Zoek naar vluchtwegen
Soms heb ik wel de neiging om te helpen maar je weet nooit hoe de ouder het opvatā¦
Zoals een keertje bij MonkeyTown: Een (nog kruipend) kindje viel bijna van een hoge opstap (bij de trampolines) en uit automatisme -want ik schrok- hield ik hem tegen. Maar de moeder kwam er toen heel hard aangelopen, en zei; DaT kAn DiE WeL zELluF hOoR ![]()
Afleiden van het kind doe ik weleens. Dus een vraag stellen of rare bekken trekken ofzo. Dat vind ik zelf ook altijd fijn als mensen dat doen met mijn jankende/boze kleuter.
Maar ik zou een ouder nooit vragen of ik kan helpen of me er verder mee bemoeien. Tenzij iemand echt jankend door de appie loopt met een jengelende peuter. Maar ja wat kan je doen? En ik wil vooral niet oordelen, want daar zit ik zelf ook niet op te wachten.
Ik vraag dan dus ākan ik helpen door even af te leidenā en iets van dat ik de situatie herken. Ik vind het soms niet de situatie om me direct met het kind te bemoeien, maar dan zie ik wel de wanhoop bij de ouder.
Wel echt als je merkt dat zoān kind er niet meer uitkomt, dan sta je soms echt met de handen in het haar en een vreemde kan dan op een eenvoudige manier zo behulpzaam zijn.
Ik had een hele leuk en die wilde ik ook liever kwijt en dat ging al niet
Ja een opmerking als goh hoe heet jouw beer? Kan dan genoeg zijn om zoān kind even weer terug te krijgen. En ik bemoei me er ook niet altijd mee. Het is niet dat ik elk jankend kind in de ah loop te bevragen of de hele tijd lachend en kiekeboe spelend in de rij sta bij de kassa.
Soms zie je dat het kan helpen en dan probeer ik iets.
Laatst op vakantie vroegen we iemand of hij een foto van ons gezin wilde maken bij een uitkijkpunt. Mijn peuter kreeg toen een driftbui want hij wilde absoluut niet op de foto. Toen ging iemand die het zag, gekke bekken trekken en hij werd snel rustig en moest al snel lachen. Dat vond ik wel fijn toen.
Laatst stond ik met mān eigen kind in de appie af te rekenen en er stond een vrouw naast me met 3 huilende en zeurende kinderen. Je zag haar gewoon wanhopig en een tikje beschaamd rondkijken. Ik zei haar toen als grapje: āook deze dag komt vanzelf ten eindeā om een beetje de herkenning voor die situatie te geven en toen moest ze gelukkig wel lachen. Veel meer kun je toch niet doen, maar vind het altijd zo jammer als mensen zich opgelaten voelen op zulke momenten
Ik had laatst in de etos dat mijn kind van 4 stennis ging schoppen om een bruisbal. Ik had het echt gehad die dag, en had er zo geen zin in. Ik had meerdere keren normaal gezegd dat ze die bruisbal terug moest leggen maar ze luisterde voor geen meter en was er echt klaar mee. Toen kwam er een hele lieve medewerkster die tegen haar zei āwil je hem anders aan mij geven? Dan leg ik hem terug voor je!ā En toen deed ze dat ook.
Dat vond ik wel heel fijn!
Ik zou als kinderloze denk ik te hulp schieten als een moeder met 2 of meer kinderen/babies op pad is en eentje wegloopt oid en die moeder zelf geen kant op kan. Dan zou ik het weglopende kind met een grapje proberen tegen te houden en samen terug naar de moeder lopen of samen wachten tot de moeder er is.
O ja dit heb ik ook een keer gedaan in de efteling hahaha. kind ging er als een malle vandoor rennen onder de wachtrijen door. Als volwassene kun je daar natuurlijk niet doorheen dus ze kon niet achter m aan dus toen heb ik m in een soort reflex bij de arm gegrepen ![]()
Jouw huisartsassistente:
- Geweldig mens
- Neutraal/geen mening over
- Prima
- Vreselijk
0 stemmers
N.a.v. allerlei posts in het waar erger je je aan topic.
Ik vind haar wel leuk maar de laatste keer dat ik bij de huisarts was, moest het van haar, niet van mijzelf of de huisarts zelf. Het ging om medicatie voor adhd wat ik al jaren af en toe gebruik. Toen ik dus bij de huisarts kwam zei de huisarts zelf " haha wat een onzin zeg". En was ik binnen 3 minuten weer de deur uit. Zo droog ![]()
To be fair, ik bel bijna nooit omdat ik nooit wat heb. Dus heb haar maar 1 x gesproken voor iets serieus waar ik mij echt zorgen over maakte en toen was ze super.
Zelfs nog geregeld dat ik eerder kon komen, zodat ik niet te lang hoefde te wachten
Geen idee eigenlijk, ik bel misschien 2 keer per jaar als ik dat al red en ik weet niet eens of ik dan altijd dezelfde persoon aan de telefoon krijg. Maar heb in ieder geval nog nooit iemand aan de telefoon gehad die uitgesproken onaardig was
Nav posts hier heb ik eens tegen ze gezegd dat ze zo geweldig en behulpzaam zijn en ik weleens hoor dat dat anders is. Toen zei ze dat 't vaak door de huisarts opgegeven wordt welke toon je aan moet slaan of af moet houden.
Geen idee of 't klopt, maar ik ben iig gezegend met 2 geweldige assistenten en een lieve huisarts ![]()
Ik bel alleen voor herhaling van medicatie maar nooit voor een afspraak bij de huisarts zelf of een andere vraag. Dat belletje gaat ook altijd supersnel want ze heeft wel meer te doen dus het ophangen en het groeten boeit me ook echt 0.
Wat stom van je huisarts om zo over een directe collega te praten
Ik moest een keer tijdens kraamverlof, dus had toch niet veel te doen, gedurende iets van drie maanden iedere een Ć twee weken een afspraak met de huisartsassistente voor iets vervelends maar verder ongevaarlijks en vond het achteraf best gezellig, aan het einde wist ik van alles over de gang van zaken in de praktijk, haar kleinkind en pensioenplannen ![]()
Ja dit heb ik ook meegemaakt en toen bood de huisarts heel uitgebreid haar excuses aan terwijl ik het zelf niet eens had aangekaart, ze heeft een paar keer gezegd dat ze er echt niet blij mee was
voor mij was het niet zo erg maar het was wel zonde van haar tijd
Eigenlijk wel maar ik vond het wel grappig. Geen idee of mn huisarts er zelf nog iets tegen haar erover heeft gezegd maar ik snap wel dat ze het irritant vindt dat haar assistente zelf een afspraak inpland zonder dat de patient daar zelf om vraagt. Maar misschien is dit wel een veel voorkomend iets.