Er is in zo’n poll nogal weinig ruimte voor nuance en er was ook nul context. Ik heb “Beetje overdreven maar oké” gestemd omdat ik denk dat het heel normaal is dat liefdesverdriet/rouw pijn doet en een tijdje heel ontregelend kan zijn. Ik denk dat het belangrijk is om hulp te vragen, maar ik denk ook dat het goed is om dat in eerste instantie in je omgeving te doen en om als samenleving normale reacties en emoties op (heftige) gebeurtenissen te accepteren en verdragen en te vertrouwen op menselijke veerkracht ipv te willen “oplossen” of “behandelen” met therapie of medicatie. Ik denk dat het wel goed is om in eerste instantie een onderscheid te maken tussen oorzaak van klachten; als er een directe aanleiding is, zoals het verlies van een relatie of geliefde, is een heftige reactie gepast en denk ik niet dat de eerste neiging moet zijn om medische (!!!) hulp te zoeken (ook omdat het te verwachten is dat het met de tijd slijt). Natuurlijk WEL hulp/steun van naasten, tijd nemen om te rouwen etc.
Dit gezegd hebbende denk ik dat er ZEKER zat gevallen zijn waarbij rouw/liefdesverdriet zo heftig is dat medische/psychologische hulp van een professional wel nodig is, als je echt langere tijd niet meer slaapt of eet bijvoorbeeld of als je je abnormaal lang of heftig slecht voelt mentaal etc. Of als je geen omgeving hebt om bij aan te kloppen, etc etc.
Ik zou zelf nooit “beetje overdreven maar oké” zeggen als iemand hulp zoekt maar het paste nu ff het beste uit de opties (en heb verder ook niet heel lang nagedacht voordat ik klikte op een polloptie 
) en ik denk dat naar de huisarts gaan gewoon iets is dat je laagdrempelig moet kunnen doen, al is het voor geruststelling. Maar ik denk ook dat de tendens om normale menselijke reacties of gedrag te medicaliseren niet perse wenselijk is 
; ik vraag mij dan dus af wat je van de huisarts wil of verwacht.
. Daarnaast moet ik toch met m’n kinderen dus zelf even controle laten doen is kleine moeite en een goed voorbeeld.