Ik stemde eigenlijk autmatisch op nee omdat ik voor mijn gevoel niet echt “geslaagd” ben in het leven. Als in: ik heb geen spetterende carrière, ben niet getrouwd, heb geen koopwoning.
Maar toen ging ik eens even nadenken waar ik als meisje nou eigenlijk van droomde en (ik denk deels vanwege mn thuissituatie vroeger) eigenlijk fantaseerde ik altijd gewoon over dat ik alleen in een huis woonde en een leuk sociaal leven had etc. Ik heb nooit gedroomd van een huwelijk met 2 kinderen en een labrador en een huis met een wit hek om m’n tuin.
Ik ben nu 31 en heb vanaf mijn 21e samen gewoond (eerst met 1 ex en daarna met een andere ex). Nu woon ik weer lekker alleen in een leuk huurhuis, zonder iemands stoffige zoon die me kopzorgen geeft en ik vind het heerlijk.
Dus om een lang verhaal kort te maken: thanks voor deze vraag want hierdoor heb ik me echt even gerealiseerd dat ik momenteel wel degelijk het leven leid waar ik als puber al van droomde 
en dat voelt best goed.
en ik weet niet precies bij wie, want ik had m destijds uitgeleend aan iemand en als hij hem uit had, zou die hem weer doorgeven aan anderen die het ook wilden lezen. Ene kant jammer want het was een leuk boek. Andere kant niet jammer genoeg dat ik er ooit nog naar gevraagd heb
