Er zijn genoeg dingen die ik mooi vind aan mezelf en ik denk dat ik subjectief ook zeker niet ‘lelijk’ ben.
Aan mijn zwangerschap heb ik echter een diastase overgehouden en ben ik ook behoorlijk aangekomen. Dat laatste heb ik zelf invloed op en wil ik ook wel aan gaan werken, niet zozeer om af te vallen, maar om sterker te worden en weer wat meer spieren te kweken. Die diastase heeft echter als effect dat het lijkt alsof ik 5 maanden zwanger ben. En mijn kledingmaat rond mijn buik is denk ik zo’n 2 maten groter dan de rest. Dat resulteert erin dat jurken als een soort zakken om me heen vallen en broeken veel te wijde pijpen hebben. En daar baal ik van, niks past meer mooi. Ik heb gisteren nog een dag ‘geshopt’, maar niks gekocht omdat alles klote zat en ik bijna jankend in het pashok stond.
Ik heb altijd een heel ander lijf gehad en nu vind ik dat dus niet meer mooi en heb ik ook veel rugklachten.
En daarnaast ben ik weer te lui/moe om elke dag mijn oefeningen te doen en blame ik mezelf ervoor en ga ik emo-eten. Dus lekkere vicieuze cirkel…
Ik ben nu serieus een buikwandcorrectie aan het overwegen. Als je me dat 10 jaar geleden had verteld had ik je voor gek verklaard, want aan een gezond lijf moet je niet sleutelen en blah blah.