Ja het wordt nu heel erg gefocust alsof ik verbaasd ben dat niet iedereen meermaals per week met vrienden eet. Dat was niet wat ik bedoelde. Ik was meer verbaasd dat de meeste mensen dit hooguit een paar keer per jaar lijken te doen.
Ik snap heel goed dat lang niet iedereen tijd en zin en genoeg vrienden heeft om meermaals per week met vrienden af te spreken (nog los van of ze dan thuis bij je komen eten).
Ik link bij vrienden thuis eten ook heel erg aan mijn studententijd toen we met een groepje vriendinnen eigenlijk heel erg âvolwassenâ probeerde te spelen en iedereen een ander gerecht meenam. Ik zat laatst weer in zoân situatie, niet met vrienden, waardoor het ook heel gek bleef voelen. Eindigen heus wel eens na een dagje thuis bij iemand waar we eten bestellen, maar heb juist het idee dat iedereen al zo in het ritme van elke dag zit dat het juist fijn is om buiten de deur te zijn. (Los van dat ze op 1 hand te tellen zijn en allemaal op 1 uur rijden wonen)
Wij spreken gewoon weinig af met stellen. Ik heb mijn eigen vriendinnen waarmee ik leuke dingen doe, mijn man is wat minder sociaal en is veel bezig met hardlopen en fietsen. Maar echt met een ander stel afspreken die dan komen eten, gebeurt niet vaak. Lijkt me op zich gezellig hoor om dat wel te hebben maar die sociale kring hebben we helaas niet zo.
Ik at ook iedere week, soms wel meerdere keren in de week met vrienden. Van mij had het niet hoeven veranderen, maar praktisch iedereen is buiten de stad verhuisd en heeft een man met kinderen (behalve ik). Nu afgelopen jaar misschien nog max 2 keer 
niet echt een succes met gillende kinderen, het avondritueel met douchen en boekjes lezen tussendoor en niet bepaald sociale parters. Ik ga liever uit eten voor wat quality time. Bij mij zou nog kunnen maar op een gegeven moment is dat de nieuwe standaard. Vind het ook fijn om de momenten dat je elkaar nog wel ziet wat meer bijzonder te maken.
Mijn vrienden wonen ook bijna allemaal ver van mij vandaan, maar daarom hoort eten er ook wel bij. Komen vaak gewoon een dag naar de anders stad/dorp, doen we soms een activiteit of thuis gewoon bordspellen spelen. En dan is de norm om voor de ander te koken.
Dus ik mag bij mijn vrienden lui op de bank ploffen terwijl er voor me gekookt wordt en zij bij mij andersom. Soms ook uit eten of bestellen hoor, maar ik vind voor vrienden koken heel leuk! Ik associeer dat ook niet echt met studenten. Juist met je echt thuis voelen bij iemand.
Ik heb âwekelijksâ ingevuld, alleen is het bij mij wel altijd dezelfde vriendin haha, mijn beste vriendin en ik zien elkaar meermaals per week dus met haar eet ik meestal wel 1 a 2 keer per week samen. Maar met andere vrienden echt veel minder vaak, minder dan maandelijks.
Ik vind het megagezellig en fijn om mee te eten of vrienden komen mee eten. Gewoon binnen druppelen tijdens het koken, aanschuiven en kletsen en na 1,5 uur weer naar huis.
Als ik vrienden doordeweeks wil zien âmoetâ het wel tijdens het eten, ik ben om 20 uur klaar met werken en soms is het wel leuk om eerst even aperitivo te halen, maar meestal ben ik gewoon klaar om naar huis te gaan. Ik vind het eigenlijk alleen maar leuk en ergens ook wel een belangrijk deel van mijn vriendschappen om de dagelijkse dingen met elkaar te blijven delen, ik ben ook blij dat mijn vriend er hetzelfde tegenaan kijkt en niet het gevoel heeft zich uit te moeten sloven/dat het iets formeels is als iemand komt eten.
Oeps verkeerd bericht gequotet haha
Vind ik ook! Eten moet je toch, is samen veel gezelliger en kan je ook even bijpraten.
Ben jij tevreden met je sociale leven?
0 stemmers
Heel recent realiseerde ik mij dat ik twee vrienden heb waarbij ik er Ă©cht altijd naar uitkijk om ze te zien en dat ik daar ook echt van oplaad, dat zijn mensen die ik ken van mân studie die dezelfde (intellectuele) interesses hebben en waarmee ik heel leuke, intieme gesprekken heb. Ik zie hen nu niet super vaak, denk gemiddeld 1x per maand, vooral omdat zij heel druk zijn. Ik woonde bij een van hen om te hoek en toen zag ik hem veel vaker, even koffie drinken, ijsje halen of een wandeling maken - maar ben nu verder weg verhuisd dus we moeten echt afspreken en dat is minder vaak. Vind dat echt een gigantisch gemis!!
Verder heb ik nog 1 losse vriend die ik graag zie en inmiddels al 12 jaar ken, waar ik mij heel ontspannen bij voel en waar ik ook altijd naar uitkijk, luchtig en gezellig altijd met hem.
Maar verder heb ik eigenlijk wel veel vrienden, in vriendengroepen vooral, de meesten daarvan al 20 jaar mân vrienden, die ik heel graag mag en die ik graag zie en waar ik het ook leuk mee heb, maar waarbij ik regelmatig ook tegen een afspraak op kan zien, ik denk vooral omdat zoân groepsverband mij inmiddels minder ligt? Het is dan altijd zo veel en luid en door elkaar heen 
kost mij vooral energie, los van dat ik het leuk vind hen te zien. Maar van deze laatste groep zijn de meeste âafsprakenâ 
Dusja ik wil eigenlijk actief werken aan kijken hoe ik meer sociaal contact/mensen in mân leven kan hebben zoals de eerste twee. Vandaar eerder niet dan wel
Snurk jij?
0 stemmers
Echt jaren geleden heb ik een huisgenoot ermee naar de huisarts gestuurd. Hij moest zelfs geopereerd worden maar thank god dat dat kon.
Volgens mij heb ik dit wel eerder gevraagd maar stel je komt nu iemand tegen, en je bent zo verliefd op elkaar maar diegene snurkt echt ENORM. Zo erg, dat dat je nachtrust altijd verstoord. Zou je er dan nog mee doorgaan?
0 stemmers
Ik mis de optie âeen kei harde neeâ 
ik ben een levenslange slechte slaper, een snurker naast me zou echt mijn laatste mini beetje nachtrust dat ik heb ook nog van me ontnemen.
Ja klopt die had ik erbij moeten zetten. Al kan ik me niet voorstellen als je dus blind bent van verliefdheid dat je wil dan nog zo sterk is om nee te zeggen vanwege het snurken. Ik denk eigenlijk dat een mens dat bijna niet kan op dat moment haja
Ik vind het wel een interessant ding, bedenken hoe mijn sociale afspraken er nu eigenlijk uitzien.
Ik ben de laatste jaren veel minder thuis gaan afspreken maar vaker naar events/dingen buiten de deur gegaan. Dan wordt het vaak wel gecombineerd met eten buiten de deur, maar dat is niet waar de afspraak dan per se om is gemaakt.
Vooral met heel vertrouwde oude vrienden spreek ik thuis af. Maar dan eigenlijk vaak zonder eten want mensen hebben gezinnen waar ze heen moeten en kinderen op bed te leggen, drukke agendas, vroege wekker etc. Dus dinerafspraken zijn er niet veel.
Aan de ene kant wel jammer, maar aan de andere kant vind ik koken in mijn eentje voor anderen druk met zich meebrengen (bedenken wat je moet eten rekeninghoudend met allerlei diëten, de boodschappen halen, timemanagement tijdens het koken zelf, je huis in orde maken etc.) dus helemaal prima voor mijn gemoedstoestand om eten apart te doen.
Maar nu ik erover nadenk heb ik eigenlijk wel zin om weer eens een etentje te hosten. Zoiets is ook waar ik mezelf een beetje toe moet zetten: uiteindelijk is het wel altijd heel leuk (en lekker) en een goede avond.
Als diegene heel leuk is wil die misschien wel een snurkbeugel nemen. Heb ik ook een haha, heel mijn familie snurkt
Maar sommige mensen hebben het ZO erg. Zoals een goede vriend van mij. Hij heeft al heel veel geprobeerd, tot aan een snurkmasker aan toe. Vele ziekenhuisbezoeken. Het is gewoon niet te doen. Nu is het wel zo dat hij vd artsen moet afvallen. En dan willen ze hem weer verder helpen. Maar ik vraag me dus heel erg af of het nou aan het overgewicht ligt want ja dat lijkt mij niet per se maarja ik ben geen arts. Hoe zijn vriendin al die jaren overleefd is mij een raadsel.
Er was iemand die ik door mijn oordoppen heen hoorde toen die naast mij lag. En ik hoorde het ook nog toen we in aparte kamers gingen liggen met meters en 2 deuren ertussen. Dan is het toch echt beter om ieder in een eigen huis te slapen en dat lijkt mij in een relatie niet leuk; dat je altijd weer naar huis moet tegen bedtijd.
Dat was wel echt een extreme snurker maar het slaaptekort helpt niet echt in het opbouwen van een verliefdheid kan ik je zeggen :â)
Ik was een poosje aan het daten met iemand die echt heeeel erg snurkte, zelfs door mijn oordopjes heen. Hij heeft nu wel een slaapapneu onderzoek laten doen omdat ik dat vermoeden had. Als ik bij hem sliep, dan sliep ik gewoon in een andere kamer. Lijkt mij ook heerlijk om later als ik samenwoon gewoon 2 slaapkamers te hebben zodat je apart kan slapen. Alleen in de beginfase van de relatie is het dus wel lastig als je minder samen kan slapen hierdoor, maar vind het wel iets dat overkombaar is.