Als mensen op Linkedin een bericht schrijven met een aanhef zoals
“Beste/… connecties”
0 stemmers
Mijn klas heeft morgen anders nog 2 toetsen 
Moet wel zeggen dat ik daarentegen minder doe, ik kijk geen werk meer na en gooi de schriften gewoon terug de kast in 
Ik sla heel Linkedin al per definitie over
De acht voor mijn Spaans examen is echt iets wat ik 15 jaar na dato nog veel te vaak en te trots opgooi
Vind jij Flowers van Miley Cyrus leuk?
0 stemmers
Maar maanden lager niet meer
Ooh ik vond het geluid niet storend haha. Maar vroeg me af of het normaal is, aangezien ik die van mij gewoon om 20u naar bed gedaan heb.
Maakt me verder echt niet uit tot hoe laat ze spelen (qua geluid) 
(En in de vakantie mogen die van ons ook onbeperkt opblijven, maar als ze om 7u opvoeren niet haha. Ze doen misschien niks meer maar zijn wel van 8-18 van huis en redden dat niet of 7u slaap haha.)-
Heb jij van die antislip lak op je trap?
0 stemmers
Wat is normaal? Mensen moeten eens ophouden met hun eigen kinderen als referentiekader steeds te plaatsen wat normaal is en dan naar buiten te kijken en andere kinderen/ouders te bekritiseren wat normaal is. Het is zomer, takkeheet in de slaapkamers en ik snap ouders wel die dan denken dat het beter is de kinderen nog even te laten spelen
Mijn kinderen zijn nog jong. Maar vroeger toen ik een jaar of 7 was, was het wel normaal.
Ik bekritiseer niemand, heb helemaal geen klachten over geluid of wat dan ook. Maar vroeg me gewoon af of dit nu gebruikelijk was of dat dat alleen in onze straat gebeurd.
Pfoe als we alle pols waarbij mensen vragen of iets normaal is/voorkomt gaan antwoorden met: “wat is normaal” 
Zelf lekker geslapen? Menn
Er is ook niks mis mee om ook gewoon toe te geven dat je wat doms hebt gezegd. Ik heb zo vaak wat stoms of ondoordachts gezegd in een discussie en dan trek ik ook even het boetekleed aan. Mea culpa. Zijn ook maar mensen. It’s not that deep.
Nav een gesprek met een vriendin zette me dit aan het denken. Zij heeft altijd heel duidelijk een kinderwens gehad en wanneer een partner geen kinderen meer zou willen/kunnen krijgen zou dat de absolute dealbreaker zijn. Terwijl ik, enorm zoekende ben naar dat eventuele ‘moedergevoel’ maar vooral nu heel stellig weet dat ik nu geen moeder wil worden. Maar wanneer weet je eigenlijk zeker dat je kinderen wil? Of wanneer juist niet? En zou je voor de liefde van je leven dat (mogelijk nog opkomende) gevoel kunnen parkeren of kun je met die gedachte niet leven?
Heb jij een kinderwens?
0 stemmers
En stel je (potentiële)partner heeft geen kinderwens (meer)?
0 stemmers
Ik zou het lastiger vinden als ik een partner had met een heel sterke kinderwens juist. Ik weet echt niet zo goed wat ik dan zou doen, zou denk ik wel een dealbreaker kunnen zijn
Jouw kinderen trekken dat blijkbaar niet, andere kinderen weer wel. Ik vond het zeikerig overkomen " is dit normaal ". Niemand heeft toch een bedtijd bepaald voor kinderen zeker nu het zo heet is.
Ik neem aan dat niet het hele jaar jouw buurtkinderen om half 10 nog buitenspelen, dan kan je toch wel nagaan dat het nu even een uitzondering is vanwege het warme weer. Fijn dat jouw kinderen blijkbaar ook strak om 20 uur gelijk slapen maar voor veel kinderen is dat gewoon niet zo en die hebben echt nog last van de warmte.
Ja, dat is natuurlijk ook nog interessant
Wat als jij geen kinderwens hebt en je partner wel?
0 stemmers
Edit: hij was anoniem dus heb hem aangepast
Vroeger wilde ik graag 4 kinderen. Dat lijkt me nu echt zo intens kut he. Hele leven verpest.
Ik zou het wel echt heel ingewikkeld vinden. De kans is groot dat het dan alsnog de 3e optie wordt (het gevoel iets af te nemen).
Mijn zus heeft overigens heel lang getwijfeld of ze wel of geen kinderen wilde. Uiteindelijk besloten van niet, maar sinds haar implanon eruit is, is haar kinderwens opeens gegroeid. Haar partner vindt dat ingewikkeld, omdat ze de afgelopen 8 jaar heeft gezegd geen kinderen te willen.
Ik had toen ik mijn man leerde kennen niet echt een kinderwens. Hij gaf toen we wat serieuzer gingen daten aan dat hij zeer waarschijnlijk geen kinderen wilde en dat het medisch ook heel ingewikkeld zou worden vanwege vruchtbaarheidsproblemen. Toen geen probleem maar is een periode geweest dat ik wel heel erg heb getwijfeld. Moest ik een lange heel fijne relatie beëindigen en met spoed op zoek gaan naar een nieuwe partner of bij hem blijven en dan geen kinderen. Het speelde ook omdat al mijn vriendinnen wel kinderen kregen en ik toch ook wel ergens die wens had. Uiteindelijk zijn we bij elkaar gebleven en zie ik ook heel erg voor voordelen van zo samen en nadelen van kinderen. Af en toe is het nog wel verdrietig maar het idee dat ik dan heel bewust op zoek moest een ‘vader voor mijn kinderen’ terwijl ik verder zo gelukkig was en ben, ik denk dat ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Het scheelt denk ik wel dat ik nooit een hele sterke kinderwens heb gehad. Misschien was het met een andere man anders gelopen maar voor nu is het het ook goed.
Ik heb al kinderen en nu geen kinderwens meer. Dus bij een evt nieuwe partner zou ik het prima vinden, beter juist dan dat diegene nog wel kinderen zou willen.