Oké hier komt een lang bericht sorry:
Over dat ik tijdens mijn onderzoeksmaster serieus bezig was met allemaal academische activiteiten tegelijkertijd met mijn scriptie en dat dat achteraf toch vrij heftig was
Haha nou je treft me wel tijdens mijn quarter life crisis 
Ik was best serieus op pad naar een academische carrière: ik deed een onderzoeksmaster en was heel erg bezig met middeleeuws Latijn, dat is zo niche dat ik heel erg mijn eigen weg moest banen en druk buiten de vakgroep ging netwerken. Daardoor werd ik heel zelfstandig in mijn onderzoek, en kwam ik in een soort limbo terecht waarin ik enerzijds al op internationale congressen papers stond te presenteren, maar tegelijkertijd nog niet eens mijn scriptie af had :’)
De laatste fase was best wel turbulent. Ik werkte ook als onderzoeksassistent aan een heel gaaf project met veel archieven en manuscriptfragmenten en mysterie (daar zou ik wel graag nog een keer iets mee doen dus als iemand bij een archief werkt, hit me up). Ik was daar een artikel voor aan het schrijven, EN aan het solliciteren op twee PhD’s waarbij ik het bij beiden nét niet ben geworden (zo’n sollicitatie voorbereiden duurt ook takkelang trouwens), EN ik kwam erachter dat ik ADHD had EN ik had overlijdende grootouders en hartkloppingen en ik had ook nog een congres ergens in Duitsland en die fucking scriptie met het leukste onderwerp van de wereld had veel te weinig plek naast al die urgente dingen. Toen ik hem uiteindelijk inleverde was ik er ook echt helemaal klaar mee (maar meer met het afgelopen jaar dan met het ding zelf want ik zou er oprecht nog drie boeken over kunnen schrijven, het is zo’n fascinerend onderwerp).
Afgelopen zomer ging ik even bij de ANWB werken om wat tijd te overbruggen en 1. vond ik het veel leuker dan verwacht en 2. merkte ik voor het eerst hoe het is om naar huis te gaan en je werk achter je te laten. Holy shit wat een bevrijding was dat! En daarnaast is het echt bizar hoe veel verschil het maakt als je werk en persoon niet zo met elkaar zijn verweven. Ik ga heel goed op congressen, juist vanwege het sociale aspect, maar uiteindelijk sta je er wel voor jezelf. En als je iets fout doet of slechte feedback krijgt is het niet persoonlijk naar jou, maar tegelijkertijd is het wel gericht aan iets waar letterlijk jouw naam op staat en waar je tering hard aan hebt gewerkt en daarnaast is je toekomstige werk ook extreem afhankelijk van je reputatie, dus wat als al je feedback hierna ook slecht gaat zijn?!??!?! Daar een weg in vinden hoort erbij, maar ik voel me nu zo veel lichter en ik ben heel dankbaar dat ik dat nu ervaar en niet meteen ben doorgegaan met een PhD. Maar ik vind mijn onderzoek ook het leukste van de wereld, dus makkelijk loslaten is het ook niet altijd.
en over wat ik nu ga doen
Oké om het nu even kort te houden: ik denk dat het onderwijs nog even niet zo’n goede match is omdat ik voorlopig echt geen werk naar huis wil meenemen, maar ik laat het dit jaar allemaal even rustig komen, en als ik niks vind wil ik beginnen aan een opleiding geestelijke verzorging 
heeft ook weer allemaal redenen en persoonlijk zie ik het als een verlengde van mijn tijd hiervoor, maar misschien komt er wel iets anders op mijn pad of wil ik toch voor de klas. who knows!!!
Anyway om na dit epistel toch nog iets aan dit topic toe te voegen:
- Ja, want ik heb weinig keuze
- Ja, want ik ben trots op wat ik doe
- Ja, want zo zit ik in elkaar
- Nee, gadver
- Nee, want ik heb daar weinig reden toe
- Nee, en daar kies ik bewust voor
- Dat boeit me dus echt helemaal niets
0 stemmers
de juiste 
juiste 
inmiddels zie en voel ik wel dat contact met mn vrienden echt heel belangrijk voor mij is lol
