Ik denk dat opgroeien als kind van ouders met psychiatrische problemen (die wel altijd goed hun best deden en prima ouders waren ondanks dat) daar ook wel aan heeft bijgedragen, die empathie! Alhoewel dat ook weer de andere kant op kan schieten denk ik 
Ik zou willen zeggen dat je dat sowieso wel dient te hebben wanneer je in de tbs werkt, maar is in de werkelijkheid niet altijd zo. Er zitten best veel mensen die van de PI komen (als in, daar gewerkt hebben!) en nu bij de tbs zitten, en die kunnen echt wel hard zijn. Goed, dat perspectief heb je vast ook nodig. Maar ik merk dat sommigen ook wel echt ge-desentized (sorry, kan echt niet op het woord komen) raken en het bv de normaalste zaak van de wereld vinden om iemand naar de isoleercel te sturen of dwangmedicatie te geven. En het gebeurt ook vaak, en het is ook nodig. Maar er wordt soms wel te makkelijk gedacht over het afnemen van iemands lichamelijke integriteit. Gelukkig is daar de laatste jaren (iig voor fysiek ingrijpen, fixeren, isoleren) ook wel veel meer aandacht voor, al zie ik het nog niet in élke kliniek terug dat het echt de laatste laatste optie moet zijn.
Nou ja ik dwaal af. Maar vind mijn vakgebied gewoon super interessant!