Jezus wat een onzin zeg om zo te reageren. Misschien is jouw reactie hierop ook wat overdreven. Ik zeg letterlijk: objectief rijk, subjectief misschien niet/minder.
En verder had ik het niet eens over mezelf ![]()
Jezus wat een onzin zeg om zo te reageren. Misschien is jouw reactie hierop ook wat overdreven. Ik zeg letterlijk: objectief rijk, subjectief misschien niet/minder.
En verder had ik het niet eens over mezelf ![]()
Maar dat is het denk ik ook, je zit in een bubbel en dan ga je vergelijken met de mensen in die bubbel. En dan is er al snel iemand met nog meer geld, of lijkt wat je zelf hebt meer doorsnee. In Nederland heb ik ook een heel gepriviligeerde bubbel, als ik alleen al kijk wat mijn vriendinnen en familieleden (inclusief ikzelf) deze zomer aan vakantieplannen hebben met hun gezin is dat echt bizar.
Ik heb hier een wat gemengdere vriendenkring en dan voel je jezelf al snel veel rijker, omdat je ziet dat zij niet kunnen doen/kopen wat jij wel doet.
En wij zijn ook gewoon rijk, ik verdien belachelijk veel en mijn vriend ook (we zijn wel wat ouder dan het gemiddelde hier, maar alsnog is het enorm veel geld). Maar mijn vriend ziet dit niet, hij blijft onze situatie vergelijken met zijn bubbel. Terwijl als je objectief kijkt we in de bovenste paar procent van de statistieken zitten.
Ik denk dat naast de eigen bubbel ook social media wel een belangrijke rol speelt in waarom zoveel mensen objectief gezien veel geld hebben maar gevoelsmatig weinig of medium geld. Ik denk dat mensen vaak vergelijken met hun eigen geprivilegieerde bubbel en (onbewust) met wat je op social media ziet. En als jij dan ziet wat je allemaal niet kan of hebt dan ga je je automatisch minder rijk voelen.
Als je ziet dat mensen huizen van >5 ton kopen, twee keer per jaar op vakantie gaan, daarnaast nog een stuk of drie stedentripjes, wekelijks in de horeca zitten, altijd de nieuwste outfits etc. en jij zit zelf in je huurhuis van 1500 euro per maand, gaat 1x per jaar op vakantie en nog een weekendje weg, gaat ieder maand een keer uit eten etc. dan vergelijk jij je daarmee waardoor je je niet zo rijk voelt als je eigenlijk bent. Ik denk dat daar die discrepantie tussen gevoel en realiteit vandaan komt.
Andersom is het natuurlijk ook zo dat niet iedereen ‘rijk’ is, omdat er altijd mensen zijn die minder geld en keuzes hebben. Dat is dezelfde gedachtengang als dat het niet realistisch is om jezelf te vergelijken met mensen die een miljoen verdienen.
In mijn omgeving werken veel mensen in de zorg. Die mensen verdienen ongeveer modaal, wat niemand van hen echt weinig vindt. Maar daarmee kom je niet in aanmerking voor sociale huur, verdien je te weinig voor de inkomenseisen van particuliere huur, en kun je geen huis kopen. Een deel van hen woont nog thuis, of op een kamer. Daarmee ontstaat dan de gekke situatie dat ze geld hebben voor vakanties/kleding/mooie spullen, maar zolang ze geen relatie hebben kunnen ze niet zelfstandig verder met hun leven. Dus als je kijkt naar hun bestedingspatroon zijn ze rijk, maar als je kijkt naar de toekomst valt dat weer tegen.
Die andere kant is op social media gewoon veel minder zichtbaar. Ik denk ook niet dat het zo’n bewust proces is zoals jij het nu zegt maar dat je meer onbewust beïnvloed wordt door wat je daar ziet. En ik doel overigens ook niet alleen op influencers maar ook je eigen vriendenkring op social media. Mensen posten daar ook vooral de leuke (dure) dingen die ze doen, zoals vakanties, festivals, uit eten etc. waardoor je beeld ook onbewust vertekend kan raken.
Modaal is 44.000 en sociale huur kan tot ~ 47.500 dus wat je hier zegt klopt niet.
Dan verdienen ze iets boven modaal (daarom zei ik ongeveer modaal). Ik ken in ieder geval meerdere mensen die daardoor dus net niet in aanmerking komen. Dat is ook het punt: hun inkomen is dus verder ook helemaal niet laag.
Ja ik denk dat als je het mensen op de man af vraagt dat ze dat natuurlijk wel snappen. Maar ik denk ook dat er een sterk stukje onbewuste subtielere beïnvloeding in schuilt. Als je heel veel van dat soort beelden ziet ga je dat normaler vinden.
Edit: en ik denk zelf dat de beïnvloeding het sterkst is niet door de uitersten zoals een Monica Geuze en Elise Boers, maar juist ook door een Bonnie bijv. als influencer en mensen uit je eigen omgeving.
Ja dit!!! Alsof je niet ook zelf kiest wie je volgt (ja en algoritmes ook blablabla maar je hebt echt wel iets te zeggen over hoe je tijdlijn er uit ziet). En als jouw social media consumptie er blijkbaar voor zorgt dat jij met je meer dan modale inkomen weinig geld hebt, moet je daar misschien wat in veranderen.
Ik denk alleen niet dat het zo bewust is. Misschien interpreteer ik het nu verkeerd maar ik krijg het idee dat men nu denkt dat ik het heb over mensen die naar Monica Geuze kijken en dan sip worden omdat zij dat allemaal niet kunnen betalen, en die mensen zijn er vast ook, maar dat is niet wat ik nu hier bedoel.
Ik denk alleen dat er een grote groep is die zonder dat ze het zich er zo van bewust zijn beïnvloedt wordt omdat social media een soort grote sluikreclame kan zijn voor het rijke geprivilegieerde leven. Daardoor zie je dat als normaler dan het in werkelijkheid is. En ik denk dat je eigen Instagram vriendenkring en meer relatable instagrammers daar meer aan bijdragen dan de excessen.
Ik probeer het overigens ook niet goed te praten maar te verklaren met mijn psychologie van de koude grond.
Maar dat je in die onwetendheid kan blijven leven bewijst alleen maar meer hoe enorm geprivilegieerd je bent.
Waar woon je? (Geen uitputtende lijst, dus kies het best passende antwoord.)
0 stemmers
Ik moet zeggen dat deze discussie me wel bepaalde inzichten geeft. Ik vind namelijk niet dat ik veel verdien (gewoon gemiddeld), maar ik heb er wel laatst voor gekozen om 4 dagen te gaan werken en heb samen met mn vriend een huurhuis in een goede buurt in Amsterdam. Hou ik veel geld over om leuke dingen te doen en te kopen? Nee. Maar ik besef me nu wel dat ik luxe leef.
Zie nu dat ik aangeklikt heb ‘weinig geld en veel smaak’, heb niet gezien dat ‘medium geld en veel smaak’ ook een optie was want die is passender voor mij. Maar ik interpreteerde het als, ik heb vind ik wel smaak maar niet echt het geld om ook echt naar die smaak te kunnen leven. Bedoel daarmee niet dat ik beneden gemiddelde inkomsten heb, vooral dat mijn smaak duurder is dan ik me kan veroorloven.
Ben me bewust van mijn privilege verder hoor, ik verdien lekker en kan daardoor in deze stad wonen. Echter ben ik hier terecht gekomen omdat in mijn vakgebied geen vacatures (of alleen tijdelijke) waren (en zijn) in de regio waar ik opgegroeid ben. Hier zijn veel banen in het vak waarvoor ik mijn lesbevoegdheid heb en is er meer zekerheid qua contract etc. Dat is vooral zo omdat de doelgroep in deze regio en op het niveau waar ik werk vaak een stuk pittiger is en het dus moeilijker is om werknemers te vinden. Dat is dus vanuit mij wel een keuze geweest waarvan ik blij ben dat ik hem kon maken.
En ja wat @Nude zegt, ik besef me heus wel dat ik het goed voor elkaar heb als in, werk en een fijn huis en die zekerheid etc. Maar het is niet zo dat ik daadwerkelijk veel geld over houd om na die vaste lasten nog te kunnen sparen/dingen te kopen/leuke dingen te doen.
In een stad, maar grenzend aan een natuurgebied, met voor me een straat met villa’s en achter me sociale huurwoningen. Ik kon niet kiezen.
Ik weet ook niet wat ik moet kiezen. Een woonwijk met bijna allemaal jaren 30 koopwoningen. Of valt dat dan onder arbeiderswijk? Echt geen verstand van. Oh nee daar valt het niet onder. Nouja, geen idee.
Ik denk dat niemand zielig gevonden wil worden of zich dat daadwerkelijk vind, maar de hele maatschappij is nu eenmaal ‘ingesteld’ op altijd meer, beter, groter willen en ‘maakbaarheid’ dus altijd moeten willen streven naar meer en als dat niet lukt is het ook nog eens je eigen schuld.
Ik ben niet zielig, ontevreden en ondankbaar. Dat zeg ik ook echt nergens en ik zeg wél meerdere keren dat ik me bewust ben van dat privilege/ik geluk heb/blij ben dat ik bepaalde keuzes heb kunnen maken/niet miep over mijn inkomen etc.
Ik zeg letterlijk dat ik vind dat ik smaak heb maar ik niet voldoende over houd van mijn salaris om me die smaak te kunnen veroorloven. Verder niks over dat dat dan zou betekenen dat ik te weinig verdien, het slecht heb, ontevreden ben over mijn financiële situatie of zielig ben omdat ik niet alles kan kopen naar mijn smaak? Ik HOEF ook helemaal niet alles te kunnen kopen omdat dat mijn smaak is, is ook geen doel ofzo hoor. Vind dat je me wat dat betreft wel woorden in de mond legt en veel aan vrije interpretatie doet eigenlijk.
Natuurlijk kunnen mensen het wel zien zoals het is, ik bedoel gewoon te zeggen dat het verklaarbaar is waardoor sommigen dit soms wat uit het oog verliezen. En ik denk dat niemand hier heeft gezegd ontevreden of ondankbaar te zijn.