Ja echt 100% mee eens. Toen ik bij mijn eerste congres was (in Engeland, lol) ontmoette ik een postdoc uit Nederland met bijna precies dezelfde ontwikkeling als ik, hij heeft me toen een beetje onder zijn hoede genomen. Letterlijk bij ons eerste gesprek vroeg hij al vrij snel: ‘maar heb je ook iets hierbuiten?’ Ik heb gelukkig heel veel dingen waar ik plezier uit haal die niks met onderzoek te maken hebben, dus daar ging ik enthousiast over vertellen, en ik zag hem echt een beetje ontspannen, lol. Classici zitten vaak in een hele kleine, hele intense ~en some ook pretentieze/performatieve~ bubbel en hij was bang dat hij eerst moet gaan vertellen dat dat ook ongezond kan zijn.
Super frusterend toen ik het jaar daarop een hele carrièregerichte sessie had in mijn research career seminar en bijna iedereen 100% een PhD wilde doen en nul andere opties voor ogen had, omdat ze zichzelf als persoon niet in een andere positie konden voorstellen. Ik probeerde het best wel over de uitdagingen en nadelen te hebben, en iedereen wuifde het weg??? Op gegeven moment stelde ik letterlijk de vraag over het voorkomen om jezelf met je werk identificeren, en de professor reageerde er heel ongemakkelijk op, zo van, ja dit is inderdaad wel een echt probleem, maar daarna werd het meteen ‘haha oeps nou dat doe ik zelf helaas toch wel hoor!’ en zat de hele werkgroep van ‘haha real!!!’
Ik dacht toen wel echt omg horen jullie jezelf?? Dit is een serieuze issue; ik kaart hem aan, de professor probeert het een beetje weg te lachen omdat ze er zelf duidelijk last van heeft en jullie vinden het alleen maar grappig en relatable? Er zit hier wel een belangrijk gesprek achter, zeker voor jonge academici, en ik dacht dat dit seminar er juist voor was om ons weerbaar te maken in die carrière. Maar goed misschien was ik gewoon niet zo gedreven als de rest 
