen.
Maakt wel veel verschil of het een tijdelijke situatie is of niet. Om even vanuit mezelf te spreken, ik verdien ook ongeveer zoiets en kan daarmee prima sparen op het moment, dus ik heb een buffer. Als ik nu tijdelijk een tweede persoon daarmee zou moeten dekken, zou dat denk ik wel kunnen alleen zou ik dan niet kunnen sparen. Mocht er onverhoopt wat duurs gebeuren, is de buffer er nog. Als je echter altijd op zoân soort inkomen zit, heb je niet echt de mogelijkheid om een buffer op te bouwen en dan kom je natuurlijk veel sneller in de problemen.
Nou ja een aantal verschillen zijn er wel. Je komt nu goed rond dus kan, denk ik?, wat geld opzijzetten als een buffertje. Daarnaast weet je dat het straks een tijdelijke situatie is en anticipeer je daarop. Het geeft wel stress maar is niet uitzichtloos. Ik zeg niet dat jullie het makkelijk krijgen maar ook dit is weer wel een voorbeeld van iemand wat dus niet te vergelijken is met de groep waarover @Shaaar en ik oa in het begin spraken.
Edit: @Chuckie maakte dit punt ook al zag ik maar ik laat het toch staan.
Zoveel alleenstaande ouders die van 1 minimuminkomen kinderopvang moeten betalen, huis, boodschappen, energie. Dat ga je echt lang niet meer redden in deze tijd. Mensen die ziek zijn en niet (fulltime) kunnen werken, of een partner hebben die ziek is, denk aan alle medische kosten die daar nog bovenop komen. Mensen die moeten mantelzorgen. Nouja ik kan echt talloze voorbeelden bedenken, een gezond stel dat allebei fulltime kan werken is echt niet de norm. En dan nog buiten beschouwing gelaten dat ons minimuminkomen al jarenlang achterloopt bij de kosten voor levensonderhoud zelfs ver voor de huidige absurde inflatie.