Mijn gevoel is een beetje dubbel, want je voelt je gwn kut en zal hierdoor waarschijnlijk slechter slapen en eten etc en hierdoor meer last hebben van kwaaltjes. Dan denk ik wel van doe normaal, maar als je echt slecht functioneert is er misschien wel iets dat de dokter kan voorschrijven. Meestal gaat het al beter als je weer slaapt en minder stress ervaart
Ik denk dat ik hier beter op zou kunnen antwoorden als ik wat context had (waarom uit elkaar, welke klachten met welke gevolgen etc). Nu heb ik echt geen idee of ik dit totaal overdreven of heel goed en logisch vind.
Ja ik heb nooit heftige breakup klachten gehad maar hoezo zou dit anders zijn dan stress/somberheid/klachten door werk of ouderschap of gewoon het gaat niet goed?
Dit speelt nu in mijn directe omgeving en na een discussie met wat vrienden waren dit de 3 meest voorkomende standpunten, dus ik was benieuwd hoe andere er over dachten.
Damn, empathische vrienden zijn dat zeg als dit een discussie is
Deze zelfde buurman die net een emmer water gooit over iemand die onder zijn raam staat te roken:
- Kan echt niet
- Kan wel
- Kan eigenlijk niet maar ik zou het eigenlijk wel willen doen
0 stemmers
Deze man is unhinged haha tis elke keer wat
Ben wel een consequente stemmer zie ik
Was Harry Potter een bigot?
- Ja sowieso
- Ja nou wel licht problematisch op z’n minst
- Nee helemaal niet
0 stemmers
Maar oprechte vraag: wat kan een huisarts hiermee?
Ook als je slecht slaapt en niet meer goed voor jezelf kunt zorgen waardoor je je ziek voelt. Wat kan de huisarts, anders dan zeggen dat je moet proberen goed te slapen (en alle slaaphygiene trucs etc etc) en goed moet eten?
van een breakup naar depressie/trauma/psychose of anders komt best regelmatig voor, lijkt me niet gek om een huisarts even mee te laten kijken als iemand al weken goed ziek is
Het is een van de grote levensveranderende gebeurtenissen dus het lijkt me iets wat zeker serieus genomen moet worden als iemand ziek er van lijkt. Het is een vorm van rouw. Al is het alleen maar luisteren, dat kan al zoveel oplossen, dat je verhaal er mag zijn.
Ah, zo. Ik denk dat ik me die situatie anders voorstelde toen ik de vraag las. Gecombineerd met mijn eigen blindheid voor wat een huisarts kan betekenen in de situaties die jij noemt, begreep ik niet wat een huisarts kon betekenen ![]()
Ik probeerde me gewoon een voorstelling te maken van iemand die een moeilijke periode doorgaat door een breakup die een wederzijdse beslissing was, zonder veel bombarie en met respect voor beide partijen, dat diegene veel mentale spanning ervaart en daar hoofdpijn en buikpijn van heeft en dan naar de huisarts gaat daarvoor. Ik denk dat het begrijpelijk is dat je die klachten ervaart in zo’n situatie en dat het na een paar weken (ik interpreteer dat als 2 a 3 weken) wat overdreven is om daarvoor de huisarts in te schakelen, die het al heel druk heeft. En dan snap ik ook de vraag van @Higgs_boson wel, wat kan een huisarts daarmee?
Maar als het zoals @instantramen hierboven zegt om ernstige mentale klachten rondom depressie, trauma (na een relatie met misbruik of narcisme) en psychose en evt bijbehorende fysieke klachten (niet meer slapen, niet kunnen eten, heftige migraine) dan vind ik het misschien weer een ander verhaal.
En ja mooi wel dat je dat noemt over mogelijke dakloosheid na het beëindigen van een lange relatie want ik heb niet het idee dat veel mensen zich daar bewust van zijn, wat voor effect dat op iemands mentale toestand heeft.
Edit: kortom, ‘ziek’ kan allerlei invullingen hebben en ik denk dat het daar vanaf hangt of ik het overdreven vind of niet.
Eigenlijk paniek in de tent én ik laat het mooi iemand anders doen.
De mijne geeft mij Xanax ![]()
brrr daar zou ik ook de kriebels van krijgen. Kikkers en padden pak ik wel gewoon op. Ik haal ook altijd padden van het fietspad af en zet ze dan in het gras.
Dut is het enige waar ik echt bang voor ben. Ik laat alles en iedereen achter en ga verhuizen. Geen grap.
Ik heb twee katten en een hond dus ik verwacht niet dat ik er zelf nog wat aan kan doen.
Je bent in gezelschap van een aantal volwassenen en twee kinderen (4-6). Die kinderen zijn zo ongeveer de hele tijd aan het woord met lange, onsamenhangende kinderverhalen en ondervragingen over favoriete tekenfilmfiguren. Iedere keer als volwassenen een gesprek proberen te voeren wordt dit na zo’n 1,5 zin onderbroken door een kind die iets wil zeggen of iets wil laten zien.
- Ik vind dit normaal
- Dit is wel vervelend maar hoort nou eenmaal bij kleine kinderen
- Een deel van de aandacht opeisen is logisch, maar daarna wel gewoon weer de volwassenen aan het woord laten en wachten op je beurt met praten.
- Ik vind dit absoluut niet normaal.
0 stemmers
ik werk met 1 iemand die vaak onbewust neuriet en 1 iemand die onbewust fluit.
kan me daar 100% geen voorstelling van maken, dat dat onbewust gaat
dus: doe jij dat weleens?
- ja onbewust neuriën
- ja onbewust fluiten
- nee
0 stemmers
