Nee, en ik begrijp ook niet hoe het zo kan gezien worden. Het is gewoon fucking kut en vermoeiend, en in mijn geval helemaal niets “hihi” aan.
In mijn privé-leven is het al vervelend, in een professionele situatie nog meer. Volgende zaken hebben mensen mij al gezegd in een professionele context:
- als consultant, vlak voor ik een strategische presentatie moest geven aan het management van een bedrijf, de CEO: “ben jij eigenlijk al oud genoeg om met de auto te rijden?”
- in een meeting van een oude witte man: “ik ben al bezig met deze problematiek sinds 2002, ik weet niet of jij toen al geboren was” (ik heb daarop geantwoord: “je hebt het klaarblijkelijk nog steeds niet opgelost dus goed dat we er nu even samen naar kunnen kijken”)
- In een meeting, ik kom binnen en schud de persoon waarmee ik een meeting heb de hand, hij: “jij komt waarschijnlijk de koffie zetten, ik heb een meeting met mevrouw Flalamingo”
- Bij een teamuitje een drankje achteraf bestellen op café, ik ben de leidinggevende nota bene, maar wel de enige die haar ID moet laten zien… (ik ben 31 trouwens, en er zitten ook jongere mensen in ons team)
Ik heb altijd het gevoel dat ik me in mijn job dubbel zo hard moet bewijzen door mijn babyface (en geslacht). Ik let altijd op wat ik aan heb (blazer, weinig kleurrijke kledij, hakken, make-up…) en ik let er ook op dat ik in een meeting met oudere mannen niet als eerste koffie neem of notities neem, om niet tot koffiemeisje of verslaggeefster benoemd te worden in de meeting. Want dat kan gebeuren als ik dat wel doe. Het lijkt me zo heerlijk om hier allemaal niet op te moeten letten, want het is echt vermoeiend dat dit de hele tijd in je achterhoofd speelt (en je toch nog zulke situaties tegenkomt).
Ik was me er niet van bewust dat sommigen het kunnen zien als humblebrag, maar sindsdien post ik er nooit meer spontaan over (tenzij het ter sprake komt zoals nu).
