Gaat de discussie nu hier verder ![]()
Aub niet zeg. Ik vraag me dit, los van die bizarre situatie af hoeveel hier een partner hebben die bevriend is met zijn of haar ex. Wel naar aanleiding van ja ![]()
Wel een ex uit de vriendengroep van toen ze 16 waren. Ze is nu 1 van mijn beste vriendinnen ook en ook zeker de zijne.
Andere ex waarmee het fucked up is geĆ«indigd niet, maar dat zou ik ook niet okĆ© vinden want zij is echt niet gezond om in zān leven te zijn.
Ik verlies doorgaans alle interesse in een ex zodra het uit is. Exen van mān man ken ik niet. Ben na de discussie hier van de afgelopen dag wel echt blij dat dit een non-issue is in mijn relatie, want ik zou er niet goed mee om kunnen gaan. Zowel qua jaloezie als moeilijk kunnen begrijpen waarom je een ex per se in je leven wilt houden.
Beetje extreem misschien, maar wij zijn zelfs op vakantie geweest met mijn ex (waar ik 7 jaar mee samen ben geweest en 2,5 jaar mee heb samen gewoond) en zijn vriendin een paar jaar terug. Mijn man en ex kunnen het ook heel goed vinden met elkaar!
Ze waren nog erg jong en zien nu ook wel in dat ze beter bij elkaar passen als goede vrienden dan als partners. Ik heb er dus ook totaaal geen problemen mee. Zou het lastiger vinden als ze al wel echt volwassen waren en het een mega serieuze relatie was etc. Maar ook dat kan natuurlijk ook gewoon probleemloos verlopen.
Oke wel iets andere situatie, maar mijn ouders hebben mij kennelijk als jong meisje al goed bijgebracht niet zomaar met vreemden mee te gaan, want ik ben als 8 jarig (toen blijkbaar al behoorlijk bijdehand) meisje wel een thuisgekomen en vertelde heel casual dat iemand mij de weg vroeg en mij de auto wilde inlokken en dat ik nogal bijdehand heb geroepen dat hij echt niet moet denken dat ik zomaar met een vreemde mee ga.
Ik weet tot op de dag van vandaag niet hoe mijn ouders dit erin hebben gekregen, maar dat wil ik mijn kinderen ook wel bijbrengen. En dus ook het gesprek voor relaties/mensen later.
Niet specifiek op mannen, maar iedereen leert zijn kind toch niet zomaar met vreemden mee te gaan? Vind het beetje victimblaiming om dit nu aan een zaak te verbinden. Als iemand echt slechte intenties heeft sta je als kind en zelfs volwassenen machteloos hoor.
Dat zou ik dus zelf niet doen. Is onnodige bangmakerij. Als die man op je uit is steekt hij ook over en pakt hij je alsnog. Ik zou geen kind willen opvoeden dat bang is voor iedereen die in de publieke ruimte rondloopt. Want hoe ziet zoān slechterik er dan uit? Moet je niet ook bang zijn voor vrouwen? Sowieso is de kans dat je op straat door een wildvreemde ontvoerd wordt nul.
Sorry dit gaat lullig klinken maar wat is deze obsessie met die zaak in Denemarken?
Er zijn toch net zo goed slechte vrouwen. Ik vind de nadruk op mannen wel opvallend en wil ook zeker niet mijn kind het idee meegeven dat mannen slechte wezens met verkeerde intenties zijn.
Haha ja nou ik merk nu wel dat, nu ik zelf kinderen heb, ik erover nadenk hoe ik dit wil overbrengen. Mijn oudste is nu 4 en gaat naar school en wij ontvangen helaas toch wel eens berichten vanuit school en de opvang, dat er kinderlokkers in de buurt zijn. Maar toen ik laatst het gesprek wilde aangaan, reageerde mijn kind een beetje zoals jouw zusje (nee ik ga echt met NIEMAND zomaar praten hoor) en ik wil ook weer voorkomen dat hij iedere vreemde als potentiele vijand ziet hehe
Dubbelpost maar ook dat āmannenā steeds. Ja ofc het zijn meestal mannen maar daās ook niet handig he om ze dat te leren.
Ik heb die van mij bijgebracht: je gaat never ever met niemand mee. Ook niet om een oud omaatje te helpen dr boodschappen thuis te brengen.
Dit heb ik ook met m geoefend wat wel grappig was.
Maar het gaat om mensen.
edit: oh hai @Foxyfoxtrot
Vind je het confronterend?
Heb gecosplayed als een oud omatje. Of heb je iemand ingehuurt om jouw kind te testen.
Ook daarbij denk ik; als iemand die uit is op je kind krijgt je kind echt wel. De voorlichting waar ik op in zou zetten gaat daarom ook niet over hoe je situaties fysiek zou kunnen ontlopen. Ik geloof namelijk niet dat een kind dat kan. Ik zou inzetten op a) dat je kind weet dat je kind zelf bepaalt wie er je mag zitten zodat het de grens kan aangeven als er iets gebeurt b) dat je kind weet dat het dus niet normaal is als anderen je zomaar aanraken, zodat het kan veroordelen als er iets gebeurt en c) dat je kind weet dat het altijd naar jou toe mag komen wat de persoon die iets ongewenst doet ook zegt, zodat het een uitweg heeft als er iets raars gebeurt. Wat wint een kind ermee als jij zegt dat het moet uitkijken specifieke mensen? Je weet niet wie een potentiƫle dader is in het leven van een kind dus je leert het kind niks als je een clichƩmatig beeld van een dader aanleert.
Edit; Volgens mij (en nu ga ik buiten wat ik weet spreken) zie je in misbruikzaken vaak dat daders op manipulatieve wijze weten hoe ze een kind inpalmen en isoleren (āwij hebben iets bijzondersā ājij mag niet praten, dan gebeurt er iets ergsā āvertel maar niet aan je ouders die weten niet hoe dat isā ājij vindt dit ook lekkerā āwij doen dit samen, we zijn allebei fout bezigā). Denk dus dat je er goed aan doet om je kind te leren te benoemen wat er gebeurt, wat het daarbij voelt en toegankelijk te zijn als ouder in de hoop dat je er als het noodlot toeslaat iets aan hebt. Maar ik denk dat veel kinderen geen kans hebben tegenover veel daders. Al is het maar omdat ze hun slachtoffers zorgvuldig selecteren.
Method acting, liefje.
Nee geen gesprek over gehad. Iig zeker niet specifiek over mannen.
Mijn ouders hebben gewoon gezegd dat ik bij onveilige situaties weg moet lopen en niet zomaar alles aan moet nemen. Natuurlijk is dit niet altijd mogelijk, maar heeft wel mij in een erg nare situatie met een man gered.
Maar ik wil mijn kinderen geen angsten aanpraten voor het geval dat.
Wat?
Het gaat nu vooral over vreemden, maar vanuit mn werk weet ik dat seksueel misbruik vooral voorkomt door een bekende.
Ik zou mijn kind dus niet willen leren om bang te zijn voor vreemden maar wel willen leren over eigen grenzen en dat je het altijd mag vertellen als iemand iets doet wat jij niet fijn vindt.
Ik las op het forum een keer wat moois over dat je tegen je kind kan zeggen dat hij of zij leuke geheimpjes mag bewaren maar als een geheimpje niet leuk is of je er buikpijn van krijgt je dit altijd mag vertellen.