Laatst heb ik voor het eerst in 15 jaar gevlogen, en ik vond het zo spannend.
Met name het gevoel van opstijgen vind ik rot, dat een stuk blik vol met mensen ineens honderden km’s per uur gaat rijden en vliegen, en het besef dat ik mijn leven in handen van een ander (de piloot) leg.
Mijn toenmalige schoonzus had eigenlijk op de bewust gecrashte vlucht van Germanwings moeten zitten en dat heeft niet geholpen met mijn vliegangst.
Toen ik ging vliegen een paar weken geleden had ik tijdens het opstijgen mijn ogen dicht omdat ik het zo eng vond, ik durfde absoluut niet naar buiten te kijken. Zodra het vliegtuig eenmaal steady in de lucht hing kwam er een enorm lieve Franse steward naar me toe om te vragen of alles wel goed was, en kwam hij me een flesje water brengen.
We hebben op meerdere momenten tijdens de vlucht oogcontact gehouden, ook tijdens het landen wat ik weer spannend vond, en meermaals maakte hij een geruststellend gebaar of kreeg ik gewoon een lieve blik van hem. Door zijn hele manier van doen ben ik zo gerustgesteld en is de spanning bij mij een heel stuk minder geworden.
De terugvlucht was een stuk minder eng hierdoor, en hoewel ik opstijgen en landen waarschijnlijk nooit heel leuk ga vinden, durfde ik op de terugvlucht wel naar buiten te kijken, foto’s te maken, etc. Op de heenvlucht durfde ik dat niet.
Ik wens echt iedereen met vliegangst zo’n geweldige steward toe tijdens het vliegen.