Ja ik vind het dus echt een lastig dilemma. Ik heb zelf flaporen gehad en ben daarmee gepest en heb me er jarenlang ongelukkig mee gevoeld. Ik durfde me alleen als kind niet te laten opereren, dat vond ik veel te spannend. Pas als puber heb ik die stap gezet maar het had me echt jaren ellende bespaard als mijn ouders dit op jonge leeftijd voor mij hadden besloten.
Mijn eerste neiging zou dus zijn om ze te spalken, zeker omdat dat ook wat minder ingrijpend is dan een operatie. Aan de andere kant vind ik het misschien ook wel een fout signaal wat je afgeeft aan je kind. Alsof het niet goed genoeg is met flaporen. Aan de andere kant vindt men een beugel bij (erg) scheve tanden ook heel vanzelfsprekend en geef je naar mijn idee ook niet dat signaal af. Maar misschien vindt mijn hypothetische kind zijn of haar flaporen ook helemaal niet erg en dan heb ik die beslissing al voor hem/haar gemaakt, dat zit me dan ergens ook niet helemaal lekker. Maar goed ik vraag me ergens ook af hoeveel kinderen er zijn die geholpen zijn aan hun flaporen en die echt zoiets hebben van nou dat had ik liever niet gehad.