Ik heb het na mijn ongeluk gedaan met 112. Ik was in een soort shock en kwam niet goed uit mijn woorden. De man aan de lijn sprak met stemverheffing tegen me: ‘NU rustig worden en NU zeggen waar je bent!’ Terwijl: ik wist het niet. Ja, ergens in een greppel langs de snelweg. Help me liever te ontdekken hoe ik daar achter kom. Lang verhaal kort: ik heb in een reflex opgehangen omdat ik schrok dat hij zo fel tegen me deed. Toen moest ik héél erg huilen (de shock van het ongeluk) en hij belde terug. Ik was natuurlijk vervolgens nóg emotioneler en hij deed nog feller. Door de situatie waren al mijn filters weg en heb ik tegen hem geschreeuwd dat ik net op de snelweg over de kop was gegaan en hij niet zo tegen mij mocht praten. En heb ik wéér opgehangen. Daarna zijn er mensen gestopt en die hebben de telefoon overgenomen, want hij had weer teruggebeld.
Achteraf denk ik: ik had de belangrijkste dingen, namelijk dat de auto van de weg af was en ik min of meer ok, gezegd. Zo’n man spreekt toch de hele dag door mensen die in paniek zijn? Hoezo kan hij daar niet mee omgaan? En waarom laat je geen collega terugbellen als je merkt dat het niet werkt? Uiteindelijk had hij me gewoon even moeten begeleiden dat ik Google maps moest openen en welke info hij nodig had. Ik kon dat op dat moment gewoon niet zelf bedenken. Wel bijzonder wat zo’n situatie met je doet; ik zou in het normale leven nóóit zo hebben gereageerd aan de telefoon.